It Happens on PS5: de meest memorabele momenten van de 4Gamers redactie

Misschien is het je al opgevallen dat PlayStation een nieuwe campagne heeft gelanceerd. Die heet “It Happens on PS5” en die roept gamers op om hun meest memorabele PS5-momenten te delen. Daarnaast zal je wereldwijd billboards vinden voor deze campagne, waaronder eentje bij ons in de Volkstraat in Antwerpen. Deze kans laten wij natuurlijk niet liggen en daarom deelt onze redactie hier hun meest memorabele PS5-momenten. Onderaan dit artikel vind je ten slotte een poll, waarin jullie kunnen stemmen wat het “ultieme” memorabele moment is.

Michiel – De chaotische PS5 launch

Een legendarisch PS5-moment waar je bij moest zijn? Dat moet toch wel de launch van de console zijn geweest! Niet zo gek veel mensen hebben die dag hun PS5 mogen verwelkomen, en stiekem maakt dat het nét dat tikkeltje bijzonderder. De release van de PS5 ging dan ook gepaard met grote tekorten en een gigantische vraag. Omdat ik er zodra de reservaties openden als de kippen bij was, mocht ik mezelf tot de gelukkigen rekenen die hun exemplaar op de releasedag konden afhalen. Mét verplicht mondmaskertje, want de console verscheen midden in de tweede coronagolf.

Eenmaal thuis waren het gek genoeg niet mijn gekochte launchgames, Assassin’s Creed Valhalla en Marvel’s Spider-Man: Miles Morales, die ik meteen aanslingerde. Nee, mijn aandacht ging naar een voorgeïnstalleerd spelletje met een schattig robotje in de hoofdrol. Ik heb het natuurlijk over Astro’s Playroom, een game die ik tot vandaag een warm hart toedraag. Op een charmante manier liet het spelletje alle nieuwe functies van de DualSense-controller zien. Tegelijk ontdekte ik al platformend steeds meer over de PS5 zelf, terwijl het robotje Astro als het ware in de console rondliep. Zo simpel, maar oh zo fijn en geniaal. Soms ga ik in het PS5-menu nog eens luisteren naar de themamuziek van Astro’s Playroom. En dan word ik meteen teruggezogen naar die bijzondere momenten van weleer. Je moest erbij zijn!

ClarisCakes – Methaphor: ReFantazio final boss fight

JRPG-fans zijn ongetwijfeld allang bekend met het fenomeen waarbij je eindelijk een eindbaas bij elkaar kan pummelen, maar diezelfde eindbaas eerst vijf transformaties moet ondergaan alvorens samen te smelten met god of zo’n nonsens. Metaphor: ReFantazio tilde dit fenomeen naar nieuwe hoogtes voor mij. Na maanden grinden bereikte ik mijn breekpunt. Ik kon verder gaan met de grind in de hoop zo de meeste achievements te halen, of ik kon gewoon naar Louis Guiabern stappen en hem een goed pak slaag geven. Na wat banter dacht de man dan ook “laten we het interessant maken” en onderging één van de befaamde transformaties.

In het heetst van de strijd is er dan ook niets beter dan… gewoon even al je kleren uit te gooien en een of andere mecha-demoon te worden. Bijna naakt vliegt hij de lucht in, alvorens een zeer strategisch geplaatste HP-balk voor zijn kruis te gooien. Louis, ben je blij om mij te zien of is dat gewoon je HP-balk? Na een goed boutje seksueel overschrijdend gedrag krijgt de man stevig op zijn doos, trekt hij teleurgesteld zijn kleren terug aan en roept hij dat ik hem nooit zal verslaan. Ik ben vooral teleurgesteld in zijn gebrek aan toewijding aan naakt worstelen met je twinky aartsvijand. Na een aantal keer weg te lopen, kletsen te krijgen en te roepen dat hij onverslaanbaar is geeft Louis het uiteindelijk wel op. Maar zijn HP-balk zal voor eeuwig in mijn hart blijven.

Ascillian – Malenia in Elden Ring

Het was niet simpel om één exemplaar te kiezen uit zovelen: voor de eerste keer Abyss uitspelen op Returnal, Kratos een nieuw begin te zien krijgen in God of War 2018 en Ragnarok, Hades te ontdekken…Nu, in Elden Ring eindelijk Malenia, Blade of Miquella te kunnen verslaan (ja, BEIDE fases) na ontelbare keren in het stof te bijten was toch mijn nummer één PS5-moment. De Steelbook Launch Edition van Elden Ring (met schitterende cover art die Hoarah Loux voorstelt) voor de eerste keer openen en stukje bij beetje (zonder guide) The Lands Between ontdekken.

Enkele weken daarvoor was ook al een onvergetelijke ervaring: compleet nieuwe lore, setting, personages en ook nog eens soulslike zorgt voor een immersie die weinig gelijken kent. Voor Malenia moet je technisch gezien niet de allerbeste gear, summons en complete controle over het combatsysteem hebben, aangezien er mensen zijn die haar
naakt met een emmer op hun kop zonder geraakt te worden dood krijgen. Voor doorsnee spelers is toch eerder het eerste aangeraden, indien je niet ten prooi wil vallen aan een controller-verpulverende draaikolk van frustratie. De voldoening om haar eindelijk te zien neergaan is onbeschrijflijk. Bijna tien jaar later nog altijd een aanrader, replayability gegarandeerd.

Joeri – Astro Bot

Mijn PlayStation 5-avontuur is wat later begonnen. Ik heb de console pas in huis gehaald toen de Pro-editie in de rekken lag. Mijn eerste game was Astro Bot en dat kleine gekke robotje heeft een plek in mijn hart verdiend. Het is niet alleen een steengoede platformer, het is een trip doorheen memory lane en mijn jeugd doordat je voortdurend iconische PlayStation figuren moet vrijspelen om je ruimteschip mee te vullen. Ik zag Spyro en ik zat meteen terug in het derde studiejaar, slechte punten te halen bij juf Maria. Trouwens het jaar waarin ik mijn eerste console had gekregen, de PS1. Ik speelde een Mutant vrij uit Killzone en werd naar het tweede middelbaar geslingerd, slechte punten te halen bij mevrouw Cuyvers. Ik ontdekte een Kazuma Kiryu robot uit Yakuza en plots zat ik op mijn eerste job, een C4 te halen bij mijn baas Raf.

Waar wil ik hiermee naartoe? Enerzijds dat juf Maria, mevrouw Cuyvers en Raf de hoogste boom in kunnen. Anderzijds dat ik ondertussen al bijna dertig jaar lang PlayStation-consoles in huis heb en ik mijn favoriete games perfect kan koppelen aan gebeurtenissen uit mijn leven. Astro Bot liet me eigenlijk niet alleen door de geschiedenis van PlayStation reizen, maar ook een beetje door die van mezelf.

Bram – Promised Consort Radahn in Elden Ring: Shadow of the Erdtree

De game die ik veruit het meest heb gespeeld op de PS5 is Elden Ring. Ik ben relatief laat aan de game begonnen en heb enkele keren een guide opgezocht, waarna ik erachter kwam dat het spel zo moeilijk hoorde te zijn. Voor de Shadow of the Erdtree DLC was ik er wel bij vanaf de eerste minuut. Ik had zelfs vrijaf genomen om hem te spelen. Het gevolg: guides waren nog volop in de maak en ik ben grotendeels op eigen houtje op ontdekking gegaan. Aangezien de DLC een hyperfocus werd, stond ik nog tijdens de launch patch aan een van de meest gevreesde final bosses tot nu toe, Promised Consort Radahn. Fora stonden vol met gamers die hem niet konden verslaan en verschillende strategieën hadden uitgeprobeerd.

Toen kwam ik erachter dat je twee Golden Summons kon oproepen in deze battle. Probleem: ik had beide questlines hiervoor al verbroken. Mijn opties waren helemaal opnieuw aan de DLC beginnen (wat niet kan zonder de base game ook opnieuw te spelen) of alleen tegen Radahn vechten. Het werd optie 2. Daar stond ik dan, schild (decoratief) in de linkerhand, Ancient Meteoric Ore Greatsword in de rechterhand en natuurlijk de Mimic Tear. Het heeft in totaal drie avonden geduurd, met tussendoor nog enkele uitstapjes om extra Scadutree Fragments te verzamelen, voor ik een overwinningskreet door de woonkamer schreeuwde.