Supermassive Games heeft de voorbije jaren al heel wat games op de markt gebracht die allemaal hetzelfde patroon volgen, maar dan in een andere setting. Dat doen ze opnieuw met Directive 8020, waarin we ditmaal een sci-fi horror voorgeschoteld krijgen.
In Directive 8020 maak je kennis met de crew van een ruimteschip dat op weg is naar Tau Ceti f, een planeet waar ze hopen een nieuwe plek voor de mensheid te vinden. Zoals het immers meestal gaat in dit soort verhalen heeft de mensheid de aarde naar de knoppen geholpen en later in het verhaal horen we dat ze net hetzelfde hebben gedaan met Mars. Tijd dus om een derde planeet te zoeken om te verpesten.
Hun aankomst bij die planeet loopt echter niet zoals verwacht wanneer ze in aanraking komen met een niet al te vriendelijke buitenaardse levensvorm. De missie om de mensheid te redden verandert zo al snel in een missie om vooral hun eigen vel te redden.
Directive 8020 volgt doorheen het verhaal de typische elementen die je kent van Supermassive Games. Je wisselt regelmatig van personage, om zo alles uit verschillende standpunten mee te maken. Daarbij moet je regelmatig beslissingen nemen om te bepalen hoe het verhaal loopt en ook een flink pak QTE’s kunnen natuurlijk niet ontbreken.
Het is gameplay die we ondertussen heel goed kennen en die nog steeds werkt, als het verhaal goed is. Het is daar dat Directive 8020 een beetje de mist ingaat. De acteerprestaties zijn stijf en lijken soms compleet ongeïnteresseerd. Daarnaast is er voor het verhaal duidelijk inspiratie gevonden bij The Thing, maar wordt dat hele idee niet geweldig uitgewerkt en reageren personages soms compleet dom op het hele idee.
Dat wordt allemaal nog extra onderstreept door de gezichten van de personages, die al even stijf aanvoelen als hun acteerprestaties. Wat trouwens best jammer is, want visueel ziet de game er voor de rest heel goed uit en slaagt het er wonderwel in om de sfeer op een donker en quasi verlaten ruimteschip te creëren.
Later in het verhaal gebeurt er ook iets waardoor alles een beetje een nutteloos gevoel kreeg. Het is moeilijk om hier uit te leggen wat we bedoelen zonder spoilers, maar het gaf ons toch een zure nasmaak en we vragen ons nog steeds af waarom het verhaal plots die kant op moest gaan.
Een ander groot element van Directive 8020 is stealth. Je zal meer dan eens rond moeten sluipen om vijanden te vermijden en jammer genoeg voelen al die secties echt wel heel gelijkaardig aan. Er zijn manieren om vijanden af te leiden aanwezig, maar wij hebben daar nooit nood aan gehad. Enkele seconden wachten tot hij een andere kant op liep was meestal genoeg. Er zijn ook verschillende secties waarbij we gewoon snel een sprintje richting de deur deden, en aangezien de game dan vaak overgaat naar een cutscene is er van gevaar nog weinig sprake.
We kunnen trouwens ook niet op één hand tellen hoe vaak we door een onderhoudstunnel moesten kruipen, waar de makers af en toe een jump scare probeerden toe te voegen, maar voor ons voelde het toch heel erg als nodeloze elementen.
Een belangrijk element van Supermassive Games is de herspeelbaarheid van dit soort titels. Dat is natuurlijk niet anders bij Directive 8020. Het spel is onderverdeeld in acht hoofdstukken, waarbij je een soort skill tree kan zien met alle verschillende belangrijke momenten in het verhaal. Met een simpele druk op de knop kan je dan terugspoelen naar voorgaande momenten, om zo andere beslissingen te nemen. Als je Directive 8020 voor het eerst helemaal uitspeelt heb je ongeveer de helft van de game gezien.
De Rewind-functie is heel handig, maar zorgt er soms ook wel voor dat er wat spoilers ongewild gezien worden en het maakt het misschien iets te gemakkelijk om een dood te vermijden. Je kan trouwens op 44 verschillende manieren sterven, maar diegene die wij te zien kregen, waren toch een beetje flets. Een personage stierf zelfs pas uren nadat het gewond was geraakt. Daar hebben we an sich geen probleem mee, maar het is wel storend dat we geen enkel moment meer hebben gehad waarin we dat hadden kunnen vermijden.
Nadat je Directive 8020 voor de eerste keer hebt uitgespeeld, verandert het zo een beetje in een puzzelgame. Je zoekt momenten waarin je een andere keuze had kunnen maken, ziet hoe het verhaal daar loopt en gaat verder naar het volgende moment. Completionists zullen er plezier aan hebben. Of de rest zin heeft om dit verhaal nog eens te spelen, dat is een andere vraag, zelfs al duurt het maar een uurtje of zes om voor het eerst de credits te zien.
Schrijf je in op onze nieuwsbrief en ontvang elke week het beste van 4Gamers in je mailbox!
