REVIEW | Final Fantasy X/X-2 HD Remaster bewijst dat goede JRPG’s niet verouderen

Final Fantasy X en X-2 behoren ondertussen tot de meest heruitgebrachte delen uit de reeks, maar hun komst naar de Nintendo Switch 2 voelt toch niet volledig overbodig aan. Beide games draaien hier bijzonder stabiel, krijgen enkele handige quality-of-life-opties en blijven vooral twee JRPG’s die ook na al die jaren nog opvallend goed overeind blijven. De grootste vraag is dan ook niet of Final Fantasy X en X-2 nog de moeite waard zijn, maar vooral hoeveel deze nieuwe versie toevoegt voor spelers die Spira al eerder bezochten.

Verhaal blijft ijzersterk

Final Fantasy X blijft zonder veel discussie één van de meest memorabele delen uit de serie. Je volgt Tidus, sterspeler van de Zanarkand Abes, die tijdens een wedstrijd in aanraking komt met Sin en uiteindelijk terechtkomt in de wereld van Spira. Daar ontmoet hij Yuna, een summoner die op pelgrimstocht is om Sin te verslaan en de wereld tijdelijk rust te bezorgen.

Dat uitgangspunt klinkt ondertussen vertrouwd, maar de uitwerking blijft indrukwekkend. Final Fantasy X draait net zoveel rond verlies, religie, verwachtingen en opoffering als rond monsters verslaan. Vooral de manier waarop je Spira leert kennen door de ogen van Tidus werkt nog altijd uitstekend. Hij weet net zo weinig als jij en stelt voortdurend vragen bij tradities die de inwoners zelf al lang als vanzelfsprekend beschouwen.

De voice acting was destijds baanbrekend en heeft de tand des tijds verrassend goed doorstaan. Niet elke zin wordt even natuurlijk gebracht en ja, die ene beroemde lachscène klinkt nog altijd precies zoals je ze herinnert, maar de personages hebben voldoende persoonlijkheid om je mee te sleuren.

X-2 is een compleet ander beestje. Yuna heeft haar pelgrimstocht achter zich gelaten en trekt met Rikku en Paine als de Gullwings door Spira op zoek naar spheres en antwoorden. De toon is veel luchtiger, kleurrijker en soms bijna campy, waardoor de overgang na Final Fantasy X behoorlijk bruusk kan aanvoelen. Toch wordt X-2 nog altijd wat onderschat. Onder die vrolijke verpakking zit een interessant verhaal over een samenleving die na jaren van angst plotseling opnieuw moet openbloeien.

Variatie in gevechten

Ook op gameplay vlak verschillen beide games behoorlijk van elkaar. Final Fantasy X gebruikt klassieke turn-based gevechten waarbij je vooraf precies ziet wie wanneer aan de beurt komt. Daardoor kun je zorgvuldig plannen, personages tijdens gevechten wisselen en aanvallen, buffs en debuffs slim op elkaar afstemmen. Het Sphere Grid blijft bovendien een heerlijk progressiesysteem. In plaats van simpelweg een level omhoog te gaan, verplaats je personages over een enorm bord waarop je nieuwe vaardigheden en statistieken ontgrendelt. Wie wat meer vrijheid wil, kan bovendien voor het Expert Grid kiezen en personages veel sneller buiten hun traditionele rollen sturen.

X-2 gooit het over een compleet andere boeg met Active Time Battle en het Dressphere-systeem. Yuna, Rikku en Paine kunnen tijdens gevechten van job wisselen en krijgen daarmee compleet nieuwe vaardigheden en rollen. Van Warrior tot Black Mage en ga zo maar door: experimenteren wordt voortdurend beloond. Sterker nog, X-2 heeft misschien wel één van de beste jobsystemen die Final Fantasy ooit heeft gehad. Het probleem is alleen dat de game je soms bijna actief probeert weg te houden van dat uitstekende gevechtssysteem. Er zijn ontzettend veel minigames en niet allemaal zijn ze even geslaagd. Schieten, graven en een minder interessante versie van Blitzball waren echt niet noodzakelijk.

Als een trein door Spira

De Switch 2-versie voegt gelukkig een paar functies toe die vooral voor terugkerende spelers erg welkom zijn. Het belangrijkste is de mogelijkheid om de snelheid op te voeren. Met de snelheid op 2x of 4x vlieg je door gevechten en stukken waarin je anders vooral lang onderweg bent.

Daarnaast kun je random encounters volledig uitschakelen en zijn er opties waarmee je jezelf flink sterker kunt maken. Voor een eerste playthrough misschien niet geschikt, maar wanneer je deze games al voor de derde of vierde keer speelt en gewoon opnieuw het verhaal wilt beleven, zijn het fantastische hulpmiddelen.

Beide games draaien bovendien stabiel in zowel handheld als docked modus. Verwacht geen spectaculaire technische make-over: dit blijft uiteindelijk dezelfde HD Remaster die we ondertussen al meer dan tien jaar kennen. Vooral de gezichten van sommige personages blijven wat vreemd. De oorspronkelijke PS2-modellen hadden ondanks hun lagere resolutie soms meer expressie, terwijl de HD-versies soms niet meer emotie vertonen dan een etalagepop.

Een gemiste kans is dat tussenfilmpjes nog altijd niet overgeslagen kunnen worden. Dat is bij een moderne heruitgave behoorlijk vreemd, zeker wanneer je specifieke functies toevoegt om terugkerende spelers sneller door de game te laten gaan. Vier keer sneller door een dungeon razen om vervolgens verplicht opnieuw een cutscene van vijf minuten te bekijken, voelt daardoor bijzonder onhandig.

Een uitgebreid pakket

Qua inhoud valt er weinig te klagen. Naast beide hoofdgames krijg je ook Eternal Calm, dat de brug vormt tussen X en X-2. Je krijgt ook Last Mission, waarin X-2 een soort dungeon crawler-achtige epiloog krijgt. Vooral dat laatste is interessant omdat het spelers veel meer gelegenheid geeft om met het sterke combatsysteem van X-2 te experimenteren.

Ook muzikaal blijft het pakket indrukwekkend. De soundtrack van Final Fantasy X behoort nog altijd tot het beste werk dat de franchise heeft voortgebracht en je kunt kiezen tussen de originele en gearrangeerde muziek. Zanarkand heeft na 25 jaar nog altijd maar een paar pianonoten nodig om een flinke dosis melancholie op te roepen. Het grootste struikelblok is dan ook niet de inhoud, maar de reden om het opnieuw te kopen. Wie de collectie al op de originele Switch bezit, krijgt geen eenvoudige upgrade en savegames kunnen evenmin worden overgezet. Dat is moeilijk te begrijpen, zeker omdat de daadwerkelijke verschillen met die versie beperkt blijven.