REVIEW | Marvel’s Wolverine heeft geen open wereld nodig

Insomniac Games heeft de lat voor zichzelf behoorlijk hoog gelegd. Na drie succesvolle Spider-Man titels was de vraag niet zozeer of de studio een goede superhelden game kon maken, maar vooral of Wolverine niet gewoon Spider-Man met klauwen zou worden. Logan vraagt tenslotte om een compleet andere aanpak. Hij slingert niet vrolijk door New York terwijl hij grapjes maakt tegen criminelen. Hij loopt er gewoon naartoe en maakt er gehakt van. Gelukkig heeft Insomniac dat verschil bijzonder goed begrepen.

Geen X-Men, wel Team X 

Het verhaal draait rond Logan en zijn verleden, maar Insomniac kiest daarbij niet voor de klassieke X-Men opstelling. De X-Men zijn namelijk niet van de partij. Centraal staat Team X, met naast Wolverine onder meer personages als Mystique en Sabretooth. Ook Nathaniel Essex, een geleerde met psychische krachten, speelt een belangrijke rol. Veel meer willen we daar eigenlijk niet over kwijt, want het verhaal is één van de grootste troeven van de game en beleef je het best zo blind mogelijk.

Wat vooral indruk maakt, is de toon. Marvel’s Wolverine voelt opvallend volwassen aan voor een Marvel-game. Verwacht geen constante stroom geforceerde grapjes wanneer de situatie eigenlijk helemaal niet grappig is. Wanneer er iets verschrikkelijks gebeurt, durft Insomniac gewoon even op de rem te staan en dat moment te laten binnenkomen. Liam McIntyre zet bovendien een uitstekende Logan neer en ook de rest van de cast overtuigt. In combinatie met bijzonder knappe gezichtsanimaties en uitstekend geregisseerde cutscenes krijgen zelfs rustigere scènes het nodige gewicht. Het verhaal was uiteindelijk ook de belangrijkste reden waarom we de controller moeilijk konden neerleggen. Actie en plot momenten volgen elkaar in een bijzonder aangenaam tempo op en het mysterie rond Logan, Team X en zijn verleden blijft lang genoeg interessant om je vooruit te trekken.

Geen open wereld

Wie na Spider-Man opnieuw een enorme open wereld verwacht, komt bedrogen uit. Marvel’s Wolverine is een veel rechtlijnigere ervaring en wat ons betreft is dat precies de juiste keuze. In plaats van Logan twintig minuten lang icoontjes te laten afvinken tussen twee belangrijke missies door, kan Insomniac het tempo veel strakker controleren.

Dat betekent niet dat je simpelweg twintig uur door een lange gang loopt. De levels bieden regelmatig wat ruimte om rond te kijken en er zijn documenten, verzamelobjecten en andere geheimen te ontdekken. Daarnaast zijn er challenges die je aanmoedigen om de verschillende mogelijkheden van het gevechtssysteem te benutten. Wie alles wil zien en die uitdagingen wil afwerken, kijkt dus best telkens goed rond in elk nieuw gebied. Al zijn de verzamelbare objecten vaak wel in zeer duidelijke plekken te vinden. Wij hadden uiteindelijk ongeveer twintig uur nodig om het verhaal uit te spelen en de challenges en andere extra’s mee te pikken.

Klauw er op los

Uiteindelijk wil je natuurlijk vooral de adamantium klauwen gebruiken en op dat vlak stelt Wolverine absoluut niet teleur. De combat is snel, agressief en heerlijk verslavend. Met lichte en zware aanvallen rijg je combo’s aan elkaar, terwijl dodges, counters en speciale vaardigheden ervoor zorgen dat je voortdurend in beweging blijft. Daarbovenop komt het Rage-systeem. Door te vechten bouwt Logan zijn woede op en eenmaal die volledig losbarst, verandert hij in een menselijke blender. Executies volgen elkaar razendsnel op en vijanden hebben de vervelende gewoonte om na afloop niet meer uit hetzelfde aantal lichaamsdelen te bestaan als ervoor.

Dat laatste mogen we behoorlijk letterlijk nemen. Marvel’s Wolverine is zonder twijfel een game voor volwassenen. Armen, benen en andere lichaamsdelen vliegen geregeld door het beeld en ook Logan zelf wordt zichtbaar toegetakeld. Wanneer hij zwaar gewond raakt, zie je stukken huid en spierweefsel verdwijnen en kunnen zelfs zijn botten zichtbaar worden. Gelukkig is er zijn bekende healing factor die hem langzaam weer oplapt. Het is gruwelijk, maar tegelijkertijd een fantastisch visueel detail dat perfect bij het personage past.

Sommige aanvallen en executies zie je wel behoorlijk vaak terugkomen. Met bijna twintig uur op de teller hadden we graag nog wat extra animaties gezien. Echt storend wordt het gelukkig nooit, vooral omdat gevechten zo snel verlopen en de combinatie van vaardigheden, Rage en verschillende vijand types voldoende afwisseling biedt.

De kracht van DualSense

Ook de DualSense wordt uitstekend gebruikt. Audio uit de controller draagt bij aan de actie, maar vooral de adaptive triggers maken indruk. Tijdens bepaalde quicktime-events moet Logan zijn klauwen bijvoorbeeld door metaal of vijanden werken. De triggers bieden daarbij weerstand, waardoor je daadwerkelijk het gevoel krijgt dat er kracht nodig is om ergens doorheen te scheuren. Het is zo’n functie die makkelijk een gimmick had kunnen zijn, maar hier daadwerkelijk iets toevoegt.

Audiovisueel behoort Marvel’s Wolverine sowieso tot het beste wat we tot nu toe op PS5 hebben gezien. Vooral het samenspel tussen licht en donker is indrukwekkend en ray tracing wordt overvloedig gebruikt. Donkere omgevingen worden doorbroken door lichtbronnen en reflecties, terwijl de uitstekende belichting ook tijdens de vele cutscenes zijn werk doet. Minstens zo belangrijk is de muziek. Die probeert niet voortdurend je aandacht op te eisen, maar weet precies wanneer ze moet aanzwellen. Tijdens grote confrontaties of emotionele scènes geeft dat regelmatig nét dat extra duwtje waardoor een moment harder binnenkomt.

Bijna zonder kleerscheuren

Technisch gezien hebben we bovendien opvallend weinig problemen meegemaakt. Eén keer weigerde een teamlid een deur voor ons te openen en stond die gewoon wat voor zich uit te staren. Een herstart loste dat probleem op en gelukkig was het laatste checkpoint niet ver weg. Het bleef ook bij dat ene voorval. Een andere keer konden we niet door een deur die duidelijk openstond. Ook zagen we nu en dan een vijand dood op de grond liggen terwijl de executie-animatie nog bezig was, waardoor Logan enkele seconden enthousiast de lucht stond te vermoorden. Het zijn weinig storende foutjes in een verder bijzonder gepolijste ervaring. Tijdens onze volledige playthrough kwamen we nauwelijks glitches tegen en geen van die problemen heeft onze ervaring echt beïnvloed.

Wel viel het op dat de opbouw van sommige stukken behoorlijk traditioneel is: wat verkennen, een arena vol vijanden leegmaken, een cutscene en weer verder. De uitstekende pacing zorgt ervoor dat dit nooit echt begint te vervelen, maar iets meer variatie had Logan zeker niet misstaan.