Octopath Traveler is de voorbije jaren in sneltempo uitgegroeid tot een populaire RPG-reeks, die opvalt vanwege zijn grafische stijl en de manier waarop verschillende verhalen door elkaar worden geweven. Met Octopath Traveler 0 gooit Square Enix het echter over een iets andere boeg, want ditmaal is er geen sprake van een boel verschillende hoofdpersonages, maar ben jij  het als speler die centraal staat.

In het begin van de game mag je ditmaal dan ook je eigen personage maken. In de pixelstijl van Octopath Traveler 0 wil dat niet zeggen dat je duizenden opties hebt om je personage aan te passen, maar je mag wel een beetje je uiterlijk kiezen, je speciale skills uitzoeken en zelfs je favoriete eten een naam geven.

Het is een beetje raar om het te zeggen, maar we kunnen het dan toch eindelijk luidop uitspreken: Metroid Prime 4 is een feit. Meer dan 18 jaar na het verschijnen van Metroid Prime 3 en meer dan 8 jaar na de initiële aankondiging, weet Nintendo samen met de originele ontwikkelaar Retro Studios dan toch een vervolg voor de Nintendo Switch uit te brengen. De verwachtingen zijn dan ook torenhoog, maar weet onze premiejager Samus in haar nieuwe avontuur al deze verwachtingen in te lossen?

Bij het lezen van de introductie zullen de meeste mensen zich allicht afvragen hoe het komt dat het zo lang geduurd heeft. Initieel heeft men tijdens de E3-presentatie van 2017 dat de titel in de maak zou zijn, maar begin 2019 liet Nintendo in een aparte video weten dat men niet tevreden was over de kwaliteit van het spel tijdens de ontwikkeling hiervan. Dit heeft hen doen besluiten om terug met de originele studio van de trilogie, Retro Studios, te doen werken en het spel volledig van nul af aan te ontwikkelen. Retro Studios heeft een quasi perfect repertoire, maar is er sinds Donkey Kong Country: Tropical Freeze ook niet meer in geslaagd iets nieuw te ontwikkelen. 

Call of Duty voelt tegenwoordig als een machine die nooit stopt, maar waar steeds meer zand in de tandwielen kruipt. Black Ops 7, de nieuwste poging om de reeks relevant te houden, is op papier opnieuw een gigantisch pakket: een coöperatieve campagne, een vertrouwde uitgebreide multiplayer, een PvE-extractiemode en een nieuwe Zombies-ervaring. Het klinkt alsof Activision alles uit de kast heeft gehaald om de jaargang te redden, maar wanneer je het allemaal samenbrengt, merk je vooral hoe weinig richting er nog in zit. De ambitie om één groot ecosysteem te bouwen is duidelijk, maar het eindresultaat voelt verbrokkeld en vermoeid, alsof het team vooral bezig was met het aanstippen van de juiste vakjes.

De kern van het probleem openbaart zich vrijwel meteen in de campagne. Wat bedoelt lijkt als een mix van nostalgie naar het oude Black Ops-DNA en meer moderne open structuurontwerp, eindigt als een rommelige kruising tussen Warzone, DMZ en een story mode die vergeet zichzelf te rechtvaardigen. Het concept – de zoon van Alex Mason die hallucinaties beleeft door een biowapen genaamd The Cradle – biedt in theorie genoeg ruimte voor bizarre scènes, psychologische ontsporingen en het soort onvoorspelbare narratieve wendingen waar de reeks om bekendstaat. In de praktijk zie je vooral een reeks missies die zich afspelen in Avalon, een enorme open wereld die net zo goed een nieuwe Battle Royale-map had kunnen zijn. De omgevingen missen leven, de vijanden ogen generiek en de hele structuur voelt alsof je al in de pre-productie van een Warzone-update rondloopt in plaats van in een blockbuster-campagne van één van de grootste shooter franchises ter wereld.