De laatste weken werd maar één game gespeeld: Dead Space 2. Ik heb het spel binnenstebuiten gekeerd. Ik heb het spel gepauzeerd om even op adem te komen. Ik heb het spel gelaten voor wat het was omdat de stress me te veel werd. Zelfs in mijn dromen kwam ik Necromorphs tegen, en dat is niet gelogen. Als fan van het originele Dead Space is deze sequel alles wat ik ervan had gehoopt, en tegelijk nog meer ook. Na onze preview hadden we nog iets meer tijd nodig om een finaal oordeel te kunnen vellen over de game, en dat is er nu. Dead Space 2 is goed, héél goed.
Dead Space 2 speelt zich drie jaar na de gebeurtenissen uit het origineel af en is in alle opzichten een sequel zoals een sequel hoort te zijn. Het spel voelt ongelooflijk vertrouwd aan voor wie het eerste deel heeft gespeeld, wat continuïteit schept in de reeks. Tegelijk echter zijn er fundamentele verbeteringen aangebracht. Bepaalde mechanismen uit het origineel kregen meer diepgang of werden volledig herwerkt. Ook nieuwe mechanismen werden toegevoegd en uiteindelijk levert Dead Space 2 zo een omvattend, geïntegreerd geheel af waar je als speler alleen maar tevreden mee kan zijn. Denk evenwel niet dat we ons blind hebben gestaard op al het goede dat Dead Space 2 te bieden heeft, en zo de minpuntjes over het hoofd zien. Verre van, want er is zeker nog ruimte voor verbetering. Laat ons echter beginnen bij het begin.
Twee luiken
In Dead Space 2 ga je opnieuw aan de slag als Isaac Clarke, die zich drie jaar na de gebeurtenissen van het origineel op de Sprawl bevindt, een reusachtige metropolis die rond Saturnus draait. Onze vriend lijdt een beetje aan geheugenverlies en wordt bovendien gekweld door geesten uit het verleden. Als speler doe je er dus goed aan het eerste deel te hebben gespeeld. Zo ben je des te meer betrokken bij alles wat er gebeurt, en het maakt Dead Space 2 eens zo goed.
Het verhaal van deze sequel draait rond twee grote thema's. Enerzijds is er het luik van de Sprawl die nagenoeg compleet geïnfecteerd lijkt door een nieuwe Marker, het artefact dat de Necromorphs creëert. Isaac moet zien te overleven en te ontsnappen. Dat is uiteraard makkelijker gezegd dan gedaan. Anderzijds is er het veel persoonlijkere luik van Isaac die worstelt met het verleden en pijnlijke herinneringen. Dit emotioneel-psychische luik wordt naar het einde toe, net als alles in de game eigenlijk, tot het uiterste gedreven, en zorgt zo voor een einde dat zowel intens als mooi is.
Het narratieve van Dead Space 2 is diepgaander dan in het origineel het geval was, en dat is uiteraard positief. Isaac heeft ook een stem gekregen en waar hij in het eerste deel grotendeels op zijn eentje was, is er nu regelmatig interactie met andere figuren. Visceral Games heeft duidelijk geprobeerd meer karakter en ziel in het personage van Isaac te leggen, en dat is goed gelukt.
Akelige kalmte, actie en overrompeling
Ook de sfeer van Dead Space 2 ligt in het verlengde van het origineel en biedt je een ervaring waar je als speler helemaal ondergedompeld wordt in de game. Hoewel veel van de ruimtes op elkaar lijken, is er toch duidelijk meer moeite gedaan om variatie in locaties te brengen. Soms zijn de verschillen subtiel, soms uitgesproken. Zo loop je de ene keer door erg smalle, donkere gangen, en de andere keer door een vernield winkelcentrum waar felle lichten branden. Of wat dacht je van een kinderverblijf? Het hoeft natuurlijk niet gezegd dat het holle gehuil van baby's je de kriebels geeft.
De enige keer dat je een traditioneel menu tegenkomt, is wanneer je zelf beslist het spel te pauzeren of op te slaan. Liften bedienen, deuren openen, voorwerpen en wapens kopen of upgraden, audio logs beluisteren en text logs lezen, metrostellen aan de praat krijgen en elektrische circuits hacken, allemaal maken ze integraal deel uit van het spel zonder ooit een onderbreking te zijn. Daarnaast is er opnieuw slim gebruik gemaakt van belichting en ook de soundtrack zorgt ervoor dat je constant op je hoede bent voor wat mogelijk komen gaat. Voorts bevat Dead Space 2 meer omkadering en details in omgevingen dan het origineel, wat duidelijk maakt dat de Sprawl ooit een levende gemeenschap was waar abrupt een eind is aan gekomen.
De sfeer van Dead Space 2 zit nagenoeg perfect, en daar zit ook het tempo van de game voor iets tussen. Er is nu een mooi evenwicht gevonden tussen het 'normale' verloop van het spel (waar je door donkere gangen en ruimten wandelt, op weg naar je volgende objective) en meer intense sequenties die de adrenaline doen stromen. Een gespannen en vaak akelige kalmte wordt zo plots omgevormd tot een moment van actie en overrompeling. Hier komen ook de twee naturen van Dead Space 2 naar voren. Aan de ene kant wil men duidelijk de speler de stuipen op het lijf jagen, en daar slaagt het spel bij momenten zeer zeker in. Aan de andere kant is het zo dat er, wanneer je over de aanvankelijke horror heen bent, meer ruimte komt voor actie.
Hoe bang je wordt van het spel, hangt natuurlijk van speler tot speler af, en ook de verschillende moeilijkheidsgraden hebben een invloed. Op de normale moeilijkheidsgraad heb je immers vaak genoeg munitie om je een weg te schieten doorheen de Necromorphs, maar op een hogere moeilijkheidsgraad zijn munitie en med packs minder voor handen, wat de situatie sowieso benarder maakt. Hoe dan ook is Dead Space 2 een geweldige mix van angstaanjagende stiltes, intense schrikmomenten en actievolle sequenties waar je de tijd niet hebt om bang te zijn.
