Het is ondertussen twee jaar geleden dat Frictional Games het laatste deel van de Penumbra-serie uitbracht. Dit click-and-point based horrorverhaal sloeg erg aan en met Amnesia:The Dark Descent probeert Frictional Games op het pad van succes te blijven. Zonder wapens word je dit maal in een enorme burcht gedropt, waar onze geliefde ondode vrienden toevallig hun zondagswandeling maken. Propere onderbroek klaarleggen, lichten uit, hoofdtelefoon op en laten we van start gaan.
The morning after
Probeer je even volgende situatie voor te stellen: je wordt wakker, het is donker, je weet niet meer wanneer je in slaap bent gevallen of waar je bent. Het enige dat je je nog kan herinneren is je naam. Nee, dit is geen morning-after na een nachtje stappen in Vegas, hier is iets serieus mis. Het begin van Amnesia: The Dark Descent mist zijn effect niet. Als speler ben je meteen in de ban van de donkere, dreigende sfeer van slot Brennenburg, het decor voor deze horrorgame. Gelukkig liet je een briefje achter voor jezelf waarvan de inhoud erg duidelijk is: ga naar de kelders van het kasteel en vermoord een zekere Alexander. Meteen is de toon gezet voor een donker, bij wijlen erg beangstigend avontuur door de gangen en kerkers van Brennenburg.
Je personage, Daniel, vond tijdens een expeditie in Algerije een mysterieuze bol en bij zijn zoektocht naar de herkomst van het mysterieuze voorwerp stuit hij op Alexander, een Pruisense baron die beweert hem te willen helpen. Daniel voegt zich bij Alexander en samen voeren ze verschrikkelijke experimenten uit op de dorpsbevolking rond Brennenburg om de kracht van de bol te ontketenen. Onze protagonist beseft echter dat hij zélf een monster is geworden en daarom – en lees goed – neemt hij een drankje dat zijn geheugen wist om wraak te kunnen nemen op Alexander. Inderdaad, vanaf die openbaring lijkt het verhaal een heel vreemde bocht te nemen. Spijtig genoeg is het net op dit punt dat je als speler inpikt. Je zal een hoop gevaren moeten trotseren om Alexander te pakken te krijgen en het mysterie van zijn persoon te ontrafelen. De uiteindelijke confrontatie, waar het hele spel naar toewerkt, is echter ontnuchterend en mogelijk zelfs teleurstellend.
No shooting allowed
Wat wel goed zit, is de gameplay: als je op iets klikt en sleept, verplaats of verschuif je het. Veel meer is er niet aan dus dat lijkt eenvoudig op het eerste zicht maar als je beseft hoeveel tijd daarin moet zijn gekropen om de engine zo te optimaliseren, blijft er nog maar één reactie over: hoedje af voor de programmeurs. Wat soms wel tot problemen kan leiden, is de moeilijkheidsgraad van de puzzels, die zijn vaak enorm vaag en moeilijk op te lossen of baseren zich op tijdrovende trial-and-error oplossingen, die zeker naar het einde toe niet blijven boeien.
Frictional Games koos er bewust voor om in dit spel het gebruik van wapens volledig te bannen. In het verleden is al vaker bewezen dat wapens aansturen met de muis geen verzekerd succes is (denk maar even terug aan Alone in the Dark uit 2007 van Eden Games). De makers lijken je echter voortdurend met je neus op dit feit te willen drukken. Zowat in elke kamer in het kasteel vind je wel iets dat als wapen kan dienen, van een eenvoudige steen tot een mokerhamer. Spijtig genoeg kan je de objecten enkel wat rondslepen of heen en weer gooien, zonder enige schade aan te richten.
De beslissing om geen wapens te gebruiken draagt echter wel toe tot de sfeer. Ook de balans tussen licht en donker speelt hierbij een grote rol: blijf je te lang in het licht, dan word je sneller gespot door de ronddwalende zombies, maar blijf je te lang in het donker zitten schuilen, dan word je gek. Een goede balans vinden tussen de twee is niet altijd even gemakkelijk, maar licht of geen licht, je weg vinden is in het vooral lineaire decor niet al te moeilijk.
