Nieuwe oorden opzoeken in Civilization: Beyond Earth
Toen Firaxis Civilization: Beyond Earth aankondigde, kon het niet vaak genoeg herhalen dat dit geen opvolger van Alpha Centauri zou worden, maar een science fiction spinoff van Civilization. Dit weerhield een legioen aan nostalgische fans niet van het oprakelen van hun epische veroveringen in Alpha Centauri en te hopen op een even legendarische spirituele opvolger ervan. Wie daarop zat te wachten kunnen we al direct teleurstellen, Beyond Earth heeft veel meer te maken met Civilization V dan met Alpha Centauri. Wat uiteraard niet wil zeggen dat het een slecht spel is…
Bij aanvang van het spel zal een ervaren Civilization V-speler direct heel wat overeenkomsten, maar ook een paar verschillen opmerken. Het spel klinkt als Civilization, speelt als Civilization en ziet er uit als Civilization. Op dat vlak is het dus zeker verslavend te noemen. Zo zijn de gekende landen met elk hun specifieke kenmerken ingewisseld voor onderling vrij uitwisselbare ‘Sponsors’, wat eigenlijk de ruimtevaartorganisaties zijn van landen in tde toekomst: Franco-Iberia, Brazilia, Polystralia… met elk één klein specifiek voordeel ten opzichte van de concurrentie. Hiernaast kan je ook nog het soort kolonisten bepalen. Dit zal een bonus geven in iedere stad: ingenieurs zullen voor extra productie zorgen, artiesten voor extra cultuur, enzoverder. Hier bepaal je dus eigenlijk al voor een groot deel op welke manier je het spel denkt te gaan winnen. Als laatste kies je een type ruimteschip en voorraad. Deze geven ook nog kleine startbonussen zoals een gratis technologie, extra eenheid of informatie over de planeet waar je zal landen.
Dit systeem zorgt ervoor dat je iets meer vrijheid hebt in het bepalen van je eigen voordelen dan in Civilization V, maar het grote nadeel is dat de facties zèlf hierdoor wel heel weinig persoonlijkheid hebben. Straffe verhalen over hoe die gekke Genghis Khan tegen beter weten in toch weer met iedereen ruzie zocht, zullen dus achterblijven. Bizar is wel dat hoewel je een spel met 12 facties kan spelen, er maar 8 verschillende sponsors zijn. Wat er dus op neerkomt dat je meerdere dubbele facties in een spel hebt, waardoor het een beetje belachelijk wordt als generaal Kozlov van The Slavic Federation plots de oorlog verklaart aan generaal Kozlov van The Slavic Federation of dat je op de duur ook niet meer goed weet met wèlke van de twee Samatar Jama Barre’s van The People’s African Union je nu ook alweer een alliantie tegen zijn kloon wou aangaan.
Het verschil in de aanpak van facties speelt zich vooral af eens ze al allemaal een tijdje de planeet verkend hebben. Afhankelijk van hoe je jezelf aanpast aan het leven op de nieuwe planeet zal je jezelf in één van de drie richtingen specialiseren. Ben je van het type dat eerder vindt dat je omgeving zich maar aan jou moet aanpassen, dan is er de Purity richting. Hier zorg je ervoor dat je de planeet zoveel mogelijk op de aarde doet lijken en dat het menselijk ras zo zuiver mogelijk blijft. Lijkt het je een beter idee om de mensheid gewoon zodanig te verbeteren dat ze de gevaren van een andere planeet de baas kunnen, dan is er de Supremacy aanpak die je bevolking een digitale upgrade zal geven. De derde optie is om je beschaving in vrede te laten samenleven met de planeet door voor Harmony te gaan. Afhankelijk van je keuze hierin kan je eenheden op een iets andere manier upgraden, ook een nieuw element ten opzichte van Civilization, en word je ook wel gestuurd in de richting van één van de overwinningsmanieren. De gameplay blijft echter uiteindelijk behoorlijk gelijk, wat je ook kiest. Wie zich als groene jongen volledig op Harmony stort, kan dus ook zonder problemen al het lokale leven uitroeien.
De keuze van aanpak bepaalt niet alleen welke eenheden en voordelen je hebt, maar ook de relatie met andere facties. Spelers die beide voor Purity gaan zullen zo al snel een natuurlijke alliantie vormen tegenover de anderen. In tegenstelling tot in Civilization zullen andere landen je zeker in het begin van het spel niet zonder grondige reden aanvallen. Wat niet onlogisch is gezien het allemaal mensen zijn die zich initieel vooral zullen moeten bezig houden met overleven en niet met elkaar de duvel aan te doen. Het kan dus perfect zijn dat je vele honderden beurten nauwelijks aan vechten toekomt. Eens je politieke aanpak te veel verschilt van een ander land zal het zich soms zeer snel vijandig beginnen gedragen, zonder dat er voor de rest een zinnige reden voor is. Het diplomatieke systeem is voor de rest behoorlijk simplistisch, want buiten het klassieke uitwisselen van technologie of grondstoffen is er weinig te doen. De behoorlijk briljante Verenigde Naties aanpak van Alpha Centauri kan je al helemaal vergeten. Om de onderlinge relaties toch een beetje uit te diepen, is er wel een spionagesysteem voorzien waarmee je energie of technologie kan stelen of uiteindelijk zelfs terroristische aanslagen kan plegen.
