Sinds we als viking Engeland veroverd hebben en zowel Ierland als Frankrijk ook van ons ’te veroveren’ lijstje afgevinkt hebben, schiet er vooral één belangrijk gegeven over. In Assassin’s Creed Valhalla konden we reeds kennis maken met de wereld van Asgard en diens goden, doch bleven we daar qua verhaal en activiteiten lichtjes op onze honger zitten. Met Assassin’s Creed Valhalla: Dawn of Ragnarok krijgen we een flinke uitbreiding die de meest ambitieuze uitbreiding van de serie beloofd te worden.
Dawn of Ragnarok speelt zich volledig af in de wereld van de goden, meerbepaald in de dwergenwereld van Svartalfheim. Als Havi dien je je zoon Baldr te redden van Surtr, de alom gekende vuurreus uit Muspelheim. Uiteraard lukt je dit niet alleen, en zit het verhaal vol met nieuwe personages die je zullen helpen om het avontuur tot een goed einde te brengen. Dankzij de vele dwergen zijn er best wat leuke momenten met soms erg cynische doch grappige dialoog te vinden.
In dat opzicht weet deze uitbreiding qua verhaal zo nu en dan in positieve verrassend uit de hoek te komen, al blijft het hoofdverhaal een beetje te typisch en te voorspelbaar om echt memorabel te wezen. Er valt ook wat verhaal in Engeland terug te vinden, want Eivor kan in een aantal situaties ‘reflecteren’ over een aantal gebeurtenissen. Niet alleen in de wereld van Asgard, maar dus ook in de reeds verkende wereld valt er wat content terug te vinden.
De grootste toevoeging qua gameplay is ongetwijfeld de Hugr Rip. Dit mythisch object laat je toe een aantal krachten van vijanden of dieren in de omgeving te absorberen en vervolgens te gebruiken om de omgeving te verkennen of de strijd naar je hand te zetten. Zo kan je bijvoorbeeld in een raaf veranderen en ofwel vanuit de lucht een nietsvermoedende vijand vermoorden, ofwel jezelf naar bepaalde voordien onbereikbare gebieden of platformen transporteren. De krachten van de Muspels geven je dan weer het voordeel om onder meer op lava te lopen, waardoor bepaalde gebieden of puzzels kunnen opgelost worden.
Valkyrie Trials vormen een nieuwe toevoeging en weten de spelers de nodige uitdaging voor te schotelen. Het is eigenlijk een vrij typische mode met horden of golven aan vijanden en waarbij diverse combat modifiers kunnen ingesteld worden. De beloningen geven je de mogelijkheid om uit een aantal nieuwe wapens, uitrustingen en skins te kiezen. Ondanks het feit dat deze modus misschien niet bijster origineel mag zijn, vormt het wel een welgekomen toevoeging aan de wereld van Assassin’s Creed.
Nieuwe vijanden bestaan vooral uit Muspels en Jotnars, de bewoners van respectievelijk Muspelheim en Jotunheim. Vanzelfsprekend krijgen ze een vuur- en ijsthema met zich mee, waarbij er ook een paar nieuwe aanvallen toegevoegd zijn. Toch voelen ze niet heel anders aan dan de vijanden die je reeds in de vorige uitbreidingen en basisgame bestreden hebt. Dit geldt tevens voor de smederijen en mijnen die eigenlijk een soort van thematische reskin voor de abdijen en vijandelijke kampen uit het origineel zijn. Voor een uitbreiding die toch wel een stevig prijskaartje meegekregen heeft, verwachten wel net wat meer originele toevoegingen of ideeën.
Het feit dat het verhaal zich in Svartalfheim afspeelt, zorgt ervoor dat de makers net wat meer vrijheid hebben om de wereld visueel interessant te maken. Sneeuwlandschap wisselt zich mooi af met wat natuur, wat grauwere gebieden en vuurrode vulkanen. Wat bovennatuurlijke elementen in de omgeving, zoals hopen goud en bergen die letterlijk in edelmetaal gegoten zijn, helpen ook goed om het allemaal wat orgineel te doen aanvoelen. In de grauwe en meer realistisch uitziende landen als Engeland, Ierland en Frankrijk diende zich men vooral te beroepen op de typische natuur, waardoor het soms allemaal wel een beetje te veel op elkaar begon te lijken. Hoewel de omgeving qua design en vormgeving naar onze mening net niet hetzelfde niveau weet te halen als bijvoorbeeld Elysium en Atlantis uit Assassin’s Creed Odyssey, weet Dawn of Ragnarok hier uiteindelijk wel zijn slag thuis te halen.
