"Comrade, kijk eens hoe die fascistische zwijnen kermen van de pijn! Goed gedaan". Het is slechts één van de vele one-liners die je in Red Orchestra: Heroes of Stalingrad (RO2) om je oren krijgt geslingerd. Zij die films als Enemy at the Gates hebben gezien weten hoe hard de oorlog aan het oostfront was en RO2 gooit je zonder pardon midden in diezelfde strijd. Tripwire Interactive, een kleine indie developer bestaande uit slechts dertig Canadeese kornuiten, probeert je met RO2 niet alleen een uiterst accurate beschrijving van de strijd te geven, men probeert óók een leuke game af te leveren. Realisme en fun, valt dat te combineren?
De game Red Orchestra 2: Heroes of Stalingrad is ondertussen alweer een dikke twee jaar in ontwikkeling. Momenteel loopt de bèta nog, maar de (huidige) releasedatum van 13 september nadert met rasse schreden. Niet alleen de pers, maar ook gamers die de Deluxe Edition op Steam hebben aangeschaft krijgen toegang tot deze bèta.
Red Orchestra 2: Heroes of Stalingrad speelt zich af tijdens de brutale oostfrontslag rond Stalingrad, gedurende de Tweede Wereldoorlog. De game komt uit een serie die origineert uit de Red Orchestra: Combined Arms-mod voor Unreal Tournament 2004 en Unreal Tournament 2003. Nadat de jongens achter dit project – destijds nog geen Tripwire Interactive – de Make Something Unreal-competitie gewonnen hadden met hun mod, kregen ze een gratis licentie op de Unreal engine 2.5 en Unreal engine 3 en hierna werd Tripwire Interactive opgericht en begon de ontwikkeling van de voorganger: Red Orchestra: Ostfront 41-45. De game zou rond april 2009 tegen de 400.000 kopieën verkocht hebben, een toch wel vrij hoog aantal voor een shooter met een dergelijk kleine doelgroep.
De game speelt zich af tijdens de slag om Stalingrad en de daaraan gelieerde veldslagen. Zowel de Russische als de Duitse kant zijn speelbaar, van juli 1942 tot februari 1943. De uiteindelijke game zal een single-player campagne hebben van beide partijen, net als een co-op modus en uiteraard een multiplayer-modus. We hebben zelf de single-player campagne nog niet kunnen testen, maar Tripwire heeft zelf al aangegeven dat de single-player campagne vooral bedoeld is om spelers op gang te helpen voor de multiplayer-modus, want dat is namelijk het echte werk.
De game werkt met klassen zoals we dat ook kennen van Wolfenstein: Enemy Territory en Battlefield. Iedere klasse heeft een vaste set wapens en granaten, waarna je vervolgens Call of Duty-gewijs ervaringspunten verdient voor je kills, maar vooral voor je team-acties. Tripwire probeert op die wijze duidelijk het spelen in team-verband te bevorderen. Zo levert één kill je één punt op, terwijl een kill in het objective-gebied je ruim vijf tot zes punten kan opleveren. Als je diezelfde kill ook nog eens in de buurt van je squad maakte, of je beschermde er zelfs je squad-leader mee, dan vang je daar nog extra punten mee. Die ervaringspunten laten je levelen doorheen de rangen van het leger, waarmee je betere wapens kunt vrijspelen en je personage beter kan omgaan met reeds beschikbare wapens. De filosofie hierachter is dat spelers beter worden, naarmate ze meer ervaring hebben en dat zie je nu dus ook terug in het spel. Zo zal een ervaren rifleman sneller kunnen herladen, stabieler kunnen mikken en minder problemen hebben met zijn wapen.
De klassen variëren van rifleman en assault tot tankcommander en anti-tank class. Er zitten namelijk ook voertuigen in deze RO2. Tanks zijn in de kleinere close-combat maps niet beschikbaar, maar wel in de grotere veldslagmappen. Er zijn ook de zogenaamde tank-battle maps, waarin er uitsluitend met tanks gevochten wordt.
In de multiplayer die wij gespeeld hebben speel je altijd met de Russen tegen de Duitsers. Iedere kant wordt vervolgens ingedeeld in squads. Iedere squad heeft een squad-leader die als extra spawn-punt fungeert. Het systeem functioneert erg gelijkaardig aan dat van Battlefield: Bad Company 2. Bij het schrijven van dit artikel zijn er twee modi en drie mappen. De eerste modus is Firefight, een soort Team Death Match. De tweede modus is Territory, waarin een map verdeeld is in een aantal sectoren die de ene zijde moet verdedigen en de andere zijde moet innemen. Over het algemeen een erg klassieke opzet van een multiplayer game.
Er zijn momenteel drie maps, zijnde: Apartments, Fallen Fighters en Gumrak. Apartments is een typische Call of Duty-stijl map, met een groot kluwen van appartementsgebouwen die tegen elkaar staan en hier speel je enkel met soldaten. Fallen Fighters is een (erg) groot plein in Stalingrad, waar voetsoldaten samen met tanks tegen elkaar vechten en Gumrak is een grote vlakte waar er uitsluitend met tanks gevochten wordt. Hetgeen RO2 onderscheidt van andere shooters is de grootte van de maps. Maps in RO2 zijn werkelijk gigantisch. De maps zijn makkelijk twee tot drie keer zo groot als maps uit reguliere shooters. Die maps veranderen ook nog dynamisch afhankelijk van het aantal spelers, met een maximum van 64. Over veldslagen gesproken…
Masters of Softcore
Hardcore is namelijk niet de categorie waarin we RO2 zouden willen plaatsen, in tegenstelling tot zijn voorgangers. Tripwire heeft zijn best gedaan om de game toegankelijker te maken, zonder al te zwaar in te boeten op het vlak van realisme. Waar de voorgangers verregaand ingewikkeld en omslachtig konden zijn, is RO2 een verbazingwekkend toegankelijke game. Vergis je echter niet: zij die gewend zijn aan spectaculair gepolijste arcade-stijl shooters als Call of Duty: Modern Warfare of Battlefield: Bad Company 2, bereiden zich best voor op een onaangename verrassing: RO2 is niet eenvoudig. Pas op, je hoeft zeker geen NASA-handleiding te doorspitten alvorens je aan de slag kunt, maar zelfs voor de ervaren Counter-Strikers en Battlefield 2: Project Reality-mod spelers in onze redactie was er zeker een tijdje nodig om wat aan de game te wennen en de game te kunnen leren kennen.
Tripwire heeft namelijk gepoogd een meer realistische ervaring voor te schotelen om de huidige trend richting totale arcade-beleving te doorbreken. Vergeet automatisch terugkerende health , killstreaks en care-packages, je krijgt nog niet eens te zien hoeveel kogels je nog hebt. De ingame HUD heeft men zo kaal mogelijk gelaten en zelfs het simpelweg mikken met je wapen is een stuk lastiger dan in reguliere shooters. Machinegeweren die erg zwaar belast worden smelten hun eigen loop en soms zit er een kogel vast in je wapen waardoor hij weigert op je tegenstander te schieten. Dat is nu eenmaal het leven van een soldaat.
Tanks die bestuurd worden door slechts één persoon? Onmogelijk, moet men bij Tripwire gedacht hebben. Tanks bestuur je met drie personen, het liefst met drie echte spelers, al is het ook geen probleem om twee personen te vervangen door AI-spelers – kwestie van het spel toegankelijk te laten. Indien je geraakt wordt, is het over het algemeen game over. In RO2 is het niet nodig om simpele voetsoldaten tot hun oren vol te pompen met lood. Een of twee goedgeplaatste gaatjes zijn over het algemeen voldoende. Moest je een aanslag toch overleven, dan is het zaak om zo snel mogelijk verband aan te brengen, anders bloed je dood en is het wachten op de respawn.
