De Dead or Alive-serie staat bij vele gamers niet eens in het geheugen gegrift als een rasechte fighter, maar meer als een game waar het vrouwelijk schoon het merendeel van de aandacht opeist. Na talloze (overbodige) spin-offs wordt het weer eens tijd dat de bevallige dames hun onthullende bikini’s opbergen en wat meer stof rond hun lichaam dragen om terug te keren naar de roots van de serie, namelijk een stevig potje vechten. Dead or Alive: Dimensions wordt eveneens de allereerste DoA-game op een Nintendo-platform en daarom heeft Nintendo besloten om de Europese localisatie op zich te nemen. Vanzelfsprekend wordt dit niet bij de eerste de beste titel gedaan en zijn we dan ook zeer benieuwd naar het resultaat. Weten de bevallige dames ons te verleiden of blijft het bij wat oppervlakkig geflirt?
Bij het opstarten van het spel word je in het hoofdmenu onmiddellijk overspoeld met een waaier aan opties. Er zijn maar liefst 10 verschillende modi beschikbaar: Van een spannend verhaal tot de mogelijkheid om foto’s te nemen en vervolgens te bekijken, het zit er allemaal in. Als eerste opteerden we voor de ‘Chronicle-mode’. In vijf grote hoofdstukken wordt het verhaal van de vorige DoA-games uit de doeken gedaan door middel van filmpjes en uiteraard ook enkele pittige gevechten. Verschillende soorten cutscènes passeren tijdens het verhaal de revue. De meeste scènes bestaan uit statische fragmenten: de personages bewegen niet, maar het camerastandpunt is wel zo gekozen dat het 3D-effect zeer mooi tot zijn recht komt. Het is wel jammer dat we geen bewegingen aan de mond van de personages kunnen waarnemen wanneer er gesproken wordt. Dit had de betrokkenheid en geloofwaardigheid toch enigszins kunnen vergroten.
Er zitten ook enkele CGI-scenes in het spel die eigenlijk gerecycleerd worden uit de vorige delen. Deze filmpjes zijn dan weer mooier om in 2D te bekijken. Als complete DoA-leek was het echter heel moeilijk om veel van het verhaal te begrijpen. Aan een hoog tempo worden bekende DoA-iconen zoals Kasumi, Ayane en Ryu voorgesteld, waardoor je pas na een tijdje alle puzzelfragmenten van het verhaal kunt bijeenleggen. Uiteindelijk blijken de meest absurde elementen, zoals ninja’s en een biotechnologisch bedrijf niet echt bij te blijven, maar de Chronicle-stand heeft voornamelijk een andere functie. Tussen de vele scènes door moet er natuurlijk ook gevochten worden en wordt er gaandeweg steeds meer over de beschikbare vechttechnieken onthuld. Eigenlijk is het verhaal dus een vier à vijf uur durende en uitgebreide tutorial die je moet voorbereiden op de andere modi.
Typisch aan een vechtspel is dat het een arcade- en survival-modus bevat en bij Dead or Alive is dit dan ook niet anders. Natuurlijk is de survival-modus veel moeilijker dan de arcade-modus, want bij een K.O. word je meedogenloos naar het begin gestuurd. Terwijl het verhaal nog vrij vlot uit te spelen was, zijn sommige vechtersbazen en –bazinnen hier een stuk taaier geworden. Het is dan ook in deze modi dat de meest gebruikte tactiek, het zogenaamde ‘buttonbashen’, niet meer zo effectief blijkt te zijn. Terwijl de Street Fighter-games zes verschillende knoppen gebruiken om aanvallen te kiezen, is het bij Dead or Alive slechts een kwestie van twee knoppen goed te kennen om aanvallen uit te voeren. De andere twee zullen vooral dienen om te verdedigen en eventueel ook te counteren. Het counteren is één van de belangrijkste gameplay-elementen waar het in dit vechtspel om draait en je kan het dus maar beter rap onder de knie hebben.
Deze aanvallen en verdedigingen kunnen het beste gecombineerd worden met de Circle Pad of de vier richtingstoetsen. Voor de nostalgische fans staan deze richtingstoetsen vrij onhandig geplaatst op de 3DS waardoor het gebruik van de Circle Pad bijna noodzakelijk is. Het werkt allemaal vrij behoorlijk, maar een vechtspel haalt volgens velen meer voordeel uit de klassieke richtingstoetsen. Alsof het aanvallen en counteren niet genoeg van je kunnen vereisen, heeft ontwikkelaar Team Ninja ook een driehoekssysteem aan de gevechten toegevoegd. Worpen hebben bijvoorbeeld een hogere prioriteit dan houdgrepen, terwijl de houdgrepen dan weer belangrijker zijn dan uitvallen. Het kunnen inschatten van en het op tijd anticiperen op vijandelijke aanvallen is een zeer belangrijke vereiste in dit spel.
Het houdt echter niet op bij de vorige speelstanden. De Tag-team-modus is een geheel nieuwe toevoeging in de DoA-serie en introduceert twee-tegen-twee gevechten. Hoewel het als een zeer interessant concept klinkt, valt dit in de praktijk toch wat tegen. Je kunt twee spelers voor jouw team uitkiezen, maar uiteindelijk heb je de controle over slechts één van die twee personages. De tweede uitgekozen persoon zal door de computer bestuurd worden, iets wat bij momenten vrij frustrerend kan zijn wanneer deze het gevecht naar de knoppen helpt.
Indien je niet bekwaam genoeg bent om de kneepjes van het vak onder de knie te krijgen, kan je nog altijd opteren voor een training in het hoofdmenu. Het voordeel is dat er eindeloos gevochten kan worden en de speler alle tijd van de wereld heeft om bepaalde combinaties te beheersen. De laatste, volwaardige singleplayer-stand is ‘Free play’. Hier bepaal je zelf alle instellingen zoals het aantal rondes en de lengte van de gezondheidsbalk. We kunnen dus gerust stellen dat er qua modi voor ieder wat wils te vinden is.
