REVIEW | Mewgenics is het perfecte spel voor crazy cat ladies

Sommige games probeer je uit te leggen en halverwege besef je dat je eigenlijk gewoon klinkt als iemand die te lang naar kattenvideo’s heeft gekeken. Mewgenics is zo’n game. Ja, het is een tactische roguelite. Ja, je stuurt katten op gevaarlijke missies en ja, het draait ook om genetica, mutaties en nachtelijke kattenseks waar zelfs National Geographic zich ongemakkelijk bij zou voelen. Maar dat is nog maar het begin.

Na dertien jaar levert ontwikkelaar Edmund McMillen, bekend van The Binding of Isaac, samen met Tyler Glaiel een spel af dat tegelijk absurd, geniaal en compleet ontspoord aanvoelt. De gitzwarte infantiele humor valt meteen op van de eerste seconde en elementen die eigenlijk niet horen te werken als game, vallen in Mewgenics gewoon op de juiste plaats.

Katten, katten en nog eens katten

Je begint als een soort onuitgesproken kattenvrouw in Boon County. Je verzamelt zwerfkatten, geeft ze halsbanden die fungeren als klassen en stuurt ze in groepen van vier op avontuur. De halsbanden maken van je katten krijgers, medics, dieven, magiërs en nog heel wat andere typische vechtersbazen uit RPG’s. Wat volgt is een roguelite-structuur waarbij je over een kaart beweegt, vakje per vakje, richting gevechten, events, winkels en bazen. Dat klinkt overzichtelijk tot je beseft hoeveel lagen daar nog onder zitten.

De gevechten spelen zich af op een grid, in pure turn-based stijl. Wie ooit Fire Emblem, Tactical Wars of zelfs D&D heeft gespeeld, voelt zich meteen thuis. Mewgenics vindt een bijzonder fijne balans tussen toegankelijkheid en diepgang. Alles is duidelijk leesbaar: beurtvolgorde, bereik van skills, vijandelijke intenties. Toch is het nooit simpel. Positie is cruciaal, timing is alles, en een kleine fout kan een kettingreactie veroorzaken waardoor je hele team permanent sterft. En “permanent” is hier geen loze dreiging: dode katten verdwijnen effectief uit je line-up, tenzij je ze aan een louche buurman overdraagt die items uit hun lijken recupereert. Ja, het is soms beter om je geen vragen te stellen.

Geslaagde roguelite

Wat Mewgenics echt bijzonder maakt, is de enorme variatie. Er zijn meer dan tien klassen, elk met tientallen mogelijke vaardigheden, honderden items en een indrukwekkende lijst vijanden die allemaal hun eigen gedragingen hebben. Elke run voelt anders. Niet op een “andere lay-out, zelfde spel”-manier, maar echt fundamenteel anders. De ene keer bouw je rond vuureffecten, de andere keer speel je extreem defensief met genezing en positionering. Soms win je op pure synergie. Soms verlies je omdat een random bom precies verkeerd landde. En ja, dat kan frustreren. 

Wanneer je eerste grote avontuur eindigt door pure pech, voelt dat harder dan bij een actie-roguelite. Maar net daardoor zijn je overwinningen ook intenser. Doordat je nooit exact weet welke vaardigheden je zult krijgen, welke vijanden je tegenkomt of welke gebruiksvoorwerpen je ontdekt, is elk Mewgenics avontuur een soort gokspel. Je moet dus steeds snel nadenken en zo slim mogelijk handelen om sterke combinaties te vormen. Het spel zit ook boordevol met kleine details. Is je kat oerdom? Dan zal deze geen zinnig woord meer zeggen. Heb je een kat met dyslexie? Dan staan de letters in de uitleg van al zijn vaardigheden door elkaar.

Een kattenvilla

Tussen de runs door kom je terug thuis en daar begint het tweede deel van het spel. Je huis zit vol katten die je verzameld hebt: sommigen zijn gepensioneerde helden, anderen gewonde overlevers. Je moet beslissen wie je afgeeft aan je buren, die de beestjes door hun vleesmolen draaien of er andere ondenkbare toeren mee uithalen. In ruil daarvoor krijg je een groter huis, meer voorwerpen om te kopen en andere leukigheden. De katten die je voor jezelf houdt, dienen voor de voortplanting. Want het “Genics”-gedeelte van Mewgenics is geen gimmick, maar de kern van het hele systeem.

’s Nachts paren katten. Dat gebeurt met korte, droge animaties die perfect passen bij de nogal smoezelige stijl: cartoonesk, maar ongemakkelijk genoeg om je even te doen knipperen. Hun nakomelingen erven stats, vaardigheden en zelfs mutaties. Sommige mutaties zijn geweldig. Andere geven je een kat met drie ogen, broze botten of een permanente debuff. Het systeem is diep, soms bijna intimiderend diep. Je kunt het min-maxen tot op het bot, maar het hoeft niet. Er zit genoeg toeval in het spel om experimenteren interessanter te maken dan perfectioneren.

Die constante cyclus van katten trainen, vechten, overleven, voortplanten, doorverkopen, opnieuw beginnen… werkt verslavend goed. Dat komt omdat je progressie niet lineair is. Je wordt niet gewoon sterker en sterker tot het spel moet compenseren met kunstmatige moeilijkheid. Maar door limieten op items, voedselbeheer en het feit dat succesvolle katten niet opnieuw op pad mogen, blijft de balans verrassend fris.

Unieke (en soms duistere) sfeer

Dan is er nog de humor. Die is gitzwart. Personages hebben plannen met je katten die je beter niet te hard analyseert. Dialogen zitten vol galgenhumor, absurdisme en soms ronduit groteske situaties. Maar het wordt zo luchtig gebracht dat het zelden zwaar aanvoelt. Wie niet tegen donkere humor kan, zal hier afhaken. Wie het wel kan waarderen, krijgt een constante stroom aan bizarre, scherp geschreven momenten.

Visueel herken je meteen de hand van McMillen: grotesk, schattig en ongemakkelijk tegelijk. Katten hebben persoonlijkheid in hun miauw want ze zijn letterlijk ingesproken door tal van internet persoonlijkheden en de geluiden voelen dus vrij uniek. Maar de echte ster is de soundtrack van Ridiculon. Jazznummers met zang tijdens boss fights, sfeervolle tracks in huis en melodieën die zich vastzetten in je hoofd zonder irritant te worden. Het is zeldzaam dat muziek zo sterk bijdraagt aan de identiteit van een roguelite. We betrapten ons er meermaals op om gewoon mee te zingen tijdens de bossfight. 

Niet alles is perfect. Mewgenics doet er lang over om al zijn systemen open te gooien. De eerste uren voelen bijna te beperkt in vergelijking met wat er later mogelijk is. Ook het geneticasysteem kan in het begin ondoorgrondelijk aanvoelen. Je moet leren door te doen en dat vraagt geduld. En soms speelt pech een grotere rol dan je lief is. Maar wanneer alles samenvalt en je ondanks alle geluk en pech weet te winnen, voel je hoe bijzonder dit spel is. Dit is geen roguelite die mikt op snelle dopamine hits. Dit is een systeemmonster dat je langzaam opslokt.