De hoogdagen van Rayman liggen inmiddels al redelijk ver in het verleden en het gezelschap van de geschifte konijnen heeft het icoon de afgelopen jaren niet meteen goed gedaan. Bij Ubisoft vond men het dan ook hoog tijd om de held in ere te herstellen en dat door een terugkeer naar de roots. Met Rayman Origins krijgen we dan ook een 2D-sidescroller voorgeschoteld die het beste van heden en verleden samenbrengt, of dat was tenminste de bedoeling.
Fantastisch plaatje
Het grootste handelsmerk van Rayman Origins is waarschijnlijk de visuele stijl die de game in zijn geheel in grote mate draagt. De kleurrijke plaatjes springen meteen in het oog en zijn een waar genot om te ervaren. Zelfs wanneer het er iets minder kleurrijk aan toegaat, blinkt Rayman Origins uit in zijn artistieke vormgeving. Dat hoeft echter niet te verwonderen als je weet dat enkele Disney-artiesten aan de game hebben meegewerkt. Het resultaat lijkt dan ook sterk op een interactieve tekenfilm waarbij op een haast magistrale wijze gebruik is gemaakt van kleuren.
Naast het kleurenpalet zit ook het character design erg goed. Oude bekenden doen opnieuw hun intrede, maar daarnaast zijn er ook enkele nieuwe wezens die Rayman Origins sieren. Het ene personage is al wat briljanter gevonden dan het andere, maar allemaal hebben ze op unieke wijze vorm gekregen door de artiesten van Ubisoft. De kleuren, de ogen, de verhoudingen van de ledematen ten opzichte van de rest van het lichaam, de verschillende animaties, allemaal zorgen ze ervoor dat de verschillende karakters meer zijn dan zomaar figuranten, ook al zal je sommige figuren haast continu zien passeren tijdens je avontuur.
De visuele stijl wordt goed aangevuld door de geluidseffecten. Vooral de klappen en stoten die je uitdeelt, klinken goed in de oren. Over de muziek zullen de meningen waarschijnlijk meer verdeeld zijn. Rayman Origins bevat namelijk wel leuke deuntjes, maar voor sommige mensen zal dit eerder leuk zijn in de zin van "leuk voor even, irritant na een tijdje". Dit valt vermoedelijk echter te verhelpen door het spel niet te lang aan één stuk door te spelen, hetgeen de gameplay overigens sowieso niet ten goede komt. Een leuk extraatje is het feit dat je in bepaalde levels zelf mee voor de muziek zorgt doordat bepaalde acties bepaalde noten met zich meebrengen, die dan samen een geheel vormen met de reeds aanwezige muziek. Tot slot is het zo dat de verschillende personages een eigen taaltje mompelen, hetgeen na een tijdje opnieuw wat kan gaan vervelen. Het geluid van Rayman Origins heeft in ieder geval een ziel, maar de ene zal die al wat meer appreciëren dan de andere.
Het klassieke platformrecept
Qua feitelijke gameplay zit het ook wel snor met Rayman Origins, ook al blijf je met een wat dubieus gevoel achter wanneer je er echt over gaat nadenken. Zoals steeds is er weer iets grondig foutgelopen in de Glade of Dreams en dus is het aan Rayman om zijn paradijswereldje te redden. Aangezien boosaardig gespuis zich zo ongeveer overal heeft genesteld, zit er niet veel anders op dan de verschillende werelden, elk met hun eigen levels en thematiek, te doorkruisen om het gespuis weg te werken en zoveel mogelijk Electoons te bevrijden uit hun kooien. Doe je dit goed genoeg, dan kan je door naar een volgend level, aangezien je telkens een bepaald aantal Electoons nodig hebt. In het begin zal dit amper een probleem vormen, maar naar het einde toe zal je regelmatig eens moeten terugkeren naar een ouder level om daar de nog resterende Electoons uit hun gevangenschap te redden.
Als 2D-sidescroller brengt Rayman Origins vooral de reeds beproefde en goedgekeurde platformrecepten, waardoor we eigenlijk constant de invloed van de oude Mario-games terugvinden. De meeste vijanden kunnen verschalkt worden door erop te springen, al volstaat een stevige vuistslag ook al. Voorts zijn ook zaken als een wall jump en een Rayman-variant van de ground pound van de partij. Daar houdt de vergelijking met Mario trouwens niet op, want gedurende het spel kan je Lums verzamelen, die te vergelijken vallen met de muntjes in Mario-games. Wanneer je een speciale Lum weet aan te tikken, krijgen alle andere Lums tijdelijk een rood kleurtje, waardoor ze eigenlijk dubbel tellen. Hierin merken we uiteraard het principe van de rode Mario-muntjes op. Om de vergelijking helemaal compleet te maken, is het zo dat Rayman Origins in de meeste levels drie grote munten verstopt heeft zitten, net als… juist, ja.
Toch doet Rayman Origins meer dan alleen maar gekende recepten overnemen. Rayman beschikt namelijk over een hele reeks vaardigheden, waarvan we sommige kennen uit zijn eigen verleden. Zo kan onze held bijvoorbeeld opnieuw helikoptertje spelen met zijn blonde haarlokken. Nog niet alle vaardigheden zijn van in het begin beschikbaar, maar na verloop van tijd krijg je ze allemaal van de verschillende Nymphs in het spel, die overigens steeds van een goede voor- en achtergevel voorzien zijn. Van zodra je al je vaardigheden hebt, kan het feest echt beginnen en is elk level een leuke aaneenschakeling van klassieke platformelementen, van het nauwkeurig en geconcentreerd balanceren op kleine platformpjes tot het snel heen en weer springen van de ene naar de andere rots, terwijl je intussen nog eens vijanden tot moes slaat of gewoon ontwijkt.
