REVIEW | Ace Combat 8: Wings of Theve stijgt naar grote hoogte

Zeven jaar is behoorlijk lang om een straaljager in de hangar te laten staan. Ace Combat 7: Skies Unknown verscheen alweer in 2019 en sindsdien moesten liefhebbers van arcade luchtgevechten het vooral stellen met het opnieuw spelen van oude missies. Met Ace Combat 8: Wings of Theve kiest Bandai Namco gelukkig niet voor een grote revolutie. Dit is nog altijd die heerlijk overdreven combinatie van straaljagers, honderden raketten, militair melodrama en piloten die tijdens een luchtgevecht blijkbaar voldoende tijd hebben om complete gesprekken te voeren. Alleen ziet en speelt het allemaal beter dan ooit.

Legende tegen wil en dank

We keren terug naar Strangereal, de fictieve wereld waarin de reeks al jaren oorlogen uitvecht. Deze keer heeft de Republiek Sotoa de Federation of Central Usea binnengevallen en ziet het er voor die laatste niet bepaald rooskleurig uit. Je begint zelfs niet als piloot, maar als navigator van de legendarische Rex Cope, beter bekend als de Wings of Theve. Lang duurt die samenwerking niet. Rex sneuvelt en om het moreel hoog te houden besluit de legerleiding zijn dood geheim te houden. Jij krijgt zijn naam, dogtags en positie binnen het Joker Squadron in handen en mag vanaf dat moment doen alsof de legende nog leeft.

Het levert een verrassend interessante campagne op. Rex verdwijnt bovendien niet helemaal en blijft als een soort stem in je hoofd commentaar geven op je keuzes. Daarnaast leer je de andere leden van je squadron steeds beter kennen. Veel daarvan gebeurt via radiogesprekken tijdens missies, waardoor je teamgenoten uiteindelijk meer worden dan enkele groene icoontjes op je radar.

Tussen de missies door krijg je regelmatig scènes vanuit een eerstepersoonsperspectief voorgeschoteld. Af en toe vraagt de game om een knop in te drukken om bijvoorbeeld iemand te begroeten of recht te staan. Veel meer dan een trucje om te controleren of je nog aandachtig bent, is het niet. Gelukkig staat het verhaal stevig genoeg op eigen benen en behoort deze campagne narratief tot het betere werk van de reeks.

Geen echte simulator

Wie bij Ace Combat een loodzware vluchtsimulator verwacht, zit nog altijd bij het verkeerde adres. Wings of Theve probeert je het gevoel te geven dat je een straaljager bestuurt zonder dat je eerst een pilotenopleiding van drie jaar moet volgen. Hoogte, snelheid en positionering zijn belangrijk en zomaar aan 2.000 kilometer per uur een bocht van negentig graden nemen zit er uiteraard niet in, maar toegankelijkheid blijft centraal staan.

Dat betekent niet dat er geen diepgang is. Een tegenstander in het vizier krijgen terwijl raketten langs je cockpit vliegen, vervolgens snelheid minderen om achter hem te draaien en op het juiste moment twee raketten afvuren blijft bijzonder bevredigend. Vooral de machinegeweren voelen deze keer betrouwbaarder aan. Wie meer controle wil, kan bovendien overschakelen naar de Expert-besturing, terwijl nieuwkomers het zichzelf aanzienlijk gemakkelijker kunnen maken.

Voor iedere missie kies je een vliegtuig en uitrusting die passen bij de verwachte tegenstand. Met verdiende credits koop je nieuwe toestellen, wapens en upgrades die onder meer manoeuvreerbaarheid en de efficiëntie van je wapens verbeteren. Je squadron kan daarnaast opdrachten krijgen om je te beschermen of zelf in de aanval te gaan. Het systeem is uitgebreid genoeg om je keuzes belangrijk te maken zonder dat je voor iedere vlucht een halve avond naar statistieken zit te staren.

Niets gaat volgens plan

Het grootste compliment voor de campagne is hoe vaak Wings of Theve erin slaagt om een relatief eenvoudige opdracht compleet te laten ontsporen. Een standaard bombardement krijgt plots bezoek van een vijandelijk elite-eskader, een escort missie wordt aangevallen door bommenwerpers of ergens verschijnt een gigantisch wapen dat dringend enkele tientallen raketten in zijn richting nodig heeft.

Die variatie houdt de campagne lange tijd fris. Je neemt het op tegen doelen in de lucht, op zee en op de grond, vliegt tussen bergen en door wolken en krijgt geregeld speciale omstandigheden voorgeschoteld. Zo moet je tijdens een missie transportvliegtuigen opsporen door hun condensstrepen tussen de wolken te volgen, terwijl elektronische storing je radar grotendeels nutteloos maakt. Blijf je vervolgens te lang in die wolken hangen, dan kunnen je motoren bevriezen. Het zijn zulke kleine aanpassingen die een gewone luchtstrijd plots een heel ander karakter geven.

Niet iedere missie bereikt hetzelfde niveau. Vooral opdrachten waarin je langdurig gronddoelen moet vernietigen zijn minder spannend dan de beste dogfights en escort missies kunnen voor stevige pieken in de moeilijkheid zorgen. Toch blijft de campagne met een speelduur die richting de achttien uur kan gaan opvallend goed overeind. Dat maakt Wings of Theve meteen een van de stevigst gevulde Ace Combat-games.

Een bijzonder mooi wolkendek

Ook audiovisueel haalt Ace Combat 8 stevig uit. De vliegtuigen zijn prachtig gemodelleerd, maar vooral de omgevingen en wolken maken indruk. Waterdruppels verzamelen zich op je cockpit wanneer je door een wolk vliegt, condensstrepen blijven achter tijdens scherpe manoeuvres en verlichting verandert dynamisch naargelang het weer. Ook laag boven steden, woestijnen, bergen en oceanen blijft de wereld overtuigend ogen.

Op PS5 kun je kiezen tussen een grafische modus aan 30 fps en een performance modus die mikt op 60 fps. Die laatste geniet duidelijk onze voorkeur in een game waarin reactiesnelheid belangrijk is. Heel af en toe zakt de framerate wanneer explosies, raketten en vliegtuigen tegelijk het scherm vullen, maar doorgaans blijft alles netjes overeind.

De soundtrack en het geluidsontwerp maken het plaatje af. Motoren brullen, raketten scheren langs je heen en de muziek weet precies wanneer ze een tandje moet bijsteken. Ace Combat heeft altijd begrepen dat een luchtgevecht minstens even spectaculair moet klinken als het eruit ziet en Wings of Theve verandert daar gelukkig niets aan.

Met honderd piloten in de hangar

Na de campagne is er Ace Combat Online, met een sociale hub waarin maximaal honderd spelers rondlopen en van waaruit verschillende spelmodi gestart kunnen worden. Naast klassieke teamgevechten zijn er coöperatieve opdrachten, gevechten tussen twee squadrons en missies waarin acht spelers samen de gigantische wapens uit de campagne aanpakken.

Dat kan voor flink wat extra speeluren zorgen, al hangt veel natuurlijk af van hoeveel spelers na de lancering blijven hangen. Er is bovendien een seizoenspas met een Premium-variant. Naast cosmetische beloningen zijn er ook vliegtuigen en onderdelen te verdienen of kopen die flink invloed hebben op de prestaties. Het lijkt er op dat men online volledig voor een pay-to-win-strategie is gegaan.