REVIEW | Mario Tennis Fever mept zich richting chaosplezier

Dat Mario als platformheld op ongeëvenaarde hoogte staat, is inmiddels wel bewezen. In zijn mainline avonturen is de kwaliteit zo constant, dat je vooraf bijna zeker weet dat het goed zit. Maar zodra hij de sprong maakt naar de sportarena wordt het spel ineens minder voorspelbaar. Onder studio Camelot kwam Mario immers zowel sterk als zwak voor de dag: waar Mario Tennis Aces een overtuigende comeback betekende, stond daar eerder het weinig geïnspireerde Mario Tennis: Ultra Smash tegenover. Daardoor blijft het telkens afwachten welke versie van Mario we op de sportvloer terugzien en met Mario Tennis Fever betreden we een court waar de eindscore allerminst vastligt.

Mario Tennis Fever toont zich meteen toegankelijk. De basis is eenvoudig te leren en snel op te pakken, waardoor zowel nieuwkomers als terugkerende spelers moeiteloos hun eerste rally’s inzetten. De slagen zijn overzichtelijk ingedeeld: topspin, slice, een snelle vlakke bal en daarnaast de lop en dropbal voor wie het tactischer wil aanpakken. Achter die eenvoud schuilt toch een verrassende diepgang. De ware kunst schuilt in het slim combineren van deze slagen om je tegenstander constant uit positie te spelen, hem of haar naar de uiterste hoeken van de baan te dwingen en zo de rally naar je hand te zetten.

Maar zoals je van een Mario Tennis-game mag verwachten, beperkt Mario Tennis Fever zich niet tot klassieke potjes tennis. Al snel verschijnen de Fever-rackets, de grootste nieuwigheid van het spel. Naast je personage kies je nu ook uit een reeks speciale rackets, elk met een unieke kracht die vrijkomt zodra de bijbehorende Fever-meter volledig is opgeladen door het spelen van rally’s. Het ene racket verandert bij een eerstvolgende bots de helft van de baan in een gladde ijsvloer, terwijl een ander vuurballen naar de overkant jaagt bij elke rake slag. 

Deze Fever-krachten zorgen voor spectaculaire momenten, maar vooral voor flink wat chaos op de tennisbaan: van extra schaduwpersonages die inspringen tot windhozen die de bal volledig uit koers trekken. Het levert een uitgesproken partygame op, al voelt niet elk racket even goed in balans of eerlijk. Gelukkig kun je, zowel offline als online, Fever-potjes afwisselen met een meer pure, traditionele tenniservaring.

Het spel beloont je bovendien voortdurend. Nieuwe Fever-rackets, speelbare personages en banen komen in hoog tempo vrij. Na enkele wedstrijden of behaalde prestaties staat er vaak al een nieuw personage klaar, wat duidelijk maakt dat deze Mario Tennis heel wat content met zich meebrengt. Met 38 kleurrijke personages, het hoogste aantal ooit in de serie, met elk hun eigen sterktes en zwaktes, blijft de variatie groot en de motivatie om door te spelen aanwezig.

Ook qua spelstanden en modi zit dat gevoel goed. Naast klassieke wedstrijden en offline toernooien is er de uitdagingentoren, waarin je telkens een specifieke opdracht krijgt en probeert zo veel mogelijk etages te halen. Daarnaast kun je ook met de Joy-Con 2-controllers aan de slag in een aparte zwiebermodus, wat helemaal doet terug katapulteren naar het Wii-tijdperk. Vrijwel alle modi zijn bovendien lokaal met maximaal vier spelers te spelen, wat de partywaarde aanzienlijk verhoogt. Wie liever online speelt, komt terecht in een maandelijkse ranglijst, waar elke winst of nederlaag ook echt doorweegt. Die online functionaliteit werkt soepel en stabiel, zonder al te veel poespas.

Voor de rasechte solospeler is er dan nog de avonturenmodus: een compacte maar vermakelijke verhaalstand. Mario en zijn vrienden worden op een mysterieus eiland in babyversies van zichzelf veranderd door een groep monsters, waardoor ze hun jarenlange training aan tennisvaardigheden verliezen. Hoewel deze modus in het begin soms aanvoelt als een uitgerekte tutorial, groeit hij uit tot een charmant mini-avontuur. Als Baby Mario bouw je je vaardigheden opnieuw op via een reeks wedstrijden en uitdagingen, aangevuld met minigames waarin je tennisracket zelfs niet altijd nodig is. Denk aan hamerkloppen, touwtrekken of zelfs eenvoudige quizjes. Het blijft luchtig, maar biedt voldoende variatie om solospelers enkele uurtjes geboeid te houden.

Fans van Super Mario Bros. Wonder vinden leuke herkenningspunten. Denk aan de babbelbloem, die gepromoveerd is tot wedstrijdcommentator. In het begin is het best geinig, of toch voor een wedstrijdje of vijf. Godzijdank kun je deze bloem ook het zwijgen opleggen, want met een beperkt vocabularium kan de stem na een tijdje behoorlijk op de zenuwen werken. “Mag ik weer praten?” Nee, liever even niet.

Onder de spelmodus Speciale Regels vind je ten slotte de Wonderbaan, een unieke spelstand die absoluut het vermelden waard is. In deze modus verzamel je Wonderzaadjes door punten te scoren, waarna de Wonderbloem halverwege de wedstrijd verschijnt en het spel volledig op zijn kop zet. Plots beginnen Piranha-bloemen uit volle borst te zingen, iets wat spelers van Wonder meteen herkennen, of moet je stuiterende opblaasnijlpaarden van de baan meppen. Het is pure chaos, maar dan wel charmant, vrolijk en creatief. En precies die combinatie vat Mario Tennis Fever het beste samen.