Enkele jaren geleden legde Crytek eigenhandig de lat voor FPS een stuk hoger. Ondertussen hebben ze dan ook een aardige reputatie opgebouwd binnen het gameswereldje, waardoor iedereen met zeer hoge verwachtingen uitkeek naar hun volgende telg. Crysis 2 heeft dus een serieuze erfenis mee te sleuren, die het hopelijk alle eer kan aandoen.
Laten we voor een keer eens beginnen met het grafische aspect van een game. De vorige games van Crytek kregen immers altijd veel lof voor de grote vooruitgang die ze maakten op dat vlak. Crysis 2 breidt daar spijtig genoeg geen vervolg aan. We gaan hier niet staan verkondigen dat Crysis 2 lelijk is of dat het achterhaalde graphics heeft, maar we hadden meer verwacht. De omgevingen, New York deze keer, cutscenes en ontploffingen zien er allemaal goed uit, maar het haalt net niet die absolute top. Er zijn al games geweest die meer grafische pracht op ons scherm hebben kunnen toveren, al zit Crysis 2 nog altijd boven het gemiddelde.
Ook kleine bugs, zoals dode vijanden die in het ijle blijven zweven, zijn spijtig. De ontwikkelaars zijn er wel in geslaagd om New York op een prachtige manier te verwoesten. De helft van de Big Apple ligt in puin en het deel dat nog wel rechtstaat, geeft een prachtig realistisch gevoel. Een ander aspect van het audiovisuele zit wel helemaal goed in elkaar. Voor de muziek van Crysis 2 werd Hans Zimmer ingehuurd, een gerenommeerde filmcomponist en dat is er aan te horen. De muziek past overal perfect en geeft het gehele spel een episch cachet.
Zeg maar Al
Genoeg gezeverd over pixels en muzieknoten, tijd voor harde actie. Zoals eerder werd vermeld, speelt Crysis 2 zich af in de bakstenen jungle van New York City. Die ligt volledig in puin door de invasie van de Ceph, de aliens die we ook al kennen uit het eerste deel van Crysis. Bovendien zijn ook nog eens een heleboel mensen besmet geraakt door een mysterieus virus. In die hel kom jij terecht. Ditmaal niet als Prophet, maar wel als Alcatraz. ‘Al’ is een gewone marinier die met zijn team naar New York werd gestuurd om Nathan Gould te redden, maar die door omstandigheden terechtkomt in het befaamde Nanosuit. Vanaf dat moment ontspint zich een verhaal met genoeg bochten in, om je gedurende de hele campagne zoet te houden. Onderweg zal je mogen afrekenen met de Ceph, maar ook met CELL, de militaire organisatie die het niet zo goed voor heeft met de man in het Nanosuit. De singleplayer zal je overigens een achttal uurtjes bezighouden. Voor het overige willen we je eigenlijk niet al te veel vertellen over het verhaal, om zo spoilers te vermijden.
De gameplay draait in Crysis 2 volledig rond je Nanosuit en wat je er allemaal mee kan aanvangen. Dat ding geeft je immers een heleboel tactische voordelen en die zal je ook moeten gebruiken om levend over het slagveld te geraken. Je zal ze ook allemaal kunnen uitbuiten dankzij de open spelwereld die wordt gecreëerd. Crysis 2 maakt handig gebruik van hoogteverschillen die zijn ontstaan door neergestorte gebouwen of ingestorte bruggen. Hierdoor zal ook jij dikwijls in de hoogte moeten denken. Daardoor krijg je op beperktere ruimtes toch nog een heel groot gevoel van openheid.
Je Nanosuit beschikt over drie hoofdfuncties: power, stealth en armor. Power zorgt er voor dat je sneller kan lopen, hoger kan springen en dat je auto’s een flinke schop kan geven. Power moet je nooit inschakelen. Dat is wel het geval met stealth en armor. Gebruik je stealth dan word je onzichtbaar. Althans, tot je een schot lost of tot je energiemeter leeg is. Die meter loopt sneller leeg wanneer je beweegt. Je zal dus nooit zolang onzichtbaar kunnen blijven, dat je doorheen een hele level kan lopen zonder gezien te worden. Met armor word je een stuk sterker. Wil je er dus eens stevig invliegen, dan kan je dat doen door even op de juiste knop te drukken. Een goede gamer zal de juiste balans moeten vinden tussen stealth en armor. Hij zal moeten weten wanneer hij moet wisselen tussen de twee en wanneer hij zijn energie moet sparen.
Je wordt hierbij wel geholpen door je Nanosuit, dat overal de omgeving kan scannen. Zo kan je altijd zien waar je vijanden zich bevinden en ook bepaalde tactische keuzes, zoals de beste plaats om te flanken en munitievoorraden, worden aangegeven. Uiteindelijk geeft Crysis 2 voor ieder wat wils. Stealthfans kunnen hun hartje ophalen, maar ook de ruwe vechtersbazen zullen niet teleurgesteld zijn. Verwacht je wel aan een pittige AI, die ook weet hoe hij tactische voordelen moet uitbuiten. Ze zullen om hulp vragen, je proberen te flanken en als ze doorhebben dat je veel in stealth rondloopt, dan zullen ze extra bedachtzaam zijn op je bewegingen.
Nanosuits alom
Zoals elke zelfrespecterende shooter, beschikt ook Crysis 2 over een multiplayer. Echt revolutionair valt die niet te noemen, maar dankzij het Nanosuit kan je hem wel op een heel andere manier spelen. De multiplayer bevat zes spelmodi, waaronder een vorm van deathmatch, team deathmatch en capture the flag. Ook de andere drie spelvormen zijn gebaseerd op bekende modi uit andere games, al mogen ze hier dan een andere naam hebben gekregen. Het leuke aan de multiplayer van Crysis 2 is dat je kan spelen met het Nanosuit, dat je na verloop van tijd ook zal kunnen aanpassen. Stealth, armor, power jumps, je kan het allemaal gebruiken. Zolang niet iedereen achter een hoekje met stealth aan staat te wachten, heeft de multiplayer van Crysis 2, dankzij de Nanosuits, veel potentieel.
