REVIEW | Minecraft Dungeons II bouwt voort op een sterke basis

Minecraft is al lang meer dan alleen blokjes bouwen en Creepers ontwijken. Eén van de meer geslaagde uitstapjes was Minecraft Dungeons, dat de formule van Diablo toegankelijk maakte voor jong en oud. Zes jaar later bouwt Minecraft Dungeons II vooral verder op die sterke basis, met een grotere wereld, meer loot, uitgebreidere builds en zelfs een simpele springknop die verrassend veel verschil maakt.

Opnieuw de kerkers in

Veel voorkennis heb je niet nodig om aan Minecraft Dungeons II te beginnen. De rust in de Overworld wordt opnieuw verstoord en al snel mag je als held op pad om hordes vijanden een kopje kleiner te maken. Daarbij beland je niet alleen op bekende locaties, maar bezoek je onder meer The Sift, een nieuwe dimensie met een kleurrijke en soms behoorlijk vreemde uitstraling. Het verhaal dient vooral als excuus om je van het ene gevecht naar het andere te sturen. Verwacht dus geen diepgaande personages of plotwendingen waarvan je ’s nachts wakker ligt. Er zijn meer cutscenes dan in het origineel en die zien er prima uit, maar ze voelen soms wat losgekoppeld van de rest van de game.

Gelukkig duurt het nooit lang voor je opnieuw monsters aan het meppen bent. Want daar draait Minecraft Dungeons II uiteindelijk om. Je trekt eropuit, verslaat een paar honderd vijanden, vindt betere spullen en gebruikt die vervolgens om nog sterkere vijanden te verslaan. Simpel, maar het is best effectief.

Een bijna open wereld

Eén van de grootste veranderingen zit in de structuur van de wereld. Waar je in Minecraft Dungeons afzonderlijke levels selecteerde, zijn de verschillende gebieden nu veel sterker met elkaar verbonden. Het is geen volledig vrije open wereld waarin je overal naartoe kunt, maar het zorgt wel voor een groter gevoel van avontuur. Onderweg kom je vijanden, schatten, optionele kerkers en zijmissies tegen. Wie geen zin heeft om telkens dezelfde afstanden af te leggen, kan gelukkig gebruik maken van fast travel. Het resultaat voelt een pak natuurlijker dan het selecteren van een missie vanuit een menu en past ook beter bij Minecraft.

De introductie van een springknop klinkt op papier haast lachwekkend eenvoudig, maar heeft enorm veel invloed. Omgevingen kunnen daardoor verticaler worden opgebouwd, er ontstaan alternatieve routes en tijdens gevechten kun je zelfs vanuit de lucht aanvallen. Het geeft de verkenning net dat beetje extra vrijheid dat het origineel miste. De nieuwe structuur zorgt bovendien voor flink wat content. Wie naast het hoofdverhaal ook zijmissies en optionele kerkers meepikt, kan makkelijk twintig uur of langer zoet zijn. Daarna is er nog een endgame waarin sterkere vijanden wachten.

Loot, loot en nog eens loot

Ook het RPG-gedeelte is flink uitgebreid. Je personage zit niet vast aan een bepaalde klasse. Welke rol je vervult, wordt grotendeels bepaald door de spullen die je aantrekt en de wapens die je gebruikt. Waar bepantsering in de eerste game nog behoorlijk eenvoudig was, heb je nu verschillende onderdelen voor je uitrusting. Daarbovenop komen melee- en afstandswapens, Artifacts en Talismans. Vooral die extra mogelijkheden geven je meer vrijheid om een eigen speelstijl samen te stellen.

Je kunt bijvoorbeeld inzetten op extra schade, bepaalde aanvallen versterken of de cooldown van vaardigheden verkorten. Het systeem komt uiteraard niet in de buurt van de krankzinnige hoeveelheid cijfertjes en mogelijkheden van pakweg Diablo, maar dat hoeft ook helemaal niet. Minecraft Dungeons II vindt een mooie middenweg tussen toegankelijkheid en voldoende diepgang om daadwerkelijk over je uitrusting na te denken.

Op de lagere moeilijkheidsgraden kun je grotendeels wegkomen met gewoon het sterkste nieuwe voorwerp aan te trekken. Zet je de moeilijkheid hoger, dan wordt een goede build plots een pak belangrijker. Sommige bazen kunnen je bijzonder snel duidelijk maken dat een Minecraft-uiterlijk niet automatisch betekent dat je met je ogen dicht kunt spelen.

Samen blokjes kapotslaan

Net als bij zijn voorganger komt Minecraft Dungeons II het beste tot zijn recht in co-op. Je kunt met maximaal vier spelers samen aan de slag, zowel lokaal als online en spelers kunnen eenvoudig aansluiten of weer vertrekken. De ene speler kan zich bijvoorbeeld richten op aanvallen vanop afstand, terwijl iemand anders midden in een groep vijanden duikt. 

Een fijne verbetering voor lokale co-op is bovendien dat spelers tegelijkertijd hun uitrusting kunnen bekijken en aanpassen. Niemand hoeft dus minutenlang naar een inventarisscherm te staren terwijl iemand anders twijfelt tussen twee bijna identieke helmen. Helemaal perfect werkt de multiplayer trouwens niet. Vooral wanneer spelers met sterk verschillende personages samenkomen, kan de balans vreemde sprongen maken. Dat is jammer voor een game die co-op zo nadrukkelijk naar voren schuift.

Geen perfecte ervaring

Ondanks alle verbeteringen blijft Minecraft Dungeons II natuurlijk een dungeon crawler. Op termijn komt daar onvermijdelijk wat herhaling bij kijken. Je missies komen vaak op neer vijanden uitschakelen, een locatie bereiken of iets verdedigen. De grotere wereld en constante stroom aan nieuwe uitrusting zorgen er gelukkig voor dat die herhaling minder snel begint te wegen dan in het origineel.

Visueel blijft Minecraft Dungeons II dicht bij zijn voorganger, maar dat is zeker geen straf. De omgevingen zitten mooi in elkaar en vooral The Sift brengt de nodige variatie. Wanneer tientallen vijanden, projectielen en effecten tegelijkertijd over het scherm vliegen, kan het wel behoorlijk druk worden. Je eigen personage terugvinden tussen alle chaos is soms al een uitdaging op zich.

Er zijn bovendien nog enkele technische problemen. Fast travel kan bijvoorbeeld weigeren te werken, personages kunnen verdwijnen en vaardigheden reageren soms plots niet meer. In bepaalde gevallen is zelfs een herstart nodig. Dankzij de vele checkpoints verlies je gelukkig zelden veel progressie, maar het zijn problemen die Mojang best snel aanpakt.