REVIEW | Resident Evil Requiem: ijzingwekkende horror én intense actie

Na Resident Evil: Village (2021) is Resident Evil Requiem het negende spel in de main Resident Evil-games (naast de spin-offs en extra’s), ook weer ontwikkeld en gepubliceerd door Capcom. Na de iets minder populaire Resident Evil 5 en de ronduit verguisde Resident Evil 6 heeft Capcom zichzelf voorzichtig een soft reboot gegeven met Resident Evil 7 en meerdere remakes van enkele van de eerste games. Met iedere keer terug meer succes tot nu hun nieuwe hoogtepunt met Requiem: 5 miljoen verkochte exemplaren op 5 dagen is bij lange geen kattenpis.

Een nieuw hoofdpersonage

Allereerst introduceert Resident Evil Requiem met Grace Ashcroft een interessante nieuwe protagonist in het RE-franchise: deze keer geen genderswapped girlboss die vijf kleerkasten van het kaliber Chris Redfield (in RE 5) moeiteloos bijeen veegt of meer realistische vechtmachine (Claire Redfield, Jill Valentine) of femme fatale (Ada Wong). Nee, Grace is weliswaar een FBI-agente maar eerder van het achter-een-bureau-zittende-data-analyst-type. Zelfs haar handwapen heeft ze (met haar eerste loon) zelf gekocht uit zelfverdediging. Dat dat geen paranoia is (zeker in dit universum), kom je ook al snel te weten in de eerste uren van het spel bij haar onderzoek in het Wrenwood Hotel en de daaruit voortvloeiende gebeurtenissen.

Wanneer je met Grace speelt, is Resident Evil Requiem echt een survival-horrorspel: je maakt gebruik van elke resource. Je handwapen dat als een nerfgun voelt tegen de meeste vijanden, hemolytische injectoren die je altijd tekort hebt, de zeer zeldzame 12.7x55mm munitie voor de Requiem (de magnum-revolver die Leon haar even in bruikleen geeft) voor al je écht iets kapot wilt hebben, messen die vrijwel dadelijk breken… Grace heeft ook niet de getrainde over-the-top takedowns en lijf-aan-lijfaanvallen die veel andere personages en protagonisten rijk zijn: een lichte duw is alles. Met haar speel je (een klein beetje) meer realistisch hoe het zou zijn moest de gemiddelde persoon in een dergelijke situatie belanden. En dan, haar voorgeschiedenis in acht genomen, met eigenlijk bijna bovenmenselijk veel moed en doorzettingsvermogen.

Wanneer je dan als Leon motherf***ing Scott kennedy speelt…speel je als de powerfantasy die je maar al te graag zou zijn in een zombiefilm. Handwapens (véél beter dan die van Grace), shotguns, machinegeweren, magnums, een badass bijl (die je wel continu moet scherpen met een kaasrasp, vaak tijdens combat)… en genoeg kogels (ten opzichte van de delen met Grace) om heel Raccoon City een tweede keer te ontvolken. Leon behoeft weinig introductie, maar in dit spel vechten hij en andere Raccoon City-overlevers (waaronder ook Sherry Birkin voor de volle twee minuten schermtijd) tegen een terminale langetermijninfectie van het T-virus die nu de eigenschappen van een kanker op steroïden heeft (inclusief frequent bloed ophoesten om te laten zien dat het dringend én dodelijk is). Dat weerhoudt hem echter niet om continu afgezaagde oneliners te brengen ongeacht tegen wat voor ongoddelijke schepsels hij met bijl, wapens en inventiviteit gekoppeld aan onmenselijk hoge weerstand, naar de hel stuurt.

Qua verhaal en setting bouwt de spanning langzaam op, zitten er genoeg mysterie en ontrafelingen met verwijzingen naar bestaande lore op het spannend te houden tot op het einde. Resident Evil Requiem introduceert ook enkele nieuwe personages zoals Victor Gideon die instant-klassiekers worden dankzij een combinatie van coole designs, subtiele achtergrondinfo die je tijdens het spel kan verzamelen en gewoon puur charisma. Zowel Grace als Leon hebben een crafting systeem, maar wat voor Leon eerder een extraatje is, wordt voor Grace één van haar belangrijkste troeven, zeker nadat ze de bloedverzamelaar vindt om van al dat bloed dat soms letterlijk van het scherm druipt, essentiële hulpmiddelen als munitie, stabilisatoren, hemolyse-injectoren en dergelijke meer te maken.

Vlotte gameplay

Gameplay is vloeiend, uitgebreid maar toch overzichtelijk en instinctief wat niet eenvoudig is voor twee compleet verschillende protagonisten. Menu’s zijn duidelijk en effectief. Omgevingen zijn hyperrealistisch en gedetailleerd: zowel in een straat, vervallen hotel of garage tref je daar de voorwerpen, omgevingsfactoren en vooral staat van alles aan die je daar ook realistisch zou vinden: gescheurde zeilen, lege blikjes, verbogen frames… Ook de aansteker/zaklamp die Grace hanteert gebruikt ten volle licht, schaduw en duisternis (soms op heel creepy manieren met bewegende achtervolgers) en maakt dat je je afvraagt of dit wel zo’n goed idee was om ’s avonds te spelen. Omgevingsgeluiden, achtergrond- en themamuziek zijn naadloos geïntegreerd en omgevingsgeluiden zelfs een intrinsiek stuk van de gameplay: zelfs met crappy soundboxen hoor je waar vijanden zich ergens bevinden. Naast één enkele merkbare visuele bug op de PS5 met wapens die “uitrekken” na een upgrade, waren er op pc geen bugs en liep alles vlekkeloos zonder laadtijden en instant saves.

Tot slot is herspeelbaarheid onverwacht sterk met challenges (speel op hogere moeilijkheidsgraad, zonder health items, zonder bloedverzamelaar…) die punten vrijspelen voor extra wapens of “krachten“ (onbreekbare messen/bijlen, oneindige munitie…) die dan weer verdere herspeelbaarheid verhogen. Zo komt elke type gamer wel aan hun trekken en komt elk aspect van het spel meerdere keren aan bod.

Als er echt punten van kritiek gezocht moet worden: inventory management is, zelfs ondanks continue heuptasjes (godzijdank niet zichtbaar), toch soms vervelend omdat je nu eenmaal graag dingen bij je draagt die je nodig hebt. Ook de hoeveelheid kogels die zelfs een “gewone” zombie (huis-, tuin- en ziekenhuisvariant) nodig heeft om neer te blijven (en een uur later toch terug recht te staan en te muteren) voelt soms zelfs voor Resident Evil iets té overdreven aan.