REVIEW | Resonance: A Plague Tale Legacy – een eigen blik op de Minotaurus

Goden en mythes hebben altijd al tot de verbeelding van de mens gesproken en in moderne tijden is het vaak de Griekse mythologie die de inspiratie is van een nieuw stuk media. Dat is niet anders in Resonance: A Plague Tale Legacy, waarin we te maken krijgen met Koning Minos en zijn Minotaurus. Het verhaal van de Minotaurus draait rond een wezen dat half man, half stier is en dat in een doolhof wordt gevangen gehouden door Koning Minos en wordt gevoed met mensenvlees. Hij zal uiteindelijk gedood worden door Theseus, met de hulp van Ariadne, de dochter van Koning Minos. Dat is een hele korte samenvatting van de mythe, met een totaal gebrek aan details. Het is dus echter die mythe die de basis vormt voor het verhaal van Resonance: A Plague Tale Legacy.

Terug in de tijd

Die game speelt zich ongeveer 15 jaar voor de gebeurtenissen in A Plague Tale: Requiem af. We kruipen ditmaal in de huid van Sophia, die we nog kennen als een personage uit Requiem. Zij werd geboren en opgevoed in Venetië, maar heeft ook een onverklaarbare link met het eiland van Koning Minos. Al heel haar leven heeft ze visioenen die te maken hebben met het eiland en de Minotaurus. Ze is dan ook op zoek naar antwoorden, maar zal die pas krijgen wanneer een plan van de Plunderers, een soort groep piraten waartoe ze behoort, totaal verkeerd afloopt. Wat volgt is een verhaal dat heden en verleden mengt, en natuurlijk leidt tot enkele schokkende ontdekkingen.

Het verhaal in Resonance: A Plague Tale Legacy wordt, zeker in het begin, mondjesmaat gebracht. Daardoor kan het eerst een beetje traag aanvoelen, maar zodra het op gang komt, is het een bijzonder interessante visie op de mythe van de Minotaurus. Bovendien wordt het gedreven door enkele sterke acteerprestaties van de stemacteurs. Vooral Anna Demetriou, die Sophia ook al vertolkte in Requiem, komt straf uit de hoek.

Meer actie

Wie de eerste twee games in de serie gespeeld heeft, zal zich wel even moeten aanpassen, want Resonance heeft een pak meer actie. Sophia kan vlot overweg met een dolk en een zwaard en laat zich niet onbetuigd in gevechten. Het is dus gedaan met overal stilletjes doorheen sluipen. Wie in de weg van Sophia staat, die zal dat geweten hebben. De eerste uren voelt die combat soms een beetje saai. Het is voornamelijk gericht op het gebruik van je parry, waardoor je soms staat te wachten tot je wordt aangevallen. Na een tijdje krijg je wat meer skills en kan je ook offensiever uit de hoek komen.

Het kan soms wel irritant zijn dat je maar drie keer geraakt mag worden voor je sterft. De enige manier om health terug te krijgen is door een vijand te doden, maar als je maar één sterke vijand voor de kiezen krijgt, kan het al eens zijn dat je een beetje vloekt. Gelukkig zijn de checkpoints over het algemeen vergevingsgezind en moet je dus zelden lange segmenten opnieuw spelen.

Afgewisseld met puzzels

De combat is dan wel een belangrijk deel van de game, het is zeker niet dat je constant van het ene gevecht naar het andere loopt. Er zijn hele lange periodes waarin je geen seconde je zwaard moet trekken. Het is misschien wel op die momenten dat de game echt straalt. De puzzels die je voorgeschoteld krijgt zijn nooit echt moeilijk, maar ook zelden zo gemakkelijk dat het gaat storen. Er zit ook een goed hintsysteem in, dat je zelf kan activeren. Zo krijg je dus nooit een oplossing voorgeschoteld, terwijl je zelf nog aan het zoeken bent.

Die puzzels bevinden zich in een prachtige wereld, met vaak heel mooie omgevingen. Asobo Studio heeft eerder al getoond dat het visueel knappe games op de markt kan brengen en het slaagt daar ook ditmaal weer in. Ook de animaties van de personages en gezichten zijn van hoog niveau. Dat alles draagt bij aan een bijzonder sterke storytelling, die geen moment zal vervelen. Met een tiental uurtjes heeft de game ook de perfecte lengte. Fans van pakweg Uncharted zullen zeker en vast hun gading vinden in deze Resonance: A Plague Tale Legacy.