REVIEW | Tales of Eternia Remastered – Een epos van 26 jaar en twee werelden

Er was eens…. een tijd waarin een Japanse RPG niet per se een open-world van 200 hectare, zeventien skilltrees en een emo-protagonist met een kapsel uit de eerste afleveringen van Yu-Gi-Oh! nodig had om een speler veertig uur bezig te houden. In 2000 verscheen Tales of Eternia op de PS1, als derde deel van een reeks (de Tales-series) die ondertussen ook al geruime tijd meegaat en zijn plaats als klassieker meer dan verdiend heeft. Ruim een kwarteeuw later vindt Bandai Namco het tijd om ook deze klassieker opnieuw van onder het stof te halen.

Voor Europese spelers is die terugkeer extra interessant: De oorspronkelijke PlayStation-versie verscheen hier nooit officieel en de PSP-port uit 2006 was jarenlang onze voornaamste kennismaking met Eternia. Die versie miste bovendien een deel van de Japanse content; de remaster brengt eindelijk een completere versie, met een herwerkte vertaling, extra dialogen en de typische Tales-skits die in eerdere Engelstalige releases ontbraken. Heel kenmerkend voor een franchise waarin personages soms meer karakterontwikkeling krijgen tijdens een gesprek over het avondeten dan tijdens een gevecht met een god.

Het avontuur begint

Het avontuur begint met boerenjongen Reid Hershel en zijn jeugdvriendin Farah, die in het dorp Rasheans een vreemd meisje aantreffen dat letterlijk uit de lucht is komen vallen. Meredy spreekt een onverstaanbare taal en komt uit Celestia, een tweede wereld die zich boven Inferia bevindt. De twee dreigen met elkaar in botsing te komen tijdens de zogenaamde Great Fall, wat doorgaans slecht nieuws is voor letterlijk iedereen. Samen met de nogal betweterige Keele (een andere jeugdvriend) vertrekt het gezelschap op zoek naar de Greater Craymels, elementaire geesten die mogelijk geforceerde origami op planetaire schaal kunnen voorkomen.

Het uitgangspunt is vintage JRPG-materiaal en de personages zijn gelukkig interessanter dan de zoveelste verzameling uitverkoren wereldredders. Reid zou liever rustig zijn leven verderzetten, Farah heeft voldoende energie en optimisme voor drie mensen en Meredy vormt aanvankelijk een wandelende taalbarrière. De onderlinge gesprekken dragen een groot deel van het avontuur, vooral wanneer de culturele verschillen tussen Inferia en Celestia steeds duidelijker worden. Het verhaal begint vrij eenvoudig, maar krijgt gaandeweg meer aandacht voor vooroordelen, verantwoordelijkheid en de nogal menselijke neiging om alles wat onbekend is onmiddellijk als gevaarlijk te beschouwen; tijdloos doch actueel. En dan begint er ergens in het gras plotseling een gevecht.

Het Battle System

Eternia gebruikt het Aggressive Linear Motion Battle System, een naam die vermoedelijk langer is dan sommige random encounters en zich nog slecht laat afkorten ook, dus Battle System (BS) in het kort. Gevechten spelen zich af op een tweedimensionaal vlak, waar je in realtime “gewone” aanvallen, Artes en combinaties uitvoert terwijl de rest van je gezelschap door de AI wordt bestuurd. Voor 2000 was dat behoorlijk vooruitstrevend, de geavanceerdere latere Tales-combat is er op gebaseerd en zelfs vandaag heeft het systeem iets aangenaam direct. Reid deelt klappen uit, Farah combineert martial arts met support en de magiërs experimenteren met de verschillende Craymels om nieuwe spreuken vrij te spelen.

Die Craymel-mechanics zijn nog altijd wel een van de leukere systemen: elementaire geesten worden verdeeld tussen je magische personages en de samenstelling bepaalt welke magie beschikbaar is. Je moet dus af en toe daadwerkelijk nadenken over je party in plaats van iedereen simpelweg het duurste zwaard te geven en op Attack te blijven drukken. Tegelijk merk je dat de reeks sinds Eternia behoorlijk geëvolueerd is. Bewegingsvrijheid is beperkt, de AI doet zijn eigen zin en wanneer meerdere spreuken en effecten tegelijk over het scherm vliegen, wordt het behoorlijk druk voor een gevecht dat zich in essentie op één lijn afspeelt.

De remaster probeert die ouderdom gelukkig niet te verbergen met een volledig nieuw combatsysteem. Bandai Namco heeft vooral de irritaties aangepakt die bij een klassieke JRPG horen zoals random encounters op momenten waarop je gewoon van A naar B wilt wandelen (die kan je uitschakelen). Bestemmingsmarkers helpen wanneer het spel verwacht dat je onthouden hebt wat een NPC drie dorpen geleden in een optionele skit vertelde en via verschillende boosts kun je onder meer XP en geldinkomsten aanpassen. Auto-heal, extra moeilijkheidsinstellingen en versnelde automatische gevechten maken het pakket compleet. Puristen mogen alles op de klassieke manier doen; mensen met een job en een sociaal leven kunnen inmiddels ook het einde bereiken zonder er hele dagen aan op te offeren.

Overleeft het de tand des tijds?

Dat neemt niet weg dat Eternia soms nog steeds ontzettend graag zijn leeftijd toont. De structuur van dorp, dungeon, nieuw dorp en opnieuw een dungeon wordt na verloop van tijd voorspelbaar, de pacing kent vreemde onderbrekingen en sommige puzzels zijn ontworpen in een tijd waar developers zelfs nog geen idee hadden van TikTok-brein en ervan uitgingen dat je een notitieboekje naast de tv had liggen. Ook de moeilijkheid kan behoorlijk schommelen: een hele reeks gewone vijanden wordt zonder veel problemen opgeruimd, waarna een baas plotseling verwacht dat je alle mechanics perfect begrijpt. De nieuwe hulpmiddelen maken dat draaglijker, maar lossen de onderliggende ontwerpkeuzes uiteraard niet op.

Eerlijk is eerlijk: visueel is de remaster eveneens eerder een restauratie dan een verbouwing. De handgetekende achtergronden, kleurrijke steden en sprites hebben nog steeds een charmante, bijna sprookjesachtige uitstraling. Hogere resoluties en opgeschoonde beelden maken het geheel aangenamer op een modern scherm, al levert de nieuwe filtering niet overal een even mooi resultaat op. Dat is echter vooral voorkeur en kun je tussen de oorspronkelijke pixelweergave en de aangepaste presentatie wisselen. Vooral op de Switch 2 werkt die klassieke look bijzonder goed; een oude 2D-JRPG hoeft tenslotte niet per se gladgestreken te worden tot die er even modern uitziet als Tales of Arise (2021).

De soundtrack van Motoi Sakuraba heeft daarentegen nauwelijks hulp nodig. Die combinatie van opgewekte avonturenmuziek, melancholische melodieën en lekker dramatische gevechtsthema’s blijft uitstekend overeind. De Switch 2-versie oogt en draait verder overtuigend, al zijn er meldingen dat de analoge besturing diagonale bewegingen minder goed registreert dan gewenst. Geen wereldramp voor een RPG waarin je grotendeels door vooraf bepaalde omgevingen loopt, maar wel een eigenaardig probleem voor een remaster die juist het gebruiksgemak wil verbeteren.

Een charmant avontuur

Misschien is de grootste verdienste van Tales of Eternia Remastered uiteindelijk dat het oorspronkelijke spel weer op zijn eigen voorwaarden beoordeeld kan worden. Een verbeterde lokalisatie, herstelde content en een uitgebreide verzameling quality-of-life-opties geven een generatie spelers de kans om te ontdekken waarom Eternia bij veel oudere Tales-fans zo’n goede reputatie heeft. Tegelijk is dit nu éénmaal een JRPG uit 2000. Wie alleen de vloeiende combat en moderne (ook wel 10 jaar oud) presentatie van Tales of Berseria kent, zal af en toe het gevoel hebben een archeologische opgraving met random encounters te spelen.

Onder dat stof ligt wel degelijk een bijzonder charmant avontuur, met een interessante wereld, sympathieke personages en een combatsysteem dat destijds mee hielp bepalen waar de reeks naartoe zou groeien. De remaster maakt het gemakkelijker om die kwaliteiten opnieuw te waarderen, al had vooral de visuele afwerking en de Switch 2-besturing nog wat extra aandacht mogen krijgen.