De zwanenzang van een stuntman in Joe Danger 2: The Movie
(PS3-review op pagina 2)
Met de originele Joe Danger zette het bescheiden Hello Games haar eerste stappen in de gameswereld. Het spel werd een buitengewoon succes gezien de beperkte middelen van de indie-studio, want de verslavende combinatie van het platformgenre, het stunt-racinggenre en combo-geörienteerde games veroverde de harten van vele gamers. Vandaag is Joe terug in zijn tweede (en meteen ook laatste) avontuur, waarin de ontwikkelaar nog eens alles uit de kast haalt om ’s werelds beste stuntman op een gepaste manier uit te wuiven.
Joe Danger 2: The Movie voelt nog steeds aan als dezelfde knotsgekke mix van genres en bekende games. De racephysics doen wat aan Trials Evolution denken, terwijl de snelle gameplay nog steeds herinnert aan oude Sonic The Hedgehog-games en de dwang om ondertussen zo lang mogelijke combo’s te realiseren neigt naar het betere Tony Hawk-werk. Door een doorgedreven diepgang op het vlak van speelbare voertuigen en inventieve ideeën in het leveldesign werkt de succesformule nu zelfs nog beter dan weleer.
Waar je het vorige keer nog enkel met een stuntbike moest stellen, krijg je in Joe Danger 2 allerlei verschillende vehikels onder de kont geduwd. Voertuigen gaan van mijnkarretjes over skilatten tot zelfs een jetpack. Elk van de vervoermiddelen voelt uniek aan, terwijl de besturing altijd even strak blijft. Vooral het jetpack kon ons bekoren, al vereist het vliegen behoorlijk wat fingerspitzengefühl om alle alarmen, valkuilen en dodelijke lasers te ontwijken.
Opnieuw is er een uitgebreide carrièremodus die je deze keer langsheen diverse filmscènes leidt. Cinefielen zullen ongetwijfeld de niet altijd even subtiele hints naar onder andere Indiana Jones en James Bond herkennen en de subtiele humor die zich vooral in de titels van elk van de levels (of zijn het nu filmscènes) doet voelen, is typerend voor de Britse stijl van de ontwikkelaar. Het verhaal, dat eigenlijk een aaneenkoppeling is van verschillende stuntscènes die Joe moet uitvoeren, heeft trouwens nog steeds weinig of niks om het lijf. Voor een stuk is dat een gemiste kans, al heeft het niet echt invloed op het spelplezier.
Een helemaal aparte spelmodus vind je in Deleted Scenes. Deze modus rijgt de meest exotische ideeën van het ontwikkelteam in rotvaart aan elkaar, zonder echte thema’s zoals in de carrièremodus. In beide modi speel je opeenvolgende levels vrij, waarin telkens één of meerdere objectieven kunnen worden gehaald. Doelen die je tot een goed eind brengt, geven je sterren, die dan weer dienen als pasmunt om latere levels vrij te spelen. De verschillende soorten doelen, zoals het oprapen van alle items in een level, het afwerken van een level binnen een bepaalde tijd of het verzamelen van alle D-A-N-G-E-R-letters, zijn erg herkenbaar voor wie de eerste Joe Danger speelde. De echte hardcorespelers zullen echter niet alleen focussen op deze objectieven, maar gaan resoluut voor de Pro-medailles die je vrijspeelt door alle targets in één level tegelijk te behalen. Deze medailles maken tegelijkertijd ook nieuwe outfits voor Joe beschikbaar.
Joe Danger 2: The Movie telt dus verschillende lagen van uitdagingen, die gaan van het simpelweg overleven van een level over het behalen van elk van de individuele doelen, tot en met het vrijspelen van de Pro-medailles. Daardoor komen zowel beginners als ervaren rotten aan hun trekken vanaf de allereerste level tot en met het de allerlaatste. De moeilijkheid om tot het uiterste te gaan is behoorlijk pittig, wat de herspeelbaarheid van de game alleen maar ten goede komt. Met nog meer levels dan de vorige keer kunnen we trouwens allerminst klagen over een gebrek aan content.
Ook wie zijn creativiteit wil botvieren komt aan zijn trekken, want de leveleditor die al in de eerste game verwerkt zat, is opnieuw van de partij. Deze keer kun je je meesterwerkjes niet alleen met vrienden delen, maar ligt de hele Xbox Live-community voor je open dankzij uitgebreide sharingmogelijkheden. Hello Games helpt je het bos door de bomen te zien door een duidelijke tutorial en door het aanvinken van een reeks Developer Picks, die pre-release al enkele leuke levels bevatten.
Grafisch ziet alles er nog steeds knap afgewerkt en speels uit, door de heldere kleuren en het prachtige leveldesign. Ook de achtergronden zijn mooi verzorgd en vaak humoristisch. Op het vlak van multiplayer werden we wel enigszins teleurgesteld, want net als vorige keer is er geen online functionaliteit voorzien. Vorig jaar zagen we dat gemis nog door de vingers, maar deze keer is het moeilijk om deze lacune te verteren – zeker omdat Hello Games al aankondigde dat dit de ultieme en allerlaatste Joe Danger zou zijn. Je kunt nu wel met vier offline aan de slag en ondertussen heel wat fun beleven, maar het gebrek aan online interactiviteit is toch stuitend. Niet dat er helemaal niet gewerkt is op dat vlak, want door de uitgebreide leaderboards en ghosts van online vrienden bieden op zich wel een leuke asynchrone multiplayerervaring.
