Hogwarts Legacy opent met het waarmaken van een kinderdroom van mening millenial en lid van generatie Z: je ontvangt je eigen uitnodiging voor Hogwarts, of Zweinstein zoals de lezers van de Nederlandse boeken het beter kennen. Je maakt je eigen personage (waar je erg veel opties voor krijgt) en begint je avontuur als vijfdejaarsstudent die voor de eerste keer naar de magische school reist. Al loopt die reis niet helemaal van een leien dakje.
Het zou namelijk de ‘Harry Potter’-wereld niet zijn, mocht er niet ergens weer een duistere magiër de boel proberen over te nemen. Deze keer geen slechterik zonder neus, maar wel Ranrok, een kobold die de slavernij van zijn ras beu is en besluit om een revolutie te ontketenen. Een optie om hem bij te staan is er jammer genoeg niet. Om ons niet té veel sympathie voor de kwade kobold te geven, gooit ontwikkelaar Avalanche Studios dan maar enkele duistere complotten en kwaadaardige tovenaars in de mix.
‘Hogwarts Legacy’ speelt zich in de jaren 1800 af, dus lang voor Harry en zijn vriendjes de school onveilig kwamen maken. Zweinstein werd met veel liefde nagemaakt, van de Astronomietoren tot het Zwerkbalveld. Boek- en filmfans kunnen hun hart ophalen met het bezoeken van alle locaties en het opduikelen van allerlei referenties. Daarnaast kan je ook Zweinsveld en een groot deel van de omliggende Schotse Highlands verkennen. De spelwereld is verbazingwekkend groot, vol met raadsels om op te lossen en vijanden om te verslaan. Dat kan je te voet doen, met je bezemsteel of later in de game zelfs op de rug van een fantastic beast.
Het Zweinstein uit de 19de eeuw is diverser dan we het ooit gezien hebben, met personages van verschillende nationaliteiten, geaardheden en genderidentiteiten. Hoewel die representatie heel mooi is, missen deze personages vaak een persoonlijkheid. Buiten wat informatie over de wijde Wizarding World hebben ze meestal niet veel boeiends te bieden. De educatiestandaarden in het 19de-eeuwse Zweinstein moeten trouwens ook enorm laag zijn, want alle personages die je ontmoet, hebben je hulp nodig om de meest banale zaken te doen.
Zweinstein in ‘Hogwarts Legacy’ is heel mooi om naar te kijken, maar de illusie begint na enkele uren wel barsten te vertonen. Het kasteel (en de omliggende gebieden) voelen wat doods aan. De meeste studenten en dorpsbewoners hangen dag en nacht op dezelfde locatie rond. Je kan ’s nachts met veel kabaal door de schoolgangen lopen of het Verboden Bos intrekken, zonder dat iemand erom maalt. Terwijl iedere student hetzelfde uniform moet dragen, mag jij zonder problemen gekleed als een duistere tovenaar de kasteelgangen verkennen. Je bent geen student, maar een toerist. De spelwereld in Hogwarts Legacy voelt meer aan als een Dreuzel-stilleven dan een magisch schilderij. Mooi, maar het mist energie.
Doorheen het spelverloop, vul je je spreukenboek aan met nieuwe toverwoorden. Sommige daarvan zijn puur utilitair, zoals de ‘Lumos’-spreuk waarmee je licht kan maken. Andere zijn explosiever, zoals ‘Incendio’. Je personage heeft trouwens, in tegenstelling tot Harry Potter, helemaal geen problemen om vijanden het hoekje om te helpen. Vanaf je eerste dag op school ga je allerlei levende wezens te lijf, met dodelijke gevolgen.
Je kan tot vier spreuken hotkeyen op je controller, dus als je tijdens een gevecht wil wisselen van spreuken, moet je in het menu gaan rommelen. Later in het spel kan je tussen tot vier hotkey-sets wisselen, maar dat maakt het systeem niet onhandiger. Heel wat duistere tovenaars zullen verbaasd opkijken wanneer je per ongeluk een duel opent door ‘Lumos’ te bezweren.
‘Hogwarts Legacy’ bevat nog enkele vreemde designkeuzes. De meest clichématige is ongetwijfeld de beperkte opslagruimte in je inventory. Weinig nut heeft dat niet, buiten dat het je dwingt om regelmatig naar Zweinsveld te trekken om alle stukken kledij die je opgeduikeld hebt te gaan verkopen. Je kledij heeft ook verschillende statistieken: vind je een stuk met een hogere offense of defence-waarde, dan kan je je oude kledij vervangen. Gelukkig is er een uitgebreid transmog-menu om je look volledig naar je eigen hand te zetten.
Naast spreuken kan je in ‘Hogwarts Legacy’ ook gebruikmaken van toverdranken en magische planten. Die kan je aankopen of zelf brouwen of planten, maar het duurt even tot je gewassen volgroeid en gebruiksklaar zijn. Je moet dus iedere keer terug naar je kamer gaan om te oogsten. Dan verlies je nog meer tijd wanneer je een toverdrank wil brouwen. Avalanche Studios besloot om hier ook een timer aan toe te voegen, maar die is niet lang genoeg om intussen iets anders te doen. Je zit dus regelmatig verveeld toe te kijken op een aftelklok.
Het is niet al kommer en kwel in Zweinstein, want ‘Hogwarts Legacy’ is wel degelijk een fijne game. Wanneer de verschillende onderdelen samenwerken, doen ze dat op een effectieve manier. Het verhaal is ook boeiend genoeg om je bezig te houden. Daarnaast helpen de muziek en de grafische presentatie om je toch naar de Wizarding World te transporteren.
Op moderne consoles biedt Hogwarts Legacy drie grafische modes: een 60 fps performance mode, een 30 fps presentation mode én een mode met raytracing. Hoewel die laatste er wondermooi uitziet, is het de gebrekkige framerate niet waard. De andere twee modi doen hun werk goed en hangen vooral van persoonlijke voorkeur af. Zelfs in de performance mode is de game indrukwekkend om naar te kijken, van de details op de gewaden van je medetovenaars tot de grandeur van de bergen en bossen rondom Zweinstein. Enkel in gezichtsanimaties laat de game het wat afweten, met robotische gezichtsuitdrukkingen die soms te snel van lachend of boos terug naar neutraal springen. Schrik ook niet als je af en toe een kleine glitch tegenkomt.
Persoonlijke opmerking van de reviewer
Daarnaast nog iets over de spreekwoordelijke draak in de kamer. Er is veel te doen rond ‘Hogwarts Legacy’, meer bepaald rond de transfobische uitspraken van Harry Potter-schrijfster J.K. Rowling. Met ‘Hogwarts Legacy’ heeft Rowling weinig te maken gehad: de developers hebben hun best gedaan om een diverse en inclusieve cast te presenteren. Toch is het belangrijk om te realiseren dat een aankoop van ‘Hogwarts Legacy’ ook Rowling impliciet steunt. Ik heb dit niet laten meespelen bij het berekenen van de score, maar wil wel even kwijt dat ik helemaal niet akkoord ga met de uitspraken van de schrijfster. Trans rights are human rights.
