Aan Dragon Age: The Veilguard hingen grote verwachtingen vast. Het is de eerste Dragon Age-game in tien jaar en de eerste ‘klassieke’ BioWare-RPG sinds 2017. De laatste jaren waren niet zo gunstig voor de Canadese studio, met de lauwe ontvangst van Mass Effect: Andromeda, een resem ontslagen en natuurlijk de beruchte flop van live-service game Anthem. Is The Veilguard een teken van leven, of het laatste grafschrift op BioWare’s grafzerk?
Dragon Age: The Veilguard is op veel vlakken een andere game dan zijn voorgangers. Deze keer moet je geen keuzes uit de vorige Dragon Age-games importeren. In plaats daarvan houdt ontwikkelaar BioWare bewust de verwijzingen naar de voorgaande games erg vaag. Voor de studio is dat handig, want zo moet niet met honderden verschillende world states rekening houden. Voor fans van het eerste uur, die al sinds 2009 aan hun eigen versie van de Dragon Age-wereld bouwen, is het misschien wel een bittere pil om te slikken.
Qua stijl is The Veilguard ook een heel ander beestje. Dragon Age heeft nooit echt een vaste identiteit gehad, maar van de grimmige dark fantasy-esthetiek van de reeks blijft helemaal niets meer over. The Veilguard is een kleurrijke bedoening, met een vaag cartoonachtige tekenstijl en dialogen die soms meer aan Marvel doen denken. Het is een vreemde evolutie, maar los van alle bagage weet het wel te charmeren. Het is gewoon niet wat we van BioWare gewend zijn.
Ook nieuw is de stijl van gameplay. Dragon Age: The Veilguard is een actie-RPG, in veel grotere mate dan zijn voorgangers. De combat voelt als een snellere, meer flitsende versie van de moderne God of War-games, met een zware focus op combo’s en het op tijd ontwijken of afketsen van aanvallen. De tactische camera uit de vorige games is verdwenen. Dat betekent niet dat alle tactieken uit het raam zijn gesmeten; net zoals in Mass Effect kan je je teamleden bevelen geven met een radiaal menu. Op die manier kan je hen op specifieke vijanden doen concentreren of bepaalde vaardigheden combineren.
In de systemen van The Veilguard is nog steeds heel wat diepgang te vinden. De drie hoofdklassen (Warrior, Mage en Rogue) hebben elk een uitgebreide skill tree en drie subclasses waar je naartoe kan werken. Je krijgt ook regelmatig genoeg een nieuwe skill point om je personage verder uit te bouwen. Meer nog, je kan heel makkelijk de talenten van je personage en je teamgenoten opnieuw opbouwen, wat experimenteren makkelijk maakt. Op die manier kan je zelf uitzoeken welke vaardigheden het beste bij elkaar passen.
Het resultaat is soms hectisch en vaak spannend, maar kan ook frustrerend zijn. Het lock-on systeem werkt soms tegen. De signalen die je vijanden geven wanneer ze een bepaalde aanval doen, zijn soms niet goed zichtbaar of slecht getimed. Gelukkig kan je in de instellingen wel heel wat individuele aspecten van de moeilijkheid aanpassen, om zo de combat-ervaring naar je eigen hand te zetten.
Combat is één iets, maar een BioWare-game valt of staat met zijn verhaal en companions. Dat eerste is een beetje een tegenvaller. De eerste missie begint nochtans goed, met een helder doel en een duidelijke antagonist. Die wordt echter al snel ingeruild voor twee andere slechteriken (met veel moeilijker uitspreekbare namen). Je gaat op zoek naar bondgenoten om hen te lijf te gaan, maar BioWare vergeet om te tonen waarom dat nodig is. Het duurt behoorlijk lang voor het verhaal op dreef komt.
De compagnons maken veel goed, maar ook hier zit een addertje onder het gras. Ieder personage voelt geloofwaardig aan, met vaak enkele kleine details die het geheel afmaken. Zo is Bellara, de hyperactieve techneut van de groep, ook een grote fan van de literaire soaps die in de Tevinterse kranten verschijnen. Sluipmoordenaar Lucanis is bezeten door een demon, maar ook een fervent koffiedrinker. Jammer genoeg zijn er maar beperkte mogelijkheden om die personages beter te leren kennen: de uitgebreide dialogen die je in vorige games met hen kon voeren tussen missies in, zijn in The Veilguard ook geschrapt. kan nog steeds af en toe een gesprek voeren, maar er zijn minder mogelijkheden om hen beter te leren kennen of vragen te stellen over de wereld of hun geschiedenis. Een gemiste kans.
Wat met de rest van de presentatie? De hierboven aangehaalde artstyle heeft zeker z’n charmes, al voelt het niet helemaal Dragon Age aan. BioWare gebruikt een indrukwekkende nieuwe technologie voor haar, wat enkele personages oplevert met lokken die niet zouden misstaan in een Head & Shoulders-reclame. De verschillende omgevingen in de spelwereld zijn ook erg mooi vormgegeven, met imposante uitzichten waarvoor je de ingebouwde fotomodus zeker eens zal willen aanzetten. De regio’s groeien ook naarmate je meer teamgenoten vrijspeelt, die bepaalde obstakels voor je kunnen verwijderen. Zo heb je ook een reden om terug te keren en gaat alles niet vervelen, zoals bij Inquisition soms wel het geval was (wie herinnert zich The Hinterlands nog?).
Heel wat verschillende stemacteurs maken hun opwachting in The Veilguard, die over het algemeen allemaal goed werk geleverd hebben. Er zijn geen echte uitschieters, al is het accent van Lucanis wel heerlijk om naar te luisteren. De muziek, van de hand van Lorne Balfe en Hans Zimmer, doet dan weer te weinig om echt te overtuigen en mist memorable thema’s.
