REVIEW | NBA 2K27 dribbelt met één hand en graait met de andere

De NBA 2K-franchise draait al mee sinds de Dreamcast en heeft in die tijd zowat iedere concurrent van het veld zien verdwijnen. NBA 2K27 hoeft dan ook niet plots het basketbal opnieuw uit te vinden. Op het veld heeft Visual Concepts zijn zaakjes al jaren uitstekend voor elkaar en dat is opnieuw het geval. Het probleem zit tegenwoordig vooral rond dat veld, waar virtuele winkels en manieren om nog wat extra geld uit je zakken te kloppen steeds nadrukkelijker aanwezig zijn.

De standaard in basket

Wie gewoon een wedstrijd opstart, merkt meteen waarom NBA 2K nog altijd de standaard is. Schieten, passen, verdedigen en dribbelen voelen vertrouwd, maar vooral bijzonder verfijnd aan. Een jumpshot vraagt nog altijd dat je op het juiste moment loslaat, terwijl lay-ups en dunks iets toegankelijker zijn zolang je jezelf niet tussen drie verdedigers richting basket probeert te wurmen.

Vooral de animaties maken opnieuw indruk. Dynamic Layups zorgen voor meer variatie rond de basket en ook dunks vragen wat meer aandacht door rekening te houden met je timing en de positie van de verdediger. Dankzij ProPlay worden bewegingen van echte NBA-spelers vertaald naar animaties in de game, waardoor sterren niet alleen op hun echte tegenhangers lijken, maar zich ook herkenbaar gedragen. Dat geldt eveneens voor teams. Tegen de Spurs spelen voelt anders dan een wedstrijd tegen de Celtics omdat tactieken en speelstijlen worden nagebootst. Het knappe is dat NBA 2K27 ondanks die diepgang behoorlijk toegankelijk blijft. Learn 2K helpt nieuwkomers op weg en met zes moeilijkheidsgraden kan zowat iedereen een niveau vinden waarop het leuk blijft. 

Carrière doorheen de geschiedenis

Zoals gebruikelijk is er opnieuw belachelijk veel te doen. Play Now spreekt voor zich, MyNBA laat je een eigen basketbal dynastie uitbouwen en MyTeam blijft draaien rond het verzamelen van spelers. De interessantste toevoeging vinden we echter in MyCareer.

Daar kun je dit jaar via MyCareer Eras je zelfgemaakte speler in verschillende periodes van de NBA-geschiedenis droppen. Vanaf de jaren tachtig kun je zo je eigen carrière uitbouwen tussen de grote namen van dat tijdperk. Niet alleen de spelers en shirts veranderen, maar ook regels, presentatie en zelfs het publiek worden aangepast aan de gekozen periode. Je eigen speler begin jaren negentig tegenover Michael Jordan zetten is precies het soort speelgoed waar basketbalfans zich gemakkelijk tientallen uren in kunnen verliezen.

Ook co-op doet zijn intrede in MyCareer, al is de uitwerking minder geslaagd. Een tweede speler kruipt namelijk niet in de huid van zijn eigen volledig gepersonaliseerde basketballer, maar moet spelen als Trace Miller, een fictief personage uit het verhaal. Je kunt hem enigszins aanpassen, maar lang niet zo uitgebreid als je eigen MyPlayer. Bovendien wordt co-op pas na enkele uren beschikbaar. Het voelt daardoor vooral als een eerste poging waarop Visual Concepts volgend jaar hopelijk verder bouwt.

Iedereen naar The City

The City blijft ondertussen het sociale middelpunt van NBA 2K27. Je kunt er andere spelers ontmoeten, wedstrijden spelen, uitdagingen voltooien en natuurlijk winkelen tot je virtuele bankrekening begint te huilen. Nieuw zijn onder andere Casual Corner, met toegankelijkere wedstrijden en co-op tegen computergestuurde tegenstanders, en Crew HQ, waar groepen spelers samen kunnen trainen en spelen.

Voor het eerst kunnen ook vrouwelijke MyPlayers The City betreden. Dat is een logische en welkome uitbreiding, maar opnieuw eentje met een vreemde beperking: de vrouwelijke spelers kunnen niet deelnemen aan de volledige MyCareer. Wie zowel The City als het verhaal wil spelen, heeft dus nog steeds een mannelijk personage nodig.

De WNBA zelf is gelukkig wel uitgebreid vertegenwoordigd en biedt bovendien iets wat elders bijna ouderwets begint te voelen: basketbal zonder dat er voortdurend iemand iets probeert te verkopen. Tegelijk krijgt dat gedeelte duidelijk minder aandacht dan de NBA. Presentatie en commentaar zijn eenvoudiger, terwijl een uitgebreidere carrière of een historische modus rond dertig jaar WNBA een logische toevoeging was geweest.

Microtransacties, microtransacties, microtransacties

En dan komen we onvermijdelijk bij de grootste frustratie van NBA 2K27: microtransacties. Virtuele munten worden gebruikt om je MyPlayer sneller te verbeteren, waardoor spelers die bereid zijn extra geld uit te geven een flink stuk van de grind kunnen overslaan. Begin je met een speler van 60 OVR en wil je online enigszins meekunnen, dan heb je de keuze tussen heel veel spelen of opnieuw je portefeuille bovenhalen.

Op zich is dat niets nieuws voor NBA 2K, maar daardoor wordt het niet minder vervelend. Zeker omdat dezelfde munt ook gebruikt wordt voor cosmetische spullen en eerdere aankopen niet worden meegenomen naar de volgende game. Dat dure virtuele truitje van vorig jaar? Veel plezier met het opnieuw kopen.

MyTeam heeft met zijn kaartpakketten hetzelfde probleem en ook battle passes zijn aanwezig. NBA 2K27 is nochtans een volwaardige game waarvoor je al de volle pot betaalt. Het blijft dan ook wrang dat sommige onderdelen vervolgens aanvoelen alsof je in een free-to-play-game bent beland.

Visuele pracht

Visueel blijft NBA 2K27 eveneens één van de indrukwekkendste sportgames. Spelers bewegen natuurlijk, arena’s zitten vol kleine details en de verbeterde animaties zorgen ervoor dat wedstrijden dicht tegen een echte televisie-uitzending aanschurken. Ook het geluid en de presentatie zitten opnieuw goed, al is het verschil met vorig jaar minder spectaculair dan bij sommige eerdere edities. En dat vat NBA 2K27 eigenlijk behoorlijk goed samen. Dit is geen gigantische sprong voorwaarts. MyCareer Eras is fantastisch voor liefhebbers van de geschiedenis van de NBA en enkele aanpassingen aan The City zijn welkom, maar andere nieuwigheden voelen vooral als fundamenten waarop toekomstige games verder kunnen bouwen.