Amper een jaar na Yakuza 3, vuurt SEGA al een opvolger naar onze contreien, die gepaard gaat met veel beloftes. Meer mogelijkheden, vlottere gameplay en een langere verhaallijn. Kan men de beloftes inlossen of wordt het de zoveelste vergane franchise?
Na de verplichte installatie op onze harde schijf keren we terug naar (het vredige) Kamurocho in het land van de rijzende zon. Zoveel is er niet veranderd in de jaren, het blijft een wirwar van straten met gure binnensteegjes en overdreven veel lichtreclame. De ideale werkomgeving voor de Yakuza, de gebruiksnaam voor de Japanse maffia. We ervaren de verhaallijn deze keer door vier personages in plaats van één. De brutale Kazuma Kiryu moet ruimte maken voor Shun Akiyama, Yaiya Saejima en Masayoshi Tanimura. Elk personage heeft zijn eigen leven, zijn eigen band met de Yakuza en zijn eigen motieven die uiteindelijk een geheel vormen. Ons eerste slachtoffer is Akiyama.
Vechten met epilepsie
Mensen die ervaring hebben met de reeks zullen ongetwijfeld weten dat er veel tussenfilmpjes opduiken. Het eerste uur zal je meer met popcorn in de hand zitten dan met je controller. Veteranen zullen hier niet veel erg in hebben, aangezien dat de filmpjes werkelijk te pruimen zijn. De gezichten zijn gedetailleerd, personages komen geloofwaardig over en grafisch ziet alles er heel goed uit. Nieuwkomers zullen zich een hoedje schrikken als ze ontdekken dat er geen Engelse voice-overs zijn, want het spel is enkel speelbaar in het Japans. Gelukkig wordt er een Engelse ondertiteling voorzien.
Na de vele popcornsessies kunnen we eindelijk wat Yakuza in elkaar meppen. Akiyama is een beest van een vechter, met de zogenaamde bliksemsnelle kicks is geen enkele vijand hem te sterk. Als je vijand bewapend is, wordt het leven natuurlijk net dat ietsje moeilijker. Gelukkig kan je gebruik maken van je omgeving. Elk voorwerp dat rondslingert, zoals verkeersborden en fietsen, kan je gebruiken om je tegenstander schade toe te brengen. Hoe beter je vecht, hoe hoger je HEAT. Deze combometer, indien helemaal gevuld, laat je toe om vijanden brutaal om het leven te brengen. Gooi hierbij nog een groot aantal knoppencombinaties boven op en je hebt een gevechtssysteem dat zijn weerga niet kent. Soms kan de camera wel eens tegenpruttelen, vooral in kleine ruimtes en een lock-on systeem blijft jammer genoeg afwezig. Gelukkig zijn deze minpunten maar druppels op een hete plaat en is het vechten in Yakuza zeer genietbaar. RPG-liefhebbers kunnen ook hun hart ophalen, want door te vechten win je ervaring en Soul Points. Het groot aantal vrij te spelen combo’s (door Soul Points) geeft alles net dat tikkeltje meer diepgang. Het beste wordt echter bewaard tot het einde, want Kazuma is een monsterlijke vechter. Van de vier personages die we onder handen hebben genomen, was hij zonder twijfel het leukste om mee te spelen en dus de ideale manier om een game mee af te sluiten.
Top, maar toch niet
Het vechten is echter maar van korte duur. Yakuza 4 is een filmische ervaring en dat zullen we geweten hebben. In het begin van deze review las je al dat de filmpjes te pruimen zijn, helaas staat dit in schril contrast met de rest van de game. Op de straten zijn alle conversaties volledig geschreven. Dit is geen verrassing voor liefhebbers van de vorige games, doch is het zonde, mede omdat de personages worden gespeeld door Japanse topacteurs. Het is dan ook spijtig dat we er zo weinig van zien in een groot deel van de game. De omgevingen zijn ook bijlange niet zo mooi als in de filmpjes. Zo zien alle straten er min of meer hetzelfde uit, met een paar herkenbare punten (zoals bijvoorbeeld de Millennium Tower). Het interieur van de vele winkels is wel gevarieerd. De bedelaars in de metrotunnels maken het geheel geloofwaardiger en de variatie in tafels en stoelen brengt de wereld een beetje tot leven. Zonde dus dat de straten hier niet in volgen. De mensen die op straat rondlopen zijn erg bekrompen en de weerseffecten zijn verouderd. Toen we tijdens een stortbui de regendruppels niet zagen vallen, en er de weerspiegeling van al de lichtreclame niet op konden zien, waren we redelijk teleurgesteld.
