De Heroes of Might & Magic reeks gaat al sinds 1995 mee, een eeuwigheid in gameland. Toch zitten we, expansions en spin-offs niet meegerekend, nog maar aan het zesde deel. Sommige titels worden na al die jaren nog gretig gespeeld, maar de laatste titels hebben moeite om de illustere voorgangers te evenaren. Ubisoft gaf het relatief onervaren Black Hole Entertainment de opdracht om de serie nieuw leven in te blazen. Met een fikse dosis vernieuwing hopen ze zowel oude als nieuwe fans te kunnen bekoren.
Hoewel de nieuwe setting in Heroes of Might & Magic V niet de meest populaire beslissing bleek te zijn, houdt men toch vast aan de nieuwe wereld Ashan. Uiteraard blijft het spel een schoolvoorbeeld van een old school turn-based strategy spel (TBS). Maar heel wat onderdelen van vorige edities zijn op de schop genomen. Volgens de makers was het spel nodeloos ingewikkeld en was het niet toegankelijk genoeg voor nieuwkomers. Dit zal vele anciens al snel de wenkbrauwen doen fronsen, maar Black Hole Entertainment verzekert de spelers dat de veranderingen het spelplezier alleen maar ten goede zullen komen.
De Griffin Saga
Heroes of Might & Magic VI speelt zich enkele honderden jaren voor deel 5 af en volgt de lotgevallen van de familie Griffin. De familieman hertog Slava Griffin heeft het aan de stok met buurman hertog Gerhart Wolf. Wolf is uit op het land en de dochters van de Griffins en overtuigt de keizer om Slava te dwingen om één van zijn dochters uit te huwelijken om zo een vrede te verzekeren. De proloog, die ook ineens als vrij goede tutorial doorgaat, eindigt dan ook als Slava hier mopperend mee akkoord gaat. Hierna kan je vrij kiezen welke van de vijf campagnes je speelt. Ze volgen allemaal de belevenissen van de Griffin-kinderen, maar hoewel je hierdoor misschien wel vreest dat de campagnes enkel rond mensen draaien is gelukkig niets minder waar. De familie heeft zich verspreid en ieder kind zal eigen allianties moeten sluiten om hun doel te bereiken.
Zo is er Anastasya die het spel op een wel zeer spijtige manier moet beginnen: met haar eigen dood. Gelukkig is tante necromancer er als de kippen bij om haar terug tot leven te wekken en een nieuwe carrière als zombiemeesteres aan te bieden. Als leidster van de Necropolis kan ze rekenen op skeletten, vampiers en andere spookachtige ondoden om de oorzaak van haar onfortuinlijk overlijden uit te spitten. Anton pakt het iets klassieker aan met zijn Havenfactie. Hij erft het rijk van zijn vader en is verplicht de familie-eer hoog te houden. Als het keizerrijk dan ook aangevallen wordt door demonen trekt hij met zijn leger van ridders, kruisboogschutters en niet onknappe nonnetjes ten strijde tegen het kwade.
Ook Irina, de tweede dochter, start het spel in een niet bepaald vrolijke situatie. Zij was degene die tegen haar zin uitgehuwelijkt werd aan Gerhart Wolf. Wanneer ze echter niet van plan is met deze bruut de sponde te delen wordt ze zonder pardon in de kerker opgesloten, waar ze natuurlijk prompt uit ontsnapt met de hulp van haar broer Sandor. Op zoek naar een veilig onderkomen belandt ze op een eiland bevolkt door de oosters geïnspireerde Sanctuaryfactie. Met de hulp van Samurai-nagas, haaimannen en Chinese waterdraken zal ze haar eer hier moeten beschermen tegen manlief die niet van plan is zijn trofee zomaar op te geven.
Broertje Sandor was altijd al het buitenbeentje van de familie. Nadat hij zijn zus heeft helpen ontkomen aan de kerkers van Wolf trekt hij op avontuur in vreemde en wilde landen. Hij ontmoet er de Orcs van de Strongholdfactie die net zaten te wachten op een nieuwe leider om de slechte naam van hun ras een beetje op te krikken. Samen met centaurs, goblins en cyclopen trekken ze ten strijde tegen slavendrijvers en demonen. Het laatste familielid is Kiril. Als tweelingbroer van Anastasya is hij begrijpelijk enorm aangedaan door haar dood. In zijn emotionele toestand zoekt hij zijn toevlucht bij de Infernofactie die hem belooft te helpen zijn zus te wreken. Hij krijgt er de hulp van vurige demonen als succubi en hellehonden.
Elk van deze helden heeft vier unieke missies die zelfs een ervaren speler al snel meer dan twee uur per stuk kosten. Die tijd kan je makkelijk verdubbelen als je ieder hoekje van de kaart verkent. Afhankelijk van met welke factie je het spel uitspeelt kan je ook nog uit één van twee verschillende epiloogmissies kiezen. Je zal dus makkelijk aan meer dan 60 uur speelplezier komen. En zoals we gewend zijn van deze games kom je tijdens het spelen in een soort alternatieve tijdslijn terecht waarbij ‘nog één beurt’ ineens vier uur kan duren. Als je hierna nog meer speelplezier wilt, zijn er ook nog losse scenarios aanwezig om de speelduur te verlengen.
Dan zijn we nog niet eens aan de multiplayer begonnen die met klassieke hotseat en online kaarten tot acht spelers je weer tot de vroege uurtjes kan bezig houden. Het spel slaagt er ook in om een aardig tempo aan te houden. Hoewel je maar met een vrij beperkt aantal eenheden per factie kan vechten, gebeurt er tijdens iedere missie voldoende om je te motiveren toch nog even verder te spelen. Je zal zelden in een situatie komen te zitten waarin je zonder meer de map moet veroveren op alle vijanden. De verschillende verhaallijnen kennen hun eigen unieke plotwendingen, maar passen toch allemaal in het overkoepelende verhaal van het volledige spel.
