Trouwe lezers van 4Gamers weten dat je games die op hetzelfde moment uitkomen als de gelijknamige film best in de rekken laat liggen. Door de korte ontwikkeltijd is het immers onmogelijk om een degelijke gameplay met voldoende variatie uit te werken. Bij Konami hebben ze inmiddels dit ook begrepen, dus werd aan ontwikkelaar Saber Interactive (bekend van TimeShift) de opdracht gegeven om van Battle: Los Angeles een kleinschalige downloadbare titel te maken. Kwaliteit boven kwantiteit klinkt alvast goed, maar is het deze keer dan wèl een goede game geworden?
Battle: Los Angeles volgt het verhaal van de film, waarin de aarde te maken krijgt met een indrukwekkende buitenaardse invasie. Je kruipt in de huid van korporaal Lee Imlay (in de film gespeeld door Will Rothhaar) en probeert samen met je team onze planeet van de ondergang te redden. De vraag is of je daar nog zin in hebt na het spelen van deze game, want het geheel is zo slecht uitgewerkt dat zelfs een korte speelsessie zou volstaan om de aliens vrijwillig te laten vertrekken.
Het gaat hier weliswaar om een klassieke first-person shooter, maar er wordt nauwelijks iets boeiend mee gedaan. Zo zijn er bijvoorbeeld maar drie verschillende wapens in het spel: een machinegeweer, een sniper en een rakettenwerper. Met de sniper kan je een alien met één welgemikt schot neerleggen, terwijl je met het machinegeweer bijna een volledig magazijn nodig hebt. Doordat elk level volgepropt is met objecten om achter te schuilen en er achter elk hoekje een munitiekist te vinden is zal je dan ook weinig moeite doen om van wapen te wisselen. De rakettenwerper heb je in dit spel slechts twee keer nodig om een ruimteschip af te knallen. Deze bewaren voor later heeft geen zin, want bij het volgende checkpoint is het wapen spoorloos verdwenen.
Het ruimteschip is overigens de enige afwisseling die je krijgt tussen de horden identieke aliens die het spel op je afstuurt. Het is verbazend hoe die wezens het voor elkaar gekregen hebben om zulke reusachtige ruimteschepen te bouwen, terwijl ze niet eens in staat zijn tot een degelijke aanvalsstrategie. De psycholoog in mij durft zelfs te spreken van suïcidale neigingen: meestal staan de aliens gewoon stokstijf in het rond te schieten, en dan nog liefst op het dak van een gebouw of bus zodat je ze zeker niet zou missen. Zelfs op de Hardcore-moeilijkheidsgraad is de AI van deze game een grap, en moest je dan toevallig toch geraakt worden dan gaat het spel kort verder in slow-motion zodat je nog tijd hebt om dekking te zoeken.
Toch krijgt de verveling geen kans om toe te slaan, want na amper 55 minuten speeltijd en een oersaaie finale waarbij je je partner moet beschermen met wat afweergeschut, rollen de eindcredits reeds over je scherm. Er is geen multiplayer en vanwege het lineaire karakter van de game ook geen reden tot herspelen, tenzij je alle trophies wil behalen en daarbij verplicht bent om het spel in elke moeilijkheidsgraad te doorlopen. De graphics zijn dankzij de Saber 3D Engine nog vrij goed te pruimen voor een downloadbare game, maar lijden onder popups en het traag laden van textures. Ook de handgetekende cutscenes tussen de missies zullen weinig gamers warm maken.
