REVIEW | Assassin’s Creed: Black Flag Resynced – Een nieuw schip onder een oude vlag?

AC: Black Flag behoeft weinig tot geen introductie: de exacte ranking van ieder AC-spel varieert van speler tot speler maar AC 2 staat meestal ergens bovenaan en AC Rogue meestal eerder naar beneden. Black Flag eindigt meestal ergens top 3- top 5 met goede redenen: Edward Kenway is een interessante kerel, ship combat is awesome, de Caraïben zijn een boeiende, prachtige setting en het verhaal meeslepend. Er was al langer sprake van een remake, maar gezien het origineel dateert van 2013, begint een mens na 13 jaar toch wat te wanhopen; gelukkig onterecht zo blijkt, want Assassin’s Creed: Black Flag Resynced is een feit! Een aanzienlijk deel van het spel is volledig opnieuw ontworpen of grondig herwerkt, terwijl het oorspronkelijke verhaal en de algemene structuur intact zijn gebleven.

Nieuw missieontwerp

De grootste verbetering ten opzichte van de originele Black Flag is zonder twijfel het missieontwerp. Meer dan de helft van alle missies bestonden uit het achtervolgen (“schaduwen”) van mensen. Ook schepen kregen de (volkomen terechte) kritiek van repetitief, ongeïnspireerd en frustrerend te zijn. Nu blijkt dat Assassin’s Creed: Black Flag Resynced het merendeel van deze missies volledig heeft herwerkt tot compleet nieuwe opdrachten. Vrijwel alle schaduwmissies zijn vervangen door interessantere scenario’s en designs. Het meest indrukwekkende is misschien nog wel dat de oorspronkelijke stemacteurs terugkeren om extra dialogen op te nemen. Zo krijgen deze nieuwe missies meer context en verdieping dan voorheen.

De vervelende scheepsachtervolgingen zijn daarnaast volledig verdwenen. Een goed voorbeeld is een missie aan het begin van Kingston. Waar je vroeger bijna acht minuten lang iemand moest volgen, is dat gedeelte nu volledig vervangen door een infiltratiemissie. Er zijn wel talloze nieuwe eilanden toegevoegd en vrijwel alle bestaande locaties zijn uitgebreid of aangepast. Elke locatie heeft nu een eigen identiteit gekregen. Edward reageert bovendien regelmatig met nieuwe dialogen wanneer hij bijzondere plekken ontdekt. Ook de verzamelobjecten zijn volledig herwerkt. Er zijn minder schatkisten dan vroeger, maar de beloningen zijn veel waardevoller. Nieuwe outfits en wapens worden nu vrijgespeeld door daadwerkelijk op ontdekkingstocht te gaan. Je kunt nu ook overal duiken én er zijn geen laadschermen meer. Je kunt vanuit werkelijk iedere locatie rechtstreeks de zee op zonder ook maar één laadscherm tegen te komen.

Het verhaal blijft intact

Het hoofdverhaal van Black Flag is volledig intact gebleven. Edward Kenway maakt nog steeds dezelfde tragische ontwikkeling door, samen met de personages die hem omringen. Sinds 2013 blijft dit, na Ezio’s trilogie, het beste verhaal uit de hele franchise. Er zijn enkele nieuwe tussenfilmpjes toegevoegd, maar die veranderen niets aan de bestaande verhaallijn. Integendeel, ze geven op verschillende momenten extra context aan gebeurtenissen die vroeger wat abrupt aanvoelden. Dit wordt ook aangevuld met nieuwe dialoog. Wie Edwards avontuur nog nooit heeft gespeeld, krijgt hier zonder enige twijfel de definitieve versie van één van de beste verhalen die Assassin’s Creed ooit heeft verteld.

Ook side quests zijn uitgebreid: zo is Milo van der Graaff niet langer enkel een naam die in beschrijvingen van Naval Contracts voorkomt, maar een echt personage dat je kunt ontmoeten. Ook de Templar Hunt-missies kregen dezelfde behandeling als de hoofdmissies, met nieuwe dialogen, aangepaste missiestructuren en vrijwel alle schaduwmissies aangepast naar boeiender varianten.

Great Inagua, de schuilplaats en thuisbasis van Edward en zijn crew, was in het origineel echt een gat. Nu is het uitgegroeid tot het kloppende hart van Assassin’s Creed: Black Flag Resynced dankzij uitgebreide, gepersonaliseerde upgrades en uitbouw. Wanneer je tijd investeert in deze locatie, voelt het tegen het einde alsof je daadwerkelijk een thuis hebt opgebouwd. Bovendien speelt het eiland nu een veel grotere rol binnen zowel het oorspronkelijke verhaal als de nieuwe content, vooral dankzij de introductie van butler Bernard en de inwoners van Inagua.

Nieuwe combat

Nu, de grootste gameplayverandering zit zonder twijfel in het gevechtssysteem: waar het in Black Flag vooral draaide rond vooraf geanimeerde tegenaanvallen, gebruikt Resynced nu een systeem dat veel meer gebaseerd is op hitboxes. De basis blijft grotendeels hetzelfde, maar het doorbreken van de verdediging van vijanden gebeurt nu op verschillende manieren, afhankelijk van het type tegenstander. Dat opent mogelijkheden in variatie en daardoor kun je opnieuw meerdere vijanden vloeiend aan elkaar rijgen zoals vroeger mét de finishers. Toch zit hier de grootste teleurstelling van de remake: Assassin’s Creed: Black Flag Resynced beperkt de speler volledig tot de dual blades. Hidden-blades combat is volledig weg en gedegradeerd tot onderdeel in sommige finishers. Zelfs de blote vuist is niet gespaard gebleven. Gevechten zijn daardoor repetitief en dat is jammer.

Stealth is op ieder vlak verbeterd: je kan eindelijk bukken. Ook keert het systeem terug waarbij je je in de schaduwen kunt verbergen. Stealth in het algemeen is sinds AC Mirage al min of meer perfect, dus daar is weinig nog aan toe te voegen. De zeeslagen spelen vrijwel identiek aan die uit het origineel. De Jackdaw beschikt nu wel over alternatieve vuurmodes die je vrijspeelt via de nieuwe Officer-questlijnen, die later in het spel ook wat meer strategische diepgang geven.

Extra content

Assassin’s Creed: Black Flag Resynced voegt ongeveer zes uur aan nieuwe verhaalcontent toe en die zorgt voor gemende gevoelens. Wat onmiddellijk opvalt, is dat de meeste nieuwe tussenfilmpjes niet met motion capture zijn gemaakt. In plaats daarvan maken ze gebruik van de geanimeerde dialogen uit de recentere RPG-Assassin’s Creed-games. Ze ogen weliswaar beter dan in Assassin’s Creed Shadows, maar halen bij lange na niet het niveau van de originele cinematics. Binnen een remake van deze omvang voelt dat bijzonder teleurstellend. Ook aan de voice acting is duidelijk te merken dat dit geen twee acteurs zijn die natuurlijke interactie vastleggen met motion capture.

De drie nieuwe Officer-missies vormen over het algemeen een waardevolle toevoeging, maar de missies rond Lucy Baldwin zijn een enorme misser. Je vraagt je daar hardop af of het zelfs Edward is waar je mee speelt omdat hij zich zo compleet anders gedraagt dan in de rest van het spel. Dan vraag je je af waar de echt goeie stukken nieuwe inhoud zitten, maar gelukkig zijn er de nieuwe sidequests rond Stede Bonnet en Zwartbaard. Deze sluiten uitstekend aan bij de bestaande thema’s van het hoofdverhaal.

“A World Without Gold”, het nieuwe hoofdstuk na de main story, is ten slotte degelijk, maar voelt enigszins vreemd geplaatst binnen de bestaande tijdlijn. Edward reageert op verschillende momenten niet helemaal zoals je hem op dat punt van zijn karakterontwikkeling zou verwachten, maar desondanks vormt het een vermakelijke zijboog waarin vrijwel alle nieuwe personages samenkomen rond een nieuw conflict, alleen missen ze een beetje de impact die de main cast had.