Regelmatig kijken we in In Memoriam terug op een reeks die we zijn kwijtgeraakt en die een gat in ons hart heeft achtergelaten. Een IP dat meer verdiende dan het heeft gekregen of gewoon een reeks games waarvan we meer wilden, ongeacht de vraag of het goed afgerond werd. Dit is een reeks uit het hart, het gebroken hart.
Er was een periode binnen de gamingwereld waarin bijna elke shooter een connectie had met de Tweede Wereldoorlog. Bijvoorbeeld de eerste Call of Duty-games en Return to Castle Wolfenstein – die allebei aan het begin van de jaren 2000 verschenen – maar natuurlijk ook Medal of Honor, dat zijn eerste telg op de wereld losliet net voor het einde van het millennium.
De eerste twee games in de serie, Medal of Honor en Medal of Honor: Underground, werden gemaakt door DreamWorks Interactive, dat zowaar werd opgericht in samenspraak met Microsoft. Een interessant gegeven, zeker als je weet dat die eerste games enkel op PS1 verschenen (van Underground was er ook een GBA-versie, maar goed).
De eerste Medal of Honor sloeg alvast in als een bom, met hoge reviewscores en een flinke verkoop. Heel wat reviewers benoemden het als een game die zijn gelijke niet kende op PlayStation. Die was toen toch al 4-5 jaar op de markt, dus dat was toch een flink compliment.
Ook Medal of Honor: Underground deed het heel goed (niet de GBA-versie…) en werd geprezen voor het feit dat een personage uit de eerste game de hoofdrol kreeg, waardoor diens verhaal nu volledig kon verteld worden.
Het succes van Medal of Honor was nu ook klaar om de pc-markt te veroveren en in 2002 kregen we Medal of Honor: Allied Assault, met ook meteen nog eens twee uitbreidingen voor die game. Tot op de dag van vandaag wordt die game aanzien als misschien wel de allerbeste in de reeks. Op console kregen we in dat jaar dan weer Medal of Honor: Frontline, waarbij de reeks naast PlayStation nu ook naar Gamecube en Xbox kwam.
De jaren daarna, van 2004 tot en met 2007, zouden we nog een heel pak nieuwe titels krijgen in de reeks, maar nog maar enkele zouden in de buurt komen van de kwaliteit van de eerste titel. Het is dan ook geen toeval dat Electronic Arts, dat sinds 2002 verantwoordelijk was voor de nieuwe games, besloot om in 2010 de reeks te rebooten op PS3, Xbox 360 en pc. Dat plannetje liep echter niet helemaal zoals verwacht. Met scores tussen 70 en 75 scheerden de reviews immers geen hoge toppen. Wat niet wil zeggen dat de verkoop slecht was, want de game haalde het hoogste aantal pre-orders ooit voor de reeks, wat aantoont dat de hype nog steeds aanwezig was.
Twee jaar later, in 2012, kregen we dan Medal of Honor: Warfighter. Dat was een rechtstreeks vervolg op de game van 2010, die duidelijk een vieze nasmaak had achtergelaten bij heel wat gamers. De titel werd immers door critici en door gamers slecht ontvangen en was een financiële teleurstelling.
Daarmee leek ook meteen een einde te komen aan Medal of Honor. Jarenlang hoorden we nog weinig van de reeks en het leek erop alsof Electronic Arts nog weinig interesse had in het IP. Tot in 2020 plots Medal of Honor: Above and Beyond opdook. De hoop bij fans van de reeks scheerde weer hoge toppen, maar werd snel de kop ingedrukt wanneer bleek dat de titel enkel en alleen voor Oculus VR en Steam VR zou verschijnen. Dat was toch echt niet wat iedereen had verwacht of gehoopt en dus bleef ook deze Medal of Honor ver onder de verwachtingen.
