REVIEW | Dune: Awakening laat de zandwormen los op consoles

Dune lijkt bijna gemaakt voor een survivalgame. Een gigantische woestijn waar water kostbaarder is dan goud, de zon je langzaam probeert te vermoorden en een wandeling door het zand kan eindigen in de maag van een gigantische worm: veel meer heeft een ontwikkelaar eigenlijk niet nodig. Funcom, dat met Conan Exiles al de nodige ervaring heeft binnen het genre, mocht ermee aan de slag en brengt Dune: Awakening nu ook naar consoles. Het resultaat is een survival-RPG die Arrakis verrassend goed weet weer te geven, maar tegelijk regelmatig struikelt over enkele typische kwaaltjes van het genre.

Welkom op Arrakis

Dune: Awakening speelt zich af in een alternatieve tijdlijn waarin enkele belangrijke gebeurtenissen uit de boeken anders zijn verlopen. Je kruipt in de huid van een zelfgemaakt personage dat naar Arrakis wordt gestuurd om de Fremen te vinden en de “Sleeper” wakker te maken. Zoals dat wel vaker gaat met missies waarbij je op een vijandige woestijnplaneet wordt gedropt, loopt het vrijwel onmiddellijk fout. Je transportschip crasht en niet veel later maak je kennis met Zantara, die je tijdens de eerste uren vooral leert hoe je niet binnen de kortste keren als uitgedroogd hoopje vlees in het zand eindigt.

Vooral die eerste kennismaking met Arrakis maakt indruk. De enorme zandvlaktes, rotsformaties en in de verte opdoemende zandwormen geven de wereld meteen schaal. De zon is bovendien niet zomaar decoratie. Te lang rondlopen zonder beschutting jaagt je waterverbruik de hoogte in en dus leer je al snel van schaduw naar schaduw te bewegen. Water haal je uit planten, speciale apparatuur en uiteindelijk zelfs uit het bloed van vijanden. Niet bepaald Chaudfontaine (geen sponsoring, Chaudfontaine bel ons!), maar dorst doet vreemde dingen met een mens.

De zandwormen zijn ondertussen misschien wel de beste vertaling van het Dune-universum naar een gameplay mechanic. Wie te lang over open zand loopt, trekt hun aandacht en wanneer zo’n gevaarte uiteindelijk verschijnt, heb je meestal maar één verstandig plan: zo snel mogelijk vaste grond bereiken. Word je toch opgegeten, dan mag je afscheid nemen van je inventaris. Zeker tijdens de eerste uren zorgt dat ervoor dat een simpele verplaatsing soms verrassend spannend wordt.

Hak, schiet en verzamel

Onder die dikke laag Dune zit natuurlijk een vrij herkenbare survivalgame. Je verzamelt grondstoffen, onderzoekt nieuwe technologie, maakt betere uitrusting en bouwt een basis die langzaam uitgroeit van een veredelde zandhut tot iets waar zelfs een Harkonnen misschien niet onmiddellijk zijn neus voor zou ophalen. Het bouwsysteem werkt behoorlijk intuïtief en biedt voldoende mogelijkheden om creatief te zijn. Later krijg je ook voertuigen zoals de sandbike en uiteindelijk een ornithopter, waarna het doorkruisen van Arrakis plots een stuk minder omslachtig wordt.

Dat is welkom, want de eerste uren kunnen behoorlijk slepend zijn. Dune: Awakening stuurt je geregeld van je basis naar een locatie om vervolgens opnieuw terug te keren omdat je nog iets moet fabriceren. Omdat je aanvankelijk rekening moet houden met de zandwormen, betekent dat vaak dezelfde veilige routes tussen rotsformaties opnieuw afleggen. Het past perfect binnen de wereld, maar dat maakt het nog niet automatisch leuk. Ook locaties beginnen na verloop van tijd op elkaar te lijken met gelijkaardige gangen, kampen en kisten die telkens op ongeveer dezelfde plaatsen verstopt liggen.

Het gevechtssysteem combineert vuurwapens, zwaarden, schilden en speciale vaardigheden. Via verschillende mentoren speel je nieuwe skill trees vrij, waardoor je behoorlijk wat vrijheid krijgt om je personage naar eigen smaak uit te bouwen. Vooral de actieve vaardigheden zijn krachtig en zorgen ervoor dat gevechten vlot verlopen. Toch is combat niet het sterkste onderdeel. Vijanden reageren vaak voorspelbaar en hebben de neiging om zich braaf één voor één te laten afslachten zodra je ze door een nauwe doorgang lokt. Ook bazen overtuigen niet altijd. Ze beschikken over veel levenspunten en gooien graag extra vijanden of area-of-effect-aanvallen in de strijd, maar echt memorabele confrontaties zijn het zelden.

Spice must flow

Gelukkig wordt de progressie interessanter naarmate je verder komt. Nieuwe technologie, betere wapens en voertuigen veranderen de manier waarop je Arrakis verkent en uiteindelijk komt uiteraard ook spice om de hoek kijken. Spice kan worden verwerkt en geconsumeerd om tijdelijke voordelen en Prescience te activeren, maar wie er te enthousiast van snoept, krijgt ook te maken met tolerantie en ontwenningsverschijnselen. Het is een mooi voorbeeld van hoe Funcom elementen uit het bronmateriaal niet alleen als decoratie gebruikt, maar probeert om te zetten naar echte gameplay-elementen.

Ook de multiplayer kan Dune: Awakening naar een hoger niveau tillen. Grondstoffen verzamelen, een basis uitbouwen en expedities ondernemen werkt gewoon beter met vrienden. Tegelijk lijkt Funcom zelf nog niet helemaal te weten waar de nadruk precies moet liggen. Het multiplayer-eindspel en de strijd tussen facties hebben potentieel, maar missen voorlopig de diepgang en prikkels die nodig zijn om spelers langdurig tegenover of naast elkaar te zetten.

Daar staat inmiddels een volwaardige singleplayermodus tegenover. Wie geen zin heeft in andere spelers kan Arrakis dus volledig alleen verkennen, waarbij verschillende aspecten van de ervaring aangepast kunnen worden. Het is een fijne toevoeging, zeker omdat de verhaallijn sterker is dan je doorgaans van een survivalgame verwacht. Tegelijk onderstreept het een beetje de identiteitscrisis van Dune: Awakening: het wil survivalgame, RPG, multiplayer én solo-avontuur tegelijk zijn en niet ieder onderdeel is even sterk uitgewerkt.

Op PS5 houdt Dune: Awakening zich technisch behoorlijk goed staande. Vooral in Performance Mode draait het spel grotendeels vlot aan 60 fps en hoewel het grafisch niet tot de absolute top behoort, maakt de schaal van Arrakis veel goed. Wanneer in de verte een zandworm door het oppervlak breekt en tonnen zand de lucht in slingert, blijft dat indrukwekkend.