REVIEW | Ravenswatch, Revisited – En ze leefden nog lang en ongelukkig

Er was eens, op 15 oktober 2024 om precies te zijn, een reviewer die Ravenswatch een (verdiende) 79/100 gaf. Een uitstekende roguelike met een grimmige sprookjeswereld, negen compleet verschillende speelbare helden en combat waarbij een halve seconde onoplettendheid voldoende was om Roodkapje opnieuw bij grootmoeder in het hiernamaals te krijgen. Het spel had echter ook zijn gebreken: de hogere moeilijkheidsgraden waren vrij primitief gebalanceerd, de uitgebreide folklore werd amper benut buiten wat memoires en korte quests, en andere spelers vinden voor co-op vergde soms meer organisatie dan een gemiddelde D&D-sessie (nog steeds pijnlijk accuraat).

Exact twee jaar later zijn we terug in Reverie. Passtech Games heeft sinds de release een indrukwekkende hoeveelheid content uitgebracht. Nieuwe vijanden, minibazen, activiteiten, gameplaymechanieken en vier nieuwe helden, waarvan de meest recente, Kintarō, sinds 12 oktober 2026 zijn intrede maakt. Ondertussen is er zoveel aan het spel gesleuteld dat een herbeoordeling zich opdringt. Hebben de ontwikkelaars de boze stiefmoeders uit ons oorspronkelijke oordeel verjaagd? Of zitten ze nog steeds na het bal op ons te wachten?

Reverie is niet meer wat het geweest is

Om te beginnen is Reverie een stuk drukker geworden. In de oorspronkelijke review merkten we op dat vijanden binnen ieder gebied vrij repetitief werden, ook al zorgden hun combinaties voor voldoende amper ontwijkbare onzin. Nightmares Unleashed, de eerste grote gratis update van januari 2025, heeft daar meteen werk van gemaakt. De drie Master Nightmares kregen alternatieve aanvalspatronen, zodat de eindbazen die je na tientallen runs bijna uit je hoofd kende plotseling opnieuw onaangename verrassingen kunnen bezorgen. Abu Al Jaan, de voorvader van de djinn, en Melion, een vervloekte weerwolf uit de Arthurlegende, verschenen als nieuwe minibazen. Summoner Cultists maken het leven van de speler nog wat onaangenamer door tentakels van Master Nightmares en extra vijanden op te roepen. Want blijkbaar was er toch nog niet genoeg op het scherm om te ontwijken.

Ook nieuwe activiteiten zoals Blood Rituals (eindelijk sleutels!), de Refugees (deze geven dingen in ruil) en vergrendelde schatkisten (daar zijn dus de extra sleutels voor) hebben de kaarten wat meer afwisseling gegeven. Vooral de aangepaste Tumors zijn interessant. Voorheen dienden die hoofdzakelijk om de uiteindelijke gebiedsbaas een deel van zijn HP af te nemen. Dat deed je echter alleen als je echt al álles anders had gehad. Passtech heeft sindsdien duidelijk geprobeerd om meer betekenis te geven aan de verschillende ontmoetingen onderweg. De oorspronkelijke drie hoofdstukken blijven herkenbaar, maar de route erdoorheen (raven tower, chest, quest, shards,…) voelt minder als een vertrouwd boodschappenlijstje.

Dat is belangrijker dan het misschien klinkt. Ravenswatch is een roguelike waarin je voortdurend moet beslissen welke activiteiten je binnen de beschikbare tijd uitvoert; maar nu dus ook welke je tegenkomt, zoals bedoeld. Een interessante nieuwe ontmoeting heeft dus niet alleen waarde door wat ze oplevert, maar ook door wat je ervoor moet laten liggen. Een miniboss bevechten voor een sterke upgrade kan betekenen dat je een grimoire, healing fountain of andere activiteit niet meer haalt. In 2024 hadden ervaren spelers al snel een redelijk vaste route in hun hoofd. Twee jaar extra content hebben die berekeningen gelukkig wat minder vanzelfsprekend gemaakt.

‘Hourglass of Dreams’

De grootste verandering aan dat systeem kwam met Hourglass of Dreams. De oorspronkelijke achttien minuten per hoofdstuk waren heilig. Zodra de teller op nul stond, werd je naar de Master Nightmare gestuurd, of je nu klaar was of nog ergens in een hoekje een schatkist probeerde open te krijgen. Tegenwoordig kun je via de Hourglass extra beloningen verdienen wanneer je de eindbaas vroeger activeert. Omgekeerd biedt Overtime drie minuten extra om nog wat activiteiten af te werken. Klinkt als een cadeau, totdat je ontdekt dat de Master Nightmare tijdens dat uitstel steeds sterker wordt. Deze kan uiteindelijk zelfs tot honderd procent extra gezondheid en schade krijgen. Cadeaus komen nooit gratis in Ravenswatch.

Dat is precies het soort moeilijkheid waar we in onze oorspronkelijke review om vroegen. De speler krijgt een keuze met een duidelijk risico, in plaats van gewoon minder XP te verdienen terwijl vijanden meer levenspunten krijgen. Ben je goed genoeg uitgerust om de baas meteen aan te pakken? Of heb je nog absoluut dat ene voorwerp nodig om je build compleet te krijgen, zelfs wanneer de eindbaas ondertussen uitgroeit tot een Nachtmerrie waar andere nachtmerries voor onder het bed kruipen? De keuze is aan jou. Het is ook een uitstekend systeem om overmoed te bestraffen. Al is dat een eigenschap die onder roguelike-spelers ongeveer even zeldzaam is als een Death Knight in World of Warcraft.

Romeo en Juliet

Ondertussen is de Ravenswatch zelf eveneens uitgebreid. De eerste nieuwkomers waren Romeo en Juliet, die in mei 2025 als gratis DLC verschenen. Uiteraard heeft hun beroemde liefdesverhaal hier een iets minder romantisch verloop gekend. Nadat Romeo sterft, sluit Juliet een overeenkomst met Baba Yaga om hem terug te brengen. Zoals iedereen die ooit een sprookje heeft gelezen kan voorspellen, staat er ergens in de kleine lettertjes iets over een vloek en eeuwige verbondenheid. Hun levens zijn voortaan letterlijk met elkaar verweven en veranderd in Eternal Sunshine of the Spotless Mind.

Die verbondenheid vormt ook de kern van hun gameplay. Romeo gebruikt een degen en beweegt als een bijzonder agressieve balletdanser door vijandelijke groepen, terwijl Juliet met haar pistool vanaf een veiligere afstand vijanden doorboort. Beiden zijn afzonderlijk speelbaar, maar hun vaardigheden zijn ontworpen om elkaar aan te vullen wanneer ze samen vechten. In co-op moeten ze wel bij elkaar blijven om hun volledige potentieel te benutten. Wanneer één van de twee definitief sneuvelt, gaat de ander mee ten onder. The Bard himself (Shakespeare) had er vermoedelijk genoegen in geschept.

Dit is meteen een van de interessantste toevoegingen sinds release, omdat de onderlinge synergie verder gaat dan de gebruikelijke combinatie van een melee- en ranged-personage. Je speelt niet gewoon met twee sterke helden die toevallig verliefd zijn. Je speelt met een duo waarvan de tragische achtergrond rechtstreeks invloed heeft op de manier waarop je samenwerkt: meer van dat, aub. In 2024 klaagden we immers dat het rijke bronmateriaal vooral in memoires en achtergrondinformatie terechtkwam. Romeo en Juliet laten zien hoeveel interessanter die folklore wordt wanneer ze ook de spelregels bepaalt.

Merlin

Merlin volgde in januari 2026 en besloot dat de gebruikelijke hoeveelheid vaardigheden voor een held beneden zijn waardigheid lag. De beroemde tovenaar uit de Arthurlegende beschikt over negen spreuken, verdeeld over natuurmagie, arcane magie en heilige magie. Van bliksem, vuurballen en achtervolgende ijsprojectielen tot genezing, teleportatie en doornstruiken die vijanden tot moes verwerken: de legendarische coach van Arthur heeft voor ongeveer iedere gelegenheid wel iets in zijn mouw zitten.

Zijn flexibiliteit maakt hem bijzonder aantrekkelijk voor spelers die graag experimenteren met verschillende builds. Waar veel andere helden een duidelijk herkenbaar ritme hebben dat je door talenten verder uitbouwt, voelt Merlin eerder als een gereedschapskist waar je voor iedere run een andere selectie uit haalt. Dat betekent ook dat je wat meer tijd nodig hebt om hem onder de knie te krijgen. Wie gewend is om bij Scarlet gewoon op het juiste moment in een weerwolf te veranderen en vervolgens alles op te eten, zal hier wat meer moeten nadenken.

De bijbehorende gratis update bracht bovendien nieuwe Magical Objects, herwerkte bestaande voorwerpen en verbeteringen aan het aggro- en leashing-systeem. Vijanden volgen je minder gemakkelijk tot aan de andere kant van Reverie en verschillende onhandige interacties zijn aangepakt. Zulke wijzigingen leveren geen spectaculaire trailer op. Toch maken ze na honderd runs vaak meer verschil dan een extra zwaard met een coole sleutelhanger.

Kintarō

En nu is er Kintarō. Na Europese sprookjes, Arabische vertellingen, Chinese mythologie en Arthurlegendes mag ook de Japanse folklore aanschuiven. Kintarō, de legendarische gouden jongen met bovenmenselijke kracht, verschijnt samen met Kuma, zijn trouwe beer. Het concept klinkt alsof iemand bij Passtech tijdens een brainstorm vroeg wat er nog ontbrak aan een spel waarin Roodkapje een weerwolf is en Geppetto een leger moordlustige poppen commandeert. Een kind op een beer, natuurlijk.

Kintarō is mechanisch misschien wel de meest ambitieuze nieuwkomer. Hij heeft twee verschillende speelstijlen, afhankelijk van of hij op Kuma rijdt of afzonderlijk met hem vecht. In de bereden vorm beschik je over klauwaanvallen, charges en sprongen, terwijl Kintarō te voet zijn bijl gebruikt en Kuma apart kan aansturen. De beer is daarbij met de rechterstick of muis te controleren, waardoor je in feite twee personages tegelijk bestuurt. Acht basisvaardigheden, twee Ultimates en 26 vrij te spelen talenten zorgen voor meer dan genoeg combinaties om de komende weken opnieuw veel te laat te gaan slapen.

Het interessantste aan die opzet is hoeveel aandacht ze vraagt. Bij de meeste Ravenswatch-helden leer je na verloop van tijd vrij intuïtief waar je moet staan, welke aanvallen je combineert en wanneer je best afstand neemt. Kintarō vraagt daar nog een tweede positie bovenop: waar bevindt Kuma zich, welke vijanden houdt hij bezig en is het verstandiger om samen of afzonderlijk aan te vallen? Vooral tijdens chaotische gevechten met veel projectielen en area attacks lijkt dat een uitstekende manier om je hersenen tegelijk met je reflexen te trainen. Of allebei te overbelasten.

Ook achter de schermen is er gesleuteld

De gratis update die met Kintarō verscheen, is trouwens bijna even interessant als de DLC zelf. Meer dan vijftig talenten van bestaande helden zijn aangepast, versterkt of volledig vervangen. Scarlet krijgt onder meer nieuwe mogelijkheden voor Power-builds, Beowulf en Snow Queen krijgen meer variatie in hun specialisaties en verschillende zwakkere talenten zijn aangepakt. Carmilla en Juliet zijn nog een beetje aan het bekomen van hun nerfs. Ook de nieuwe Custom Lobbies laten spelers eindelijk zelf kiezen of ze met twee, drie of vier personen willen matchmaken.

Dat laatste verdient extra aandacht. In onze oorspronkelijke review was multiplayer een van de grootste ergernissen. Andere spelers vinden was omslachtig en voor betrouwbare groepen kwam je al snel bij de Discordserver terecht. Sindsdien kwamen er een multiplayerpauze en betere lobbyopties bij. Het matchmakingprobleem is daarmee niet noodzakelijk volledig verdwenen. Het vinden van voldoende actieve spelers blijft uiteindelijk afhankelijk van het tijdstip en de gekozen moeilijkheid. Toch heeft Passtech tenminste wel iets gedaan aan de praktische kant van het probleem.

‘Songs of Thieves’

Songs of Thieves, de grote gratis update van mei 2026, verdient eveneens een plaats in dit sprookje. Reverie kreeg er een volledige vijandelijke factie bij: de Thieves, met onder andere Brigands, Marksmen en Assassins. Hun verborgen schuilplaatsen bevatten schatkamers, gevechtskamers vol vallen, vervloekte uitdagingen en zelfs een Magic Mirror waarmee je voorwerpen kunt dupliceren. Alsof de gemiddelde speler nog niet genoeg tijd verspilt aan het afwegen van mogelijke upgrades.

Daarnaast verschenen Magical Harps waarmee je noten verzamelt om twaalf verschillende Melodies samen te stellen. Die leveren vervolgens (vaak) krachtige effecten op die de rest van de run kunnen beïnvloeden. Een melodie vertraagt bijvoorbeeld de Hourglass of Dreams, een andere versterkt beloningen van Healing Fountains en Sacrificial Idols. Daarmee krijg je opnieuw een extra strategische laag: zoek je naar een specifieke melodie die je build ondersteunt of blijf je bij de vertrouwde route langs de meest rendabele activiteiten? Helaas soms ook rommel: een extra level of een kleine damage burst om de zoveel tijd bij combat is gewoon doordat je één van de andere opties (geen sleutels meer nodig of ieder teleport-punt op de map onthuld) niet krijgt, bijna verloren tijd door associatie.

Stingy Jack maakt die nieuwe activiteiten bovendien wat minder vrijblijvend door je verzamelde buit te bedreigen. De Thieves voegen zo een andere vorm van spanning toe dan de gebruikelijke verzameling monsters die vooral geïnteresseerd zijn in je levenspunten. Na twee jaar voelt Reverie daardoor meer als een wereld waarin verschillende soorten ellende hun eigen bezigheden hebben, in plaats van één gigantische wachtruimte voor de volgende Master Nightmare.

Niet alles is verbeterd

Dat betekent helaas nog niet dat alle kritiek uit 2024 verdwenen is. De hogere moeilijkheidsgraden blijven behoorlijk meedogenloos en een deel van de uitdaging komt nog steeds voort uit vijanden met meer gezondheid, hogere schade en minder vergevingsgezinde omstandigheden. En corrupted-varianten van vijanden zijn echt gewoon taaier en dodelijker, maar geven niet meer xp, waardoor de grootste incentive is om ze gewoon links te laten liggen waar mogelijk en zoveel mogelijk levende bomen kapot te maken, die massa’s xp geven. De nieuwe mechanics bieden interessantere keuzes, maar veranderen de fundamentele manier waarop moeilijkheid wordt opgeschaald niet volledig. Ook de rijke lore blijft voor een groot deel verborgen in memoires en korte dialogen. Nieuwe helden brengen nieuwe verhalen mee, maar wie hoopt op uitgebreide persoonlijke questlines of een veel diepere verhalende campagne zal nog altijd op zijn honger blijven zitten.

Er is bovendien een nieuwe vorm van complexiteit bijgekomen. Meer voorwerpen, meer activiteiten, meer talenten en meer mogelijke combinaties betekenen dat een beginnende speler inmiddels behoorlijk veel tegelijk moet leren. Voor veteranen is dat uitstekend nieuws. Voor nieuwkomers kan Reverie ondertussen aanvoelen als een sprookjesboek waarin iemand de eerste honderd pagina’s heeft vervangen door een handleiding voor belastingaangiftes. No joke, de build-guides zijn zowel diepgaand als talrijk. Gelukkig blijft de basis van de combat even intuïtief en bevredigend als twee jaar geleden. De kunst is vooral om niet te vergeten dat je af en toe ook gewoon een Nightmare mag doodschieten/neerbliksemen/opstoken/uiteenrijten/…

Is er wel genoeg verbeterd?

En daarmee komen we bij de belangrijkste vraag: is Ravenswatch vandaag wezenlijk beter dan in oktober 2024?

Ja, en vooral op de juiste plaatsen. De ontwikkelaars hebben de kern van hun spel nauwelijks veranderd, maar wel de variatie en keuzemogelijkheden eromheen aanzienlijk uitgebreid. De Master Nightmares zijn minder voorspelbaar (behalve Baba Yaga, die mag ook wel eens een upgrade krijgen), de kaarten bevatten meer interessante ontmoetingen, de Hourglass geeft spelers meer controle over hun risico’s en de nieuwe helden behoren opnieuw tot de meest creatieve onderdelen van het spel. Romeo en Juliet vertalen hun tragische liefde naar co-op, Merlin brengt een klein arsenaal aan magie mee en Kintarō maakt van één held bijna een compleet duo.

Misschien is de grootste verdienste van Passtech Games dat zoveel van die verbeteringen gratis zijn gebleven. De nieuwe speelbare helden zijn deels betaald (€7 per held, Romeo/Juliet tellen ook hier samen als één: romantisch), maar de extra vijanden, activiteiten, gameplaymechanieken en talloze balance- en quality-of-life-aanpassingen komen ook terecht bij spelers die sinds 2024 geen cent meer hebben uitgegeven. Dat is een bijzonder gezonde manier om een roguelike levend te houden.

Twee jaar geleden noemden we de ongebalanceerde moeilijkheidsgraden, oppervlakkige lore en multiplayerproblemen de boze stiefmoeders van Ravenswatch. Ze zijn nog niet allemaal uit het sprookje geschreven, maar de meeste hebben ondertussen wel een flink pak minder te vertellen. En terwijl we dat vaststellen, rijdt er ergens een kind op een beer door het bos om een tentakelmonster met een bijl te lijf te gaan.

Sommige sprookjes worden met de jaren alleen maar beter.