Van India naar Londen, om vervolgens richting Somalië te trekken en ook nog even New York en Parijs aan te doen. Het is een wereldreis die weinigen gegeven is. Gelukkig is in games alles mogelijk en trekken we er in Call of Duty: Modern Warfare 3 als een heuse globetrotter op uit om de wereld te redden. [Gespeeld op PS3]
Omdat de jetlag wel erg groot zou zijn als één personage op al deze locaties acte de présence moet geven, is er gekozen om je net als in de vorige delen aan de slag te laten gaan met meerdere personages. De grootste rol wordt opgeëist door de Russische Yuri, die oude bekenden John ‘Soap’ MacTavish en Captain Price bijstaat in hun strijd tegen de (wederom oudgediende) Russische ultranationalist Vladimir Makarov. Daarnaast kruip je ook in de huid van Frost, die samen met Sandman deel uitmaakt van Delta Force en die de taak op zich neemt om de Russen uit de Verenigde Staten te verdrijven. Wat de oud-vliegveldterrorist Makarov allemaal van plan is, zullen we niet onthullen, maar het moge duidelijk zijn dat wat de Russische maniak in gedachten heeft niet bevorderlijk is voor de wereldvrede.
Het woord van de dag: duidelijkheid
Gelukkig wordt het verhaal in dit slotstuk van de trilogie een stuk duidelijker in beeld gebracht dan in zijn voorgangers. Het is vanaf het begin helder dat Makarov dé bad guy is en waar je in vorige Modern Warfare-games nog wel eens de draad wil kwijtraken en je afvraagt waarom je nou precies in dat ene land bent beland, zal dit in Modern Warfare 3 een stuk duidelijker worden verteld via de ‘tussenfilmpjes’. Doordat de game meer duidelijkheid weet te scheppen, haalden we meer voldoening uit het verhaal dan in de vorige delen het geval was. Let wel: dit betekent geenszins dat Modern Warfare 3 een geweldig verhaal heeft. Het zit nog altijd bomvol clichés en van uitstekende acteerprestaties kunnen we nou ook niet altijd spreken – het is en blijft een Call of Duty-game. Toch weet het verhaal redelijk te boeien en slaat het op een leuke manier bruggetjes met de eerste Modern Warfare en zijn opvolger.
Uiteindelijk speel je een Call of Duty-game natuurlijk niet voor het verhaal; het gaat allemaal om de actie. De eerste missie, waarin je een groot aantal Russische soldaten naar het hiernamaals mag helpen op Wall Street, zet gelijk de toon: het tempo ligt ook in Modern Warfare 3 weer moordend hoog. Je krijgt geen enkel moment rust en de gameplay weet volop te variëren: het ene moment schiet je op de grond hordes soldaten af, om het volgende moment in een AC-130-vliegtuig tanks te beschieten. Tel daar sluipschuttersmissies en het spelen met een mortier bij op en je hebt een goed beeld van wat de game je in vijf à zes uur voorschotelt (op de Hardened-moeilijkheidsgraad).
Déjà vu-gevoel
Het tempo mag dan moordend hoog zijn en de gameplay gevarieerd, toch hebben we het gevoel dat we het allemaal al eens meegemaakt hebben. Veel secties doen denken aan missies uit de vorige Modern Warfare-games en dit déjà vu-gevoel wordt alleen maar versterkt door de grafische engine, die overduidelijk aan het einde van zijn Latijn is. De game weet je zonder stotteren (60 fps) door de grootste gevechten heen te helpen, maar nooit zal je mond openvallen van verbazing. De makken van de engine worden pijnlijk duidelijk als je het tegenover concurrenten zet. Je kan nog zo vaak een granaat tegen een muur gooien, er zal nooit een schrammetje op terug te vinden zijn. Touw dat niet beweegt als je er tegenaan loopt en gras dat plots verdwijnt bij een explosie zijn zaken die anno 2011 echt niet meer kunnen. Helaas moeten we constateren dat de engine inmiddels meer afbreuk doet aan het spektakel dat de game probeert af te leveren, dan dat het deze versterkt.
Daarnaast neemt de game nog een aantal ‘foutjes’ mee uit vorige delen. Zo is de artificiële intelligentie van de vijanden en teamgenoten er na een goed aantal jaar nog altijd niet op vooruit gegaan. Vijanden doen nog altijd geen moeite om je te flanken en teamgenoten rukken pas op als jij een bepaald punt voorbij bent. We zijn het inmiddels wel gewend en het zijn ook zeker geen game-breakers – het is eigenlijk nooit anders geweest in een Modern Warfare-game – maar ook hier geldt: anno 2011 verwachten we meer.
