REVIEW | Forever Ago is een kleine game met een groot hart

Games draaien meestal om helden die de wereld moeten redden, maar soms is gewoon de volgende dag doorkomen al een hele uitdaging. In Forever Ago kruipen we in de huid van een oude man die na een persoonlijk drama opnieuw betekenis probeert te vinden in zijn leven. Geen spectaculaire gevechten of ingewikkelde puzzels dus, maar een emotionele roadtrip over liefde, verlies en herinneringen. En soms heb je niet meer nodig om een verhaal te vertellen dat blijft hangen.

Een leven vol herinneringen

We maken kennis met Alfred, een norse oude man die na het overlijden van zijn vrouw Audrey nauwelijks nog iets van de wereld wil weten. Meer dan vijftig jaar deelden ze lief en leed, maar nu staat hij er plots alleen voor. Uiteindelijk besluit Alfred een oude belofte na te komen en met zijn camper richting het noorden te trekken. Onderweg bezoekt hij verschillende plaatsen die een belangrijke rol speelden in hun gezamenlijke leven. Wat begint als een eenvoudige autorit, groeit langzaam uit tot een persoonlijke zoektocht naar een manier om met zijn verdriet om te gaan.

Forever Ago vertelt het verhaal niet volledig chronologisch. Tijdens de reis springen we regelmatig terug in de tijd en beleven we belangrijke momenten uit het leven van Alfred en Audrey. Van hun eerste ontmoeting tot de kleine gebeurtenissen die hun relatie vormgaven. Daardoor leren we Alfred kennen als veel meer dan de mopperende oude man die we aanvankelijk voor ons krijgen. Zijn karakter wordt stukje bij beetje opgebouwd en het is vooral die geleidelijke kennismaking die het verhaal zo geloofwaardig maakt.

De game weet bovendien bijzonder goed hoe kleine, alledaagse gebeurtenissen emotioneel kunnen doorwegen. Een bezoek aan een restaurant waar Alfred ooit een belangrijk moment beleefde, krijgt plots een andere betekenis wanneer blijkt dat de zaak ondertussen volledig veranderd is. Ook een eenvoudige aankoop in een tankstation kan herinneringen oproepen die hij liever zou vergeten. Het zijn herkenbare situaties die tonen hoe de wereld gewoon blijft verder gaan, zelfs wanneer je eigen leven volledig op zijn kop staat.

Op naar een nieuw begin

Tijdens zijn tocht ontmoet Alfred verschillende personages die hem, soms zonder het zelf te beseffen, helpen om opnieuw contact te maken met de buitenwereld. Een behulpzame winkelbediende, toevallige voorbijgangers en zelfs een hond spelen daarbij hun eigen rol. Die ontmoetingen voelen vaak verrassend natuurlijk aan en geven de roadtrip een warme, menselijke kant. Het zijn niet altijd grote gebeurtenissen die iemand vooruithelpen. Soms volstaat een eenvoudig gesprek met een vreemde.

Toch is niet alles even sterk uitgewerkt. Sommige nevenpersonages krijgen nauwelijks de tijd om een blijvende indruk te maken, terwijl hun persoonlijke verhalen daar wel voldoende potentie voor hebben. Vooral wanneer Forever Ago een nieuw emotioneel onderwerp aansnijdt, gaat het soms net iets te snel naar de volgende scène. De hoofdverhaallijn rond Alfred en Audrey blijft gelukkig overeind, maar met wat meer ademruimte hadden bepaalde momenten nog harder kunnen binnenkomen. Reken overigens op ongeveer vier tot vijf uur om het avontuur af te ronden, afhankelijk van hoeveel tijd je neemt om de omgevingen te verkennen. Het is een relatief korte ervaring, maar wel eentje die je best rustig speelt. Forever Ago is geen game om gehaast doorheen te lopen terwijl je ondertussen op je telefoon zit te kijken.

Meer wandelen dan spelen

Wie graag een stevige portie gameplay krijgt voorgeschoteld, moet zijn verwachtingen wel bijstellen. Forever Ago is in essentie een walking simulator waarin je kleine omgevingen verkent, gesprekken voert en voorwerpen onderzoekt. Af en toe krijg je een eenvoudige puzzel voorgeschoteld, maar echt nadenken hoeft zelden. De meeste obstakels bestaan uit het vinden van een voorwerp of het uitvoeren van een vooraf bepaalde handeling. Van echte uitdaging is nauwelijks sprake.

De leukste mechanic is zonder twijfel de fotocamera van Alfred. Tijdens je reis kun je foto’s maken van de verschillende locaties en vervolgens je favoriete kiekjes verzamelen in een persoonlijk herinneringsboek. Ook bepaalde verborgen herinneringen kun je via fotografie opnieuw tot leven brengen. Het is een eenvoudige toevoeging, maar eentje die uitstekend aansluit bij het centrale thema van de game. Je bent immers letterlijk nieuwe herinneringen aan het verzamelen terwijl Alfred probeert vrede te sluiten met de oude.

Jammer genoeg blijft het daar grotendeels bij. Vooral tijdens het verkennen van een verlaten vakantieverblijf merk je hoeveel potentieel er eigenlijk in de formule zit. Hier krijg je iets meer vrijheid om aanwijzingen te ontdekken en de omgeving te onderzoeken. Dergelijke momenten hadden gerust vaker mogen terugkeren. Ook je keuzes hebben nauwelijks invloed op het verdere verloop van het verhaal, waardoor Forever Ago soms eerder aanvoelt als een interactieve film dan als een volwaardige avonturengame.

Mooie plaatjes, minder mooie prestaties

Visueel kiest Forever Ago voor een gestileerde, kleurrijke stijl die bijzonder goed werkt. De warme kleuren van de woestijn, groene bossen en sfeervolle zonsondergangen zorgen regelmatig voor prachtige beelden. Het is geen technisch hoogstandje, maar de eenvoudige vormgeving en sterke belichting geven iedere locatie een eigen karakter. Je krijgt dan ook geregeld zin om even stil te staan en de camera boven te halen.

Ook op audiovlak weet de game indruk te maken. De soundtrack van Clark Aboud ondersteunt de emotionele momenten uitstekend, zonder voortdurend op de voorgrond te willen treden. Daarnaast leveren Piotr Michael als Alfred en Cissy Jones als Audrey overtuigend stemwerk af. Vooral de gesprekken tussen beide personages zorgen ervoor dat hun relatie geloofwaardig aanvoelt en dat de zwaardere scènes hun doel niet missen.

Technisch loopt het helaas niet altijd even soepel. We kregen te maken met enkele framedrops, problemen met de audiomix en personages die soms wat haperen in hun animatie. Ook de interactie met voorwerpen werkt niet altijd zoals het hoort. Regelmatig moet je Alfred net wat anders positioneren of de camera bijdraaien voordat een interactie knop verschijnt. Het zijn kleine frustraties, maar in een game waarin je zo weinig verschillende handelingen uitvoert, vallen ze des te meer op.