REVIEW | The Adventures of Elliot: The Millennium Tales schittert in de gameplay

Het lijkt erop dat ze bij Square Enix met de HD-2D visuele stijl een nieuwe favoriete manier hebben gevonden om games te ontwikkelen en vooral dan RPG’s die teruggrijpen naar wat meer klassieke gameplay. Zo heb je natuurlijk de Octopath Traveler games en werd onlangs nog Final Fantasy Resonance aangekondigd. Wij gingen echter aan de slag met The Adventures of Elliot: The Millennium Tales, een action-RPG die de mosterd heeft gehaald bij oudere Zelda-games.

Op avontuur met Elliot

In The Adventures of Elliot: The Millennium Tales volg je… euh… de avonturen van Elliot, die een avonturier is. We zeggen dat hier nu een beetje lacherig, maar het is ook bijna komisch hoe vaak doorheen het verhaal hij vertelt dat hij een avonturier is. Dat verhaal speelt zich af in Philabieldia, een continent waar de mens bedreigd wordt door een aantal ‘beast tribes’, maar er gelukkig kan gerekend worden op de magische kracht van de prinses om iedereen buiten de stad te houden. Wanneer die prinses echter ziek wordt, trekt Elliot eropuit om een oplossing te zoeken. Al snel ontdekt hij daarbij poorten naar andere tijdperken en wordt zijn avontuur er eentje doorheen de tijd.

Om eerlijk te zijn, is het verhaal van The Adventures of Elliot nogal saai. Zoals dat wel eens gaat in dit soort games, wordt er heel veel gesproken. Op zich hebben we daar niet echt een probleem mee, maar veel van de gesprekken zijn niet echt interessant en iets te vaak dachten we “ja, ja… we weten het nu wel”. Niet echt bevorderlijk voor een game als dit.

Magische gevechten, leuke puzzels en prachtige landschappen

Gelukkig is de gameplay wel best in orde. Elliot beschikt over een aantal verschillende wapens, die ook echt andere aanvoelen en compleet anders spelen. Daarbij kan je ze ook nog eens wat buffs geven door ‘magicite’ toe te voegen, om je speelervaring helemaal aan te passen. Daarnaast heb je nog je compagnon Faei, een fee (haha), die je constant zal bijstaan. Ze kan je terug tot leven wekken wanneer je sterft (al moet je daar wel voor betalen) en ze beschikt over een aantal magische krachten. Die kan je gebruiken tijdens gevechten, maar ze zijn vooral handig om puzzels op te lossen. Het enige probleem is dat ze echt nooit haar mond houdt.

Puzzels kom je tegen in de wereld, maar vooral in de hele grote reeks dungeons die je zal doorzoeken. Soms zijn die kort en vind je er enkel een schatkist met wat geld, maar er zijn ook iets langere dungeons die je hersenen een klein beetje meer aan het werk zetten. Echt moeilijk wordt het nooit, maar in combinatie met de vlotte combat zorgt het allemaal wel voor een stevig tempo waarin je The Adventures of Elliot speelt.

Dat doe je bovendien in prachtige omgevingen. Square Enix bewijst nog maar eens de koningen van de HD-2D te zijn. Het is alleen een beetje zonde dat de verschillende tijdperken waar je doorheen reist er over het algemeen nogal hetzelfde uitzien. We snappen het, je zit altijd in hetzelfde gebied en dus is er op vlak van geografie niet al te veel ruimte om te veranderen, maar iets meer variatie had echt wel gemogen. Je hebt maar zelden het gevoel echt in een ander tijdperk te zitten. Dat wordt nog eens ondersteund door de vijanden die in zowat elk tijdperk hetzelfde zijn.