Toen Kinect eind 2010 gelanceeerd werd was zowat iedereen (inclusief collega Ichi) het erover eens dat het geen first-party ontwikkelaar was, maar wel Harmonix dat de beste launchgame voor Microsofts nieuwe gadget had gecreeërd. Hoewel Dance Central zeker niet perfect was, kende de bodytracking zijn gelijke niet en waren ook de gameplay en spelbesturing helemaal afgestemd op de mogelijkheden en beperkingen van Kinect. Nu brengt de studio een jaar later al Dance Central 2 op de markt en wij schoven opnieuw alle stoelen aan de kant om uit te vissen wat Harmonix na een jaar heeft bijgeleerd.
Veel meer dan een track pack
Met haar Rock Band-franchise maakt de Amerikaanse ontwikkelaar er een punt van dat het geen nieuwe game uitbrengt zonder ook verregaande gameplayverbeteringen door te voeren. Gelukkig kunnen we alvast beginnen met je te vertellen dat Dance Central 2 zeker geen simpele track pack is voor Dance Central, al zijn de vele gameplayveranderingen iets subtieler en minder revolutionair dan het toevoegen van een nieuw instrument bij Rock Band 3.
Net zoals bij het origineel is de hoeksteen van de game nog steeds de accurate bodytracking in combinatie met technische verfijning. In tegenstelling tot de Just Dance-reeks, waar de focus zonder meer op fun ligt, sta je bij Dance Central niet gewoon een personage op je scherm zo goed mogelijk na te apen. Dance Central 2 probeert je immers ook echt wat bij te leren en je te corrigeren waar je fout zit. De dansleraar op het scherm ziet je en geeft je alle feedback die je nodig hebt. We hebben nog geen enkele game gespeeld waarbij de didactische begeleiding en diepgang zó dicht in de buurt kwamen bij het nemen van face-to-face lessen.
Dat gevoel wordt het best duidelijk wanneer je begint waar iedereen zou moeten beginnen: de Break It Down-modus. In deze modus wordt elke song ontleed in een hoop specifieke moves die je netjes een voor een inoefent om ze daarna stilletjesaan aan elkaar te rijgen. Dat is niet alleen een geweldige ervaring voor beginners, maar ook gevorderde dansers kunnen erg veel uit deze stapsgewijze aanpak puren om hun gevoel voor ritme en technische precisie bij te schaven en dat op elk van de drie voorziene moeilijkheidsgraden.
Kan het wat trager, Kinect?
Elke move wordt geïntroduceerd door een danser die voordoet wat er van je verwacht wordt. Nieuw is dat de danser niet gewoon begint vanuit stilstand, maar wel vanaf de eindpositie van de vorige move, zodat je het achteraf ook gemakkelijker hebt om alles te gaan combineren. Wanneer het perfect nabootsen je niet van de eerste keer lukt, wordt de beweging nog eens voorgedaan en geeft het spel je de opdracht om hem zelf drie keer goed uit te voeren.
Dan gebeurt er iets echt magisch voor een videogame: wanneer Kinect ziet dat je een deel van de beweging helemaal fout aanpakt krijg je ook eenvoudige auditieve ondersteuning. Die beschrijft je niet heel de move zoals in een kleuterklas het geval zou zijn, maar geeft je vaak net dat extra beetje begrip dat je nodig hebt om het goed te doen – zoals het zeggen van “draai en klap” op de maat van de muziek waarop je die beweging moet uitvoeren. Daardoor voelt het echt aan alsof er iemand je actief begeleidt en helpt.
Is zelfs dat extra zetje niet genoeg om de move helemaal onder de knie te krijgen, dan kun je vragen (letterlijk: “vragen”) om alles eens in slow-motion voor te doen en goed uit te leggen. Zo leer je uiteindelijk alle bewegingen en kun je de volledige routine gaan uitvoeren. Toch overdrijft de game ook niet in de overdreven perfectionistische richting. Je hoeft gelukkig niet elke beweging 100% tot in de puntjes uit te voeren om een “voldoende”-beoordeling te krijgen en progressie te maken, want dat zou ook snel gaan frustreren.
De combinatie van visuele en auditieve input van de danser op het scherm en het omgaan met de visuele en auditieve feedback die je zelf geeft via Kinect en de ingebouwde stembesturing voelt erg natuurlijk aan. Daarmee bevestigt Harmonix nog eens dat het als geen ander de mogelijkheden en beperkingen van Kinect beheerst.
