Gespeeld op Xbox One X
Geschreven door KennethDMT
Enkele reeksen behoeven geen introductie. DOOM is daar ongetwijfeld eentje van. Voor de leken onder ons: Mars wordt overrompeld door demonen uit de hel. De enige die ze kan verslaan, is een space marine die letterlijk te kwaad is om te sterven. Klinkt absoluut absurd en dat is het ook, maar ontwikkelaar id software slaagt er wederom in om het te doen werken. Welcome to hell.
DOOM uit 2016 was een soft-reboot voor de reeks. Je werd wakker als de mysterieuze Doom Slayer, grijpt een shotgun vast en begint aan een onheilige kruistocht doorheen het Mars- en hellelandschap, vergezeld door de zware gitaarriffs van Mick Gordon. Aan die formule wordt in DOOM Eternal weinig gesleuteld. Je baant je al rippend en tearend doorheen de legioenen van de hel met een uitgebreid arsenaal aan wapentuig.
Het begin van de game kan wel verwarrend zijn voor mensen die de voorganger hebben uitgespeeld: het cliffhanger-einde van die game wordt in Eternal vrijwel genegeerd, buiten enkele vermeldingen in de tekstdocumenten die je her en der verspreid kunt terugvinden. In plaats van Mars begint je queeste deze keer op de Aarde, waar de demonen opnieuw lelijk huishouden. Je missie leidt je van de aarde naar mysterieuze locaties met vreemde namen. Het is leuke achtergrondinfo, maar je kunt het ook perfect negeren en aan het slachten gaan.
DOOM Eternal speelt grotendeels hetzelfde als zijn voorganger. De combat loop voelt aan als een macabere choreografie van geweerschoten, ingewanden en kettingzagen. Het duurt even voor je alle verschillende abilities en wapens onder de knie hebt, maar van zodra het klikt speelt DOOM Eternal als een trein. Weinig shooters slagen erin om combat zo bevredigend te maken: DOOM Eternal is het epitome van de high risk, high reward-filosofie.
Je hebt je arsenaal ook broodnodig. Je bent misschien wel een mythische demonenjager, maar de demonen gaan niet zonder slag of stoot terug naar hel. Doorheen het verloop van de campaign kom je alsmaar sterkere soorten demonen tegen, waarvoor je vaak je volledige strategie in een oogwenk moet kunnen omgooien. Vijanden die je de eerste keer als bossfight moet bestrijden, komen later als gewone tegenstanders terug.
Sommige van deze monsters voelen wel een beetje overpowered aan: een bepaalde demon beschermt zich constant met een energieschild dat je niet kunt verbreken, achtervolgt je als een razendsnelle bloedhond en deelt op zowel korte als lange afstand vernietigende schade uit. Een verschijning van een van deze jongens ontlokt ongetwijfeld meerdere verwensingen naar de hel. Wat, achteraf bekeken, misschien wel de bedoeling is.
Je kruistocht door hemel, aarde en hel is ook geen korte bedoening: DOOM Eternal is een verbazingwekkend lange game. De game blijft je maar campaignmissies voorschotelen, die elk nog eens voorzien zijn van een resem geheimen om te ontdekken en optionele combat encounters om uit te spelen. De missies zijn ook gevarieerd qua omgeving en objectieven: de actie wordt op tijd en stond even onderbroken voor een puzzelsectie of speurtocht naar een verborgen object. Sommige lange games gaan snel vervelen, maar de aard van DOOM Eternal maakt dat bijna onmogelijk.
De game heeft zijn naam ook niet gestolen: DOOM Eternal zet volop in op herspeelbaarheid. Aan boord van je Fortress of Doom kun je missies kiezen om te herspelen, om zo alle nog niet ontdekte geheimen te ontaarden. Je vindt een heleboel verschillende soorten materialen verspreid doorheen de levels, waarmee je onder andere upgrades voor je wapens en je Praetorsuit kunt kopen. Het is veel om rekening mee te houden, zeker voor mensen die gewoon wat demonen willen afslachten.
Op grafisch vlak is DOOM Eternal ook geen watje. Verwacht geen oogverblindende kwaliteit, maar alles ziet er zeker niet slecht uit. Je komt regelmatig textures van bedenkelijke kwaliteit tegen en het belichtingswerk is niet altijd even geavanceerd, maar reden tot klagen is er ook niet. Op Xbox One X loopt alles ook heel vlot, met slechts heel af en toe eens een geval van slowdown. Een game zoals DOOM Eternal moet ook vlotjes lopen om de gameplayervaring intact te houden: het is fijn om te zien dat id software hier ook belang aan hecht.
Voor de soundtrack van DOOM Eternal haalde Mick Gordon weer alles uit de kast. De karakteristieke striemende gitaren maken opnieuw hun triomfantelijke opwachting, maar ze zijn niet alleen. Af en toe worden deze afgewisseld met een stevige synth beat, die zeker op z’n plaats voelt tussen het knallen van geweren en het schreeuwen van je demonische slachtoffers. Liefhebbers van snoeiharde muziek kunnen hier ongetwijfeld hun hart weer bij ophalen.
Je zou het nog bijna vergeten, maar DOOM Eternal heeft ook een multiplayermodus. In de Battle Mode stappen drie spelers de virtuele arena binnen: twee als demonen en een als Slayer. Je kunt kiezen uit verschillende demonentypes, zoals de klassieke Revenant, Mancubus of Archvile, maar ook de Marauder en Pain Elemental. Goede combinaties zijn van levensbelang, want de Slayer is een stuk sterker dan zijn medespelers. Dat wil niet zeggenn dat Battlemode een erg gebalanceerde gamemode is: de demonen kunnen de Slayer nogal snel overklassen als deze niet van al zijn vaardigheden gebruik maakt. Het is een leuk concept om even mee te spelen, maar zeker niet de hoofdmaaltijd in deze DOOM-hoofdschotel.
