Met een nieuwe Mortal Kombat én de allereerste clash tussen de vechtersbazen van de Tekken- en de Street Fighter-franchises op het programma, belooft 2011 een jaar te worden waarin fans van fighting games hun hart nog eens kunnen ophalen. De allereerste fighter die dit jaar op het programma staat is echter de langverwachte Marvel vs. Capcom 3: Fate of Two Worlds. Na tien jaar wachten op de échte opvolger van Marvel vs. Capcom 2 – Tatsunoko vs. Capcom laten we gemakshalve even buiten beschouwing – kunnen we opnieuw aan de slag met de franchise die vooral gerenommeerd is door machtige air-combo’s, tag team-gameplay met drie vechters en een duizelingwekkende line-up van legendarische helden en slechteriken. Wij haalden onze fightsticks nog eens vanonder het stof en zochten voor je uit of Capcom met deze Marvel vs. Capcom 3 plat op de buik gaat of de concurrentie meteen een flinke hadoken in de krent schiet.
Less is more
Sinds de allereerste MvC-titel is de reeks al gebaseerd op een unieke formule die verfijnd werd in Marvel vs. Capcom 2 en nu nog verder wordt gepolijst in Fate of Two Worlds. Elke speler kiest een team van drie vechtersbazen en vecht het vervolgens uit in een Capcom- of Marvel-getinte arena. De game speelt zich af op een 2D-platform, al kan je wel in drie richtingen bewegingen uitvoeren: naar links, naar rechts én naar boven. Je tegenstander de lucht in krijgen en erin slagen om hem daar een tijdlang van de ene combo in de andere te meppen is niet zelden de sleutel tot de overwinning. Team management is ook een erg belangrijk aspect van de game, want de twee vechtersbazen die je niet gebruikt recupereren langzaamaan een stukje van hun gezondheid terwijl ze even uitrusten.
Met twee universums die zo uitgebreid als zijn als die van de Marvel-comics en de Capcom-games hadden de ontwikkelaars een ongelooflijke waaier aan keuzemogelijkheden voor de cast van de game. Opvallend is dat ze die vrijheid toch niet hebben aangegrepen om zuiver kwantitaef geweld op de plank te gooien. Integendeel, Marvel vs. Capcom 3 telt in totaal 36 vechters (en één niet-speelbare eindbaas), liefst twintig minder dan zijn voorganger. Op het eerste zicht lijkt dat een verarming. Vermits je onder andere Mega Man, Cyclops, Ken en Dhalsim zal moeten missen kunnen we niet anders dan vaststellen dat er een aantal publiekslievelingen in deze episode even op de bank moeten plaatsnemen. Wanneer je echter een beetje verder kijkt dan de cijfertjes die je in de handleiding kan lezen, durven we toch zeggen dat de keuze van de cast en de uitwerking van de verschillende movesets beter in elkaar zit dan ooit tevoren voor de MvC-reeks.
Zonder afbreuk te doen aan de vele uren plezier die we aan Marvel vs. Capcom 2 hebben beleefd, kunnen we niet anders dan toegeven dat een heel pak van de 56 speelbare personages in kleine of grote mate kopieën waren van elkaar, zowel wat betreft design als wat betreft bewegingen en combo’s. Bovendien was de balance in de vorige Marvel vs. Capcom-games ook zoek. Zelfs in de handen van begenadigde spelers waren sommige vechters kansloos tegen andere, veel krachtigere trio’s. Door de cast te beperken in aantal heeft Capcom beide problemen voor een groot stuk weten aan te pakken. Hoewel je nog steeds voor een aanzienlijk aantal personages wegkomt met het leren van een beperkt aantal identieke knoppencombinaties – de hadoken, shoryuken en tatsumaki senpukyaku – resulteren ze voor elk heerschap in heel diverse en authentieke animaties. Bovendien zijn er voor spelers die meer diepgang zoeken in de personages waar ze mee spelen ook enkele vechtersbazen beschikbaar waar je een heel tijdje zoet mee bent om ze helemaal te doorgronden. De meest in het oog springende en wellicht ook meest complexe moveslist heeft Dante, bekend van de Devil May Cry-reeks, een nieuw gezicht voor MvC. Andere in het oog springende toevoegingen zijn Nathan Spencer (Bionic Commando), Amaterasu (Okami), Chris Redfield en Albert Wesker (Resident Evil), Deadpool (X-Men), Dormammu (Doctor Strange) en She-Hulk (The Avengers) (Veel meer informatie over de achtergrond en het design van deze characters vind je trouwens in deze uitgebreide special van de collega's van Brainfreeze).
Walk the walk, talk the talk
De animaties die op je scherm worden getoverd en zelfs het ‘loopje’ van sommige personages – en dan denken we bijvoorbeeld aan Albert Wesker of Deadpool – zijn bijzonder herkenbaar. Voor sommige characters mag dat een klein wonder heten, want velen zullen ongetwijfeld de wenkbrauwen hebben gefronst toen bekend werd dat de Japanse godin van de zon, Amaterasu, de cast zou vervoegen. In Okami – een toch wel miskende topper uit de Capcom-stal – wordt deze godheid afgebeeld als een witte wolf die met pennenstreken van haar goddelijk penseel van zich afbijt. De authenticiteit en originaliteit waarmee de vechtende wolf in Marvel vs. Capcom 3 wordt weergegeven is een knap staaltje van characterdesign.
Ook de algemene balans in de game zit een stuk beter dan eerdere games uit de franchise dankzij de sterke focus op de uitwerking van elk personage. Wie al eens een fighter heeft gespeeld, weet dat een slecht evenwicht in zo’n game een echte spelbreker kan zijn. Iedereen weet dat een fighting game volledig naar de haaien gaat wanneer er zelfs maar één bullebak in de line-up zit die in elk gevecht kan zegevieren door het spammen van steeds dezelfde move die óf veel te sterk is, óf veel te moeilijk te verdedigen is, óf een te lang verdovend effect heeft. Ondanks de verkleining van het aantal speelbare vechtersbazen, blijft het een hachelijke onderneming om voor een perfect evenwicht te zorgen tussen 36 verschillende personages. Krachtpatsers als Magneto en Sentinel kunnen nog steeds verschroeiend hard uithalen. De grootste verdienste van Fate of Two Worlds is dat elke knokker deze keer over de moves lijkt te beschikken om onder elke benarde situatie uit te geraken, tenminste als de speler over de nodige skills beschikt.
Hoewel je per definitie elke fighter als een buttonmasher kan spelen, door vooral je hoofd niet te gebruiken maar enkel je vingers, zal je met die ‘tactiek’ weinig brokken maken in Marvel vs. Capcom 3. Toch heeft Capcom behoorlijk wat moeite gedaan om ook minder begenadigde gamers met een lekker gevoel aan de slag te laten gaan. In de eerste plaats doet de ontwikkelaar dat door de introductie van een vereenvoudigde besturing. De passend genoemde ‘Simple Mode’ reduceert de soms uitgebreide moveset voor elke vechter naar een beperkt aantal typerende bewegingen die met één druk op de knop kunnen uitgevoerd worden. Hoewel je daardoor natuurlijk minder gevarieerd kan spelen, is deze besturingsmodus ideaal voor beginners. Wanneer je daarentegen voor de normale controls kiest, beschik je over drie aanvalsknoppen (laag, midden en hoog), een speciale aanval die de vijand de lucht in katapulteert en twee knoppen om de hulp in te roepen van een andere speler uit je team van drie.
