Electronic Arts heeft in de loop der jaren al bakken kritiek geoogst voor het soms zwaar uitmelken van series, waarbij de ene na de andere telg werd uitgepoept zonder veel verbeteringen, soms zelfs integendeel. De waarheid gebiedt ons echter te zeggen dat het de laatste jaren een nieuwe kant opgaat met EA. Er wordt geluisterd naar feedback, men tracht origineel uit de hoek te komen, men wil kwaliteitsvolle games leveren. Voorbeelden van dit streven vinden we in games als Dead Space en FIFA 11, waar EA terecht trots op mag zijn. Ook duiken steeds meer zogenaamde reboots op, wat een nieuwe start voor een reeks betekent. Zo is er bijvoorbeeld Medal of Honor, dat met gemengde gevoelens werd onthaald. Nu doet Electronic Arts, samen met Criterion Games, een poging om Need for Speed nieuw leven in te blazen met Need for Speed: Hot Pursuit. Moet de game het hebben van onze nostalgische gevoelens? Is het te veel Burnout en te weinig Need for Speed? Is het überhaupt wel Hot Pursuit? Veel vragen, gelukkig voor jullie heb ik mijn eigen, bescheiden antwoorden.
Need for Speed: Hot Pursuit windt er weinig doekjes om: in dit spel staan racen, snelheid en intense actie centraal. Aan het begin van je carrière heb je slechts de keuze uit een beperkt aantal races en wagens, maar je speelt haast om de haverklap nieuwe zaken vrij. Afhankelijk van je prestaties in een bepaalde race krijg je immers 'bounty'. Hoe beter je prestatie, hoe meer bounty. Heb je een bepaalde hoeveelheid bounty verdiend, dan speel je een nieuwe race, wagen of uitrusting vrij. Het zal maar zelden voorvallen dat je niet iets vrij speelt, zeker in het begin van de game. Pas later zullen de mijlpalen tussen beloningen verder uit elkaar gaan liggen, en zal je telkens meer en meer bounty moeten verdienen om iets vrij te spelen.
Variatie in races
Op een map die je te zien krijgt, staan alle beschikbare raceparcours aangeduid. Dit kan een parcours zijn voor de 'gewone' racewagens, of eentje voor de politiewagens. Afhankelijk van het soort parcours, rij je dus ook met andere soorten wagens. Elk parcours heeft een aantal soorten van races, die echter niet allemaal van in het begin beschikbaar zijn, net zoals de parcours zelf. De soorten races variëren van in je eentje een vooropgestelde tijd verbeteren tot races met meerdere wagens terwijl de politie je op de hielen zit. Er zijn dus ook gewone races waarin de politie niet van de partij is. Ook bij de politieparcours vinden we deze variatie. Soms moet je een hele bende wagens uitschakelen, en soms gaat het maar om één wagen die je achtervolgt. Ook de politieraces kunnen gewoon bestaan uit het verbeteren van een vooropgestelde tijd. Een overzicht van alle soorten races, inclusief videobeelden, vind je overigens in onze special daaromtrent.
Deze variatie in racetypes is aangenaam. Het gaat verveling tegen en bovendien heeft elk type van race een eigenheid, ook al blijft de kern – snelheid en wendbaarheid – dezelfde. Bij een Time Trial bijvoorbeeld is het belangrijk dat je het parcours door en door kent, dat je weet welke binnenwegen je kan nemen, zodat je de vooropgestelde tijd kan kloppen om de grootste bounty binnen te halen. Uit de bocht gaan is hier fataal voor je tijd. Bij een gewone straatrace is dit niet het geval. Hier moet je gewoon als eerste over de finish komen en dan is de tijd van geen belang. Mogelijk ontwikkel je een voorkeur voor een bepaald soort van race, maar hoe dan ook is de afwisseling welgekomen: de straatraces met politie erbij zorgen voor snelle actie en spektakel, terwijl de Time Trials voor ware uitdaging kunnen zorgen daar elke gemiste bocht fataal is.
Arcade: snelheid en actie
Natuurlijk ben je met variatie in races niet veel als de rest niet snor zit. Wat dat betreft echter hebben we weinig te klagen. Er is een grote hoeveelheid wagens om uit te kiezen, die er vervolgens nog eens verdomd goed uitzien ook. Wie wil, kan zijn wagen voor de start zelfs een ander kleurtje geven. Dat is meteen ook de enige aanpassing die je kan doen, maar zoals gezegd gaat het in Need for Speed: Hot Pursuit om snelheid en actie, en niet om het pimpen van je wagen. Hoewel de wagens onderling niet zo verschrikkelijk veel van elkaar verschillen qua rijgedrag, komen de grote eigenschappen wel tot uiting. Een kleinere wagen voelt bijvoorbeeld werkelijk als een lichtgewicht aan en lijkt bij momenten van de baan te vliegen, terwijl een meer bombastische wagen steviger aan de grond vast lijkt te zitten. Realisme is evenwel nooit de bedoeling geweest in deze game, en wat dat betreft is het dan ook op en top arcade gameplay.
Tijdens het racen haal je maar zelden je voet van het gaspedaal, of je vinger van de knop die het gaspedaal voorstelt. Zelfs in vele bochten haal je nog makkelijk 150 kilometer per uur. Hier zit het slipmechanisme van de game voor iets tussen. Je laat heel even het gaspedaal los en duwt het meteen daarna weer in om in een slipbeweging te komen, die makkelijk te hanteren valt en je in staat stelt om zonder veel kleerscheuren door bochten heen te 'driften'. Persoonlijk heb ik niet veel problemen met dit mechanisme, omdat het het doel van de game dient: de actie en snelheid continu gaande houden. Ik kan me echter voorstellen dat sommige gamers hier minder enthousiast over zijn, wat hun goed recht is.
