Terwijl de NBA letterlijk op zijn gat zit door de lockout die de Amerikaanse profbasketcompetitie in de ban houdt, geeft 2K Sports wél al het startschot voor het nieuwe seizoen. Gemakkelijk was de opdracht allerminst, want NBA 2K11 staat algemeen bekend als een absolute mijlpaal als basketgame en zelfs bij uitbreiding in het sportgenre. Toch is NBA 2K12 zonder echt revolutionaire ingrepen op quasi alle vlakken een nog betere game dan zijn al sublieme voorganger.
Geen revolutie
Net zoals de FIFA-franchise is de NBA 2K-reeks van nature een erg evolutionaire titel met jaarlijkse teamupdates. Toch is 2K Sports erin geslaagd, nog meer dan Electronic Arts in het voetbalgenre, om de concurrentie mijlenver achter zich te laten. Het is zelfs zover gekomen dat de vroegere concurrent, EA’s NBA Live, de strijd vorig jaar helemaal gestaakt heeft – ondanks een ultieme poging om van koers te veranderen met een naamswijziging naar NBA Elite. Ontwikkelaar Visual Concepts staat dus eenzaam aan de top, maar dat heeft de Amerikanen zeker niet op hun lauweren laten rusten. Zowat elk speltype is bijgeschaafd, te beginnen met de My Player-modus.
Net als in de vorige editie draait deze carrièremodus om het creëren van je eigen speler met behulp van een erg uitgebreide tool waarin je jezelf allerlei lichaamskenmerken, tatoeages en accessoires kunt aanmeten maar ook een eigen speelstijl, inclusief signature moves, kunt bepalen. In NBA 2K11 moest je jezelf nog als complete onbekende opwerken in de lagere reeksen alvorens je na lange tijd aan de slag kon in de NBA. 2K Sports heeft de kritieken op deze saaie en trage bedoening goed begrepen en laat je in 2K12 bijna meteen met de grote jongens opdraven.
RPG light
Je eerste wedstrijd is er eentje met allemaal toptalenten, ter voorbereiding van de traditionele draft aan het begin van het seizoen waarin alle clubs op een systematische manier jonge spelers kunnen aantrekken. Je resultaat in die wedstrijd en je gekozen positie op het veld beïnvloedt welke NBA-teams interesse tonen om van je diensten gebruik te maken. Je krijgt een aantal interviews te verwerken waarin je ook zelf kan ingaan op de avances van de geïnteresseerde teams of net heel duidelijk laten blijken dat je van hen niks moet weten. Op basis van deze feedback kom je na de draft bij een team terecht als rookie en probeer je gaandeweg om spelminuten te versieren en het uiteindelijk te schoppen tot in de Hall of Fame. Dat doe je niet alleen door te presteren als een teamspeler op het veld, maar ook door allerlei objectieven die je worden aangereikt tot een goed einde te brengen én door je op de persconferenties tussendoor van je beste kant te laten zien. Door al deze extraatjes leunt My Player aan bij een ‘RPG light’-gevoel en kun je er heel wat uurtjes slijten.
Een andere tijdsslokop is de Association-modus, waarin je als manager van een van de NBA-teams aan de slag kunt. Alle elementen zijn aanwezig om je team helemaal aan te sturen zoals jij dat wilt: een goed uitgewerkt transfersysteem, duidelijke informatie van je scouts en alles wat je nodig hebt om het management van je team zowel op als naast het veld te coördineren. Daardoor is deze spelmodus trouwens nog steeds een van de beste managerervaringen die je in sportgames tout court aantreft. Als toemaatje is de mogelijkheid voorzien om met maximaal 30 vrienden een eigen competitie op te starten en het online tegen elkaar op te nemen dankzij een geautomatiseerd voortgangssysteem. Zelf hebben we jammer genoeg niet zoveel vrienden om een competitie van deze omvang te kunnen starten, maar hardcore fans van de spelmodus zullen wellicht vingers en duimen aflikken bij het vooruitzicht om hun managerskwaliteiten ook online te kunnen demonstreren.
