Star Trekt het niet
[Gespeeld op PS3]
Goed geïnformeerde gamers weten dat ze best zo ver mogelijk uit de buurt blijven van licentiegames die op hetzelfde moment uitkomen als de gelijknamige film. Door de combinatie van haastwerk en een beperkt budget zijn die games immers vaak een marteling om te spelen. Toen er een nieuwe Star Trek-game werd aangekondigd, haalden we dan ook ongeïnteresseerd onze schouders op. Tot bleek dat de ontwikkeling in handen was van Digital Extremes, de befaamde studio die toppers als Unreal, Unreal Tournament en meer recent The Darkness II heeft gemaakt. Met zo’n getalenteerd team achter het roer kan er toch niks mislopen… of wel?
In tegenstelling tot wat je zou verwachten, heeft het verhaal niets te maken met Star Trek: Into Darkness, de film die binnenkort in de bioscoop verschijnt. De gebeurtenissen in deze game spelen zich af in de periode tussen de twee films. De Enterprise reageert op een noodsignaal van een wetenschappelijk ruimtestation, dat aangevallen wordt door de Gorn. Dit reptielachtige buitenaards ras is er op uit om de Helios te stelen, een toestel waarmee ze een scheur in de ruimte kunnen maken om zich daardoor vliegensvlug te verplaatsen. Ondanks hevig verzet van Kirk en co slagen de Gorn er toch in om er met de Helios vandoor te gaan. In een vlaag van wanhoop vliegt de Enterprise hen achterna door de scheur waarin ze verdwenen zijn, in de hoop het toestel te recupereren voor er misbruik van gemaakt wordt.
Dit verhaal – geschreven in samenwerking met de makers van de nieuwe film – is niet meteen het toppunt van originaliteit, maar het voldoet wel. Dat kan helaas niet gezegd worden van de rest van het spel. Er werd ons een unieke mix van actie, verkenning en avontuur beloofd, maar in werkelijkheid krijgen we een zoveelste ondermaatse Unchartedkloon die op geen enkel gebied kan tippen aan Naughty Dogs meesterwerk. De woorden “verkenning” en “avontuur” kan je bijvoorbeeld al meteen met een korrel zout nemen. Kirk en Spock trekken immers voornamelijk door kale en eentonige omgevingen, die zo lineair zijn als een meetlat. Bovendien worden textures en objecten zodanig vaak gerecycleerd, dat we regelmatig per ongeluk op onze passen terugkeerden zonder dat we het doorhadden.
Soit, als de gameplay in orde is dan kunnen we dat nog wel door de vingers zien, maar ook op dat gebied gaat Star Trek volledig de mist in. De combat heeft weliswaar alle ingrediënten van een 3rd person cover-based shooter zoals Gears of War, maar is zo slecht uitgewerkt dat het absoluut niet leuk is om te spelen. Je personage beweegt stroef en weigert vaak om deftig dekking te zoeken. Regelmatig zal je ongewild een afgrond induikelen, om dan nog maar te zwijgen van de frustratie tijdens de platformsecties. Verder zijn Kirk en Spock niet eens in staat om in cover rond een hoek te bewegen. Veilig van cover naar cover duiken kan dan weer wel, maar vereist teveel precisie waardoor het onbruikbaar is als je onder vuur ligt.
In de praktijk blijkt die slechte besturing echter niet eens zo’n probleem te zijn, want de AI van de tegenstanders is lachwekkend slecht. In plaats van samen te werken en je proberen in te sluiten, blijven ze gewoon achter hun muurtje kamperen waardoor je ze rustig kan afknallen zodra ze tevoorschijn komen om te vuren. Vaak hoef je daar niet eens op te wachten, want er steekt altijd wel een kop of staart uit die je kan raken. Op een gegeven moment zagen we de Gorn zelfs dekking zoeken achter een metalen railing waar je los kan doorschieten. Het is ons dan ook een groot raadsel hoe zulke achterlijke wezens een ruimtetuig hebben kunnen bouwen dat effectief van de grond is geraakt.
