Beast of Reincarnation is geen nieuwe klassieker, maar wel een overtuigend bewijs dat Game Freak meer kan dan Pokémon. De wereld is sfeervol. Emma en Ko vormen een sterk duo en het gevechtssysteem is toegankelijk en bevredigend.
Wie Game Freak zegt, zegt Pokémon. Dat is misschien wat kort door de bocht, maar het is nu eenmaal het lot van een studio die al decennialang verbonden is aan één van de grootste franchises ter wereld. Met Beast of Reincarnation probeert de ontwikkelaar dat beeld eindelijk eens wat grondiger open te breken. Geen vrolijke monstertjes die je in een bal stopt, maar een post-apocalyptisch Japan, een zwaardvechtende heldin en een uit de kluiten gewassen hond. Het resultaat is een ambitieuze actie-RPG die zichtbaar naar kleppers als NieR, Sekiro en Stellar Blade heeft gekeken, maar daar gelukkig ook voldoende eigen accenten tegenover zet.
De wereld is verwoest door de Pestilence, een mysterieuze plantaardige kracht die steden, dieren en machines vervormt. De mensheid leeft teruggetrokken in kolonies, terwijl sommigen hun bewustzijn in mechanische lichamen hebben geplaatst. Emma is een zogenaamde Sealer: ze is zelf besmet, maar kan de Pestilence opnemen zonder er volledig door overgenomen te worden. Daardoor is ze nuttig, maar niet bepaald geliefd. Voor de meeste mensen is ze vooral gereedschap dat je uit de kast haalt wanneer er weer iets gevaarlijks opgeruimd moet worden.
Tijdens haar reis ontmoet ze Ko, een hondachtig wezen dat eveneens door de Pestilence is aangetast. Samen raken ze letterlijk met elkaar verweven, waardoor hun krachten verbonden worden. Samen met Kagura en piloot Brad trekken ze vervolgens richting de hoofdstad, waar het Beast of Reincarnation opnieuw dreigt te verschijnen. Ondertussen krijgt Emma begeleiding van Violet, een mysterieuze verschijning die alleen zij kan zien.
Het verhaal gebruikt heel wat vertrouwde elementen. Een gebroken wereld, een eenzame heldin en combinatie van natuur en technologie doen regelmatig aan NieR denken. Toch weet deze game alles op een unieke manier weer te geven. Emma is een interessant hoofdpersonage en vooral haar band met Ko geeft het verhaal emotionele houvast. De rustigere gesprekken in de mobiele basis zorgen bovendien voor wat menselijkheid tussen alle ellende door. Echt verrassend wordt het verhaal zelden, maar het blijft boeiend genoeg om je aan het spelen te houden.
De gevechten draaien rond snelle zwaardaanvallen, afstandswapens, pareren en het inzetten van Ko. Vooral pareren is belangrijk. Een correcte blokkering vult verschillende meters, activeert bonussen van je wapen en geeft je punten waarmee Ko speciale technieken kan uitvoeren. Aanvallen ontwijken voelt helaas minder betrouwbaar aan en heeft soms een lichte vertraging, waardoor pareren bijna altijd de betere keuze is. De tijd die je krijgt om te pareren is vrij ruim. Beast of Reincarnation kijkt duidelijk naar spellen als Sekiro, maar wil je niet om de drie minuten vernederen. Ook spelers die normaal weinig geduld hebben voor extreem strenge timing kunnen hier snel mee overweg.
Ko is veel meer dan een schattige mascotte. Via een snelmenu, waarbij de tijd vertraagt, laat je hem vijanden aanvallen, vastzetten of met elementaire effecten bestoken. Sommige technieken onderbreken zware aanvallen, terwijl andere opties Emma tijdelijk versterken. Wanneer de synchronisatiemeter vol is, kunnen beide personages in Overload gaan. De wereld vertraagt, Emma beweegt supersnel en je krijgt even de ruimte om stevig uit te halen.
Wanneer zwaardaanvallen, parades en Ko’s vaardigheden mooi in elkaar grijpen, voelt het gevechtssysteem vlot en bevredigend aan. Het blijft toegankelijk, maar bevat genoeg mogelijkheden waardoor je niet gewoon hersenloos op wat knoppen ramt. Jammer genoeg stellen de tegenstanders het systeem niet altijd voldoende op de proef. Veel vijanden keren terug met slechts kleine verschillen en hun aanvalspatronen zijn snel herkenbaar.
Emma en Ko beschikken elk over een uitgebreide skilltree. Je verdeelt punten over verschillende eigenschappen, speelt nieuwe technieken vrij en past je uitrusting aan met zwaarden, amuletten en spirituele stenen. Sommige wapens verhogen kritieke schade, anderen geven je dan weer extra levenskracht of richten elementaire schade aan.
Op papier kun je behoorlijk diep in builds duiken. In de praktijk is de game zelden moeilijk genoeg om alles volledig te optimaliseren. De menu’s zijn bovendien niet altijd even duidelijk en meldingen verschijnen soms zonder dat meteen duidelijk is wat je precies kunt verbeteren. Koken, relaties opbouwen en passieve bonussen verzamelen hebben zeker nut, maar vaak kom je ook al een heel eind met een sterk zwaard, een goede timing bij het pareren en Ko die op het juiste moment iemand bespringt.
De verschillende gebieden zijn vrij open en worden elk beïnvloed door een grote Nushi, een besmet dier dat als eindbaas dient. Emma kan haar plantaardige haar gebruiken om bruggen te maken, zich naar hogere plekken te trekken en grote afstanden te overbruggen. De beweging voelt verrassend soepel aan en deze levels zijn aangenamer dan in veel andere actie-RPG’s die plots besluiten ook even een platformgame te willen zijn.
Ook stealth wordt beloond. Je kunt vijanden van achteren of vanuit de lucht uitschakelen en Ko naar voor sturen om een eerste aanval uit te voeren. De maps bieden regelmatig meerdere routes, waardoor je niet elk gevecht frontaal hoeft aan te pakken.
Het probleem is dat verkennen niet altijd voldoende beloond wordt. Verborgen paadjes leiden vaak naar wat materiaal of een bescheiden upgrade, terwijl uitgebreide zijmissies en memorabele ontmoetingen schaars zijn. De wereld ziet er prachtig uit, maar voelt leeg. Bovendien lijken veel gebieden op elkaar: ingestorte gebouwen, verlaten infrastructuur en overal dezelfde groene begroeiing. Indrukwekkend in het begin, maar na tien of twintig uur iets minder bijzonder.
De Nushi zijn visueel een pak interessanter dan de gewone vijanden. Het zijn gigantische besmette dieren die elk hun omgeving weten te domineren. Hun introducties zijn sterk en de confrontaties voelen als een mooie climax. Mechanisch blijven ze echter eenvoudig. De meeste bazen hebben twee fases, maar veranderen nauwelijks van aanvalspatroon. Vaak krijgen ze gewoon meer schade, snelheid of wordt het strijdgebied iets gevaarlijker. Er zijn weinig momenten waarop je plots een volledig andere aanpak nodig hebt. De gevechten zijn leuk, maar zelden zo memorabel als hun ontwerpen doen vermoeden.
Artistiek weet Beast of Reincarnation wel te overtuigen. De combinatie van betonnen ruïnes, vergane technologie en wilde plantengroei geeft de game een duidelijke identiteit. De melancholische muziek met piano en etherische zang past perfect bij de wereld, ook al doet ze soms wel heel hard haar best om als NieR te klinken.
Technisch is het minder stabiel. Vooral wanneer je kiest voor de grafische kwaliteit modus zijn framedrops duidelijk merkbaar tijdens drukke gevechten en confrontaties met de Nushi. De prestatiemodus draait beter, maar ook daar verdwijnen de haperingen niet volledig. Omdat timing en pareren centraal staan, vallen zulke schokken extra op. Ze maken de game niet onspeelbaar, maar een actie-RPG hoort op dat vlak gewoon beter te presteren. We hebben tijdens onze tijd met Beast of Reincarnation al enkele patches zien verschijnen die voor verbetering zorgen, maar het resultaat is simpelweg nog niet vlot genoeg.
Schrijf je in op onze nieuwsbrief en ontvang elke week het beste van 4Gamers in je mailbox!
