Total War: Warhammer
Warhammer en Total War zijn twee franchises die wel voor elkaar gemaakt lijken. Beide draaien ze om grootse veldslagen: de ene met miniatuurfiguurtjes van fantasywezens, de andere met realistische legers in een historische setting. Na zestien jaar Total War komen de twee elkaar eindelijk tegen en krijgen de typische eenheden die Total War al jaren bevolken eindelijk wat nieuw gezelschap.
Orcs, Goblins, vampieren, dwergen. Het zijn rassen die in fantasy settings dagelijkse kost zijn. Toch verkoos men bij The Creative Assembly om een licentie te nemen op het Warhammer Fantasy universum van Games Workshop. Waarschijnlijk niet goedkoop en op die manier geef je als studio natuurlijk ook een deel van je creatieve vrijheid af. Wat je ervoor terugkrijgt, is niet enkel de bekende naam, maar ook een hele wereld vol verhalen, figuren en uitgewerkte eenheden. In het eerste deel van de Total War: Warhammer trilogie kunnen we het bevel voeren over vier bekende facties uit de Warhammer wereld: het menselijke The Empire aangevoerd door Karl Franz, de dwergen met Thorgrim Grudgebearer, de Greenskins met Grimgor Ironhide en als lugubere laatste Mannfred von Carstein met zijn Vampire Counts.
Dit mag dan wel een bijzonder kleine selectie lijken in vergelijking met andere Total War-games waarin je met heel wat meer naties aan de slag kan, maar toch is de verscheidenheid nog nooit zo groot geweest. Waar het verschil tussen facties vroeger vaak beperkt werd tot iets snellere cavalerie of in de extreemste gevallen er iemand over olifanten beschikte is in Warhammer iedere factie echter volledig verschillend. Dat is niet enkel tijdens de gevechten merkbaar doordat er geen eenheden gedeeld worden tussen de groeperingen, maar ook tijdens de campagne omdat iedereen helemaal anders omgaat met het bestuur van zijn grondgebied.
Zo zijn de Greenskins bijvoorbeeld helemaal niet bezig met voor hun triviale zaken als handel of uitgebreid technisch onderzoek. Het economische gemis maken ze echter goed door al plunderend door vijandelijk gebied te trekken. Een andere element dat ook enkel bij de Greenskins van toepassing is, is het beheren van de zogenaamde fightiness van een leger. Meer veldslagen laten deze fightiness naar een hoogtepunt stijgen zodat er uiteindelijk een Waaagh! ontstaat. Dit is een volledig Greenskin leger dat uit het niets op de kaart verschijnt en vol top-eenheden zit.
Dit half-geleide projectiel kan je dan op pad sturen naar een vijandelijk leger of stad en het zal zich daar een weg naartoe banen tot het zijn doel vernietigt heeft of zelf ten onder gaat. Laat je een leger echter op zijn honger zitten, zal de fightiness zodanig dalen dat het onderling begint te vechten en zo sterft je leger langzaam af. Door het ter beschikking stellen van bonuslegers en de noodzaak om via plunderingen je schatkist aan te vullen, ben je als Greenskins speler verplicht om de mentaliteit van de factie te volgen en altijd wel èrgens vijanden te hebben.
Hoewel de dwergen hun habitat noodgedwongen moeten delen met de Greenskins, is hun speelstijl bijna helemaal het tegenovergestelde. In tegenstelling tot de hordes die hun buren verzamelen, zijn dwergen niet enkel klein van gestalte, maar hebben ze ook veel kleinere eenheden. Ze maken dat echter goed door hun naam van legendarische smeden waar te maken. Dwergen zijn bijzonder taai, onverzettelijk en staren zonder vrees elke aanvaller recht in de ogen – een les die elke roekeloze Greenskin leider ongetwijfeld met een pijnlijke nederlaag zal moeten leren. Dwergen zullen ook altijd proberen om vooral hun eigen gebied te beschermen en zullen slechts met mondjesmaat aan nieuwe conflicten beginnen. Dit vertaalt zich in het bijhouden van een Great Book of Grudges, waarin ze elk onrecht noteren dat hen is aangedaan. Als je er als leider niet in slaagt om regelmatig lijnen uit het boek te schrappen door wraak te nemen, zal je in de ogen van de dwergen dan ook al snel een zwakkeling zijn die ze beter kwijt dan rijk zijn.
Ook de andere twee erfvijanden, de mensen en de vampieren, hebben elk hun eigen bekommeringen. The Empire heeft een politiek segment waarbij je functies aan belangrijke figuren moet geven; terwijl de vampieren dan weer enkel kunnen aarden op corrupte ondergrond zodat ze hun zombie-legers maar langzaam vooruit kunnen sturen; maar dat zorgt er wel voor dat andere rassen het dubbel zo moeilijk hebben om hun gebied binnen te dringen. De grote verschillen zorgen ervoor dat je dit spel zeker en vast vier keer kan spelen zonder dat je het gevoel hebt van in herhaling te vallen.
