Leuke ingrediënten maar slappe kost in God of War: Ascension
In plaats van een vervolg te breien aan het toch wel open einde van God of War III besloot men om van de eerstvolgende consolegame in de reeks een prequel te maken die in de chronologie voorafgaat aan elke game die tot nu toe verschenen is. In God of War: Ascension zouden we een Kratos voorgeschoteld krijgen die andere emoties toont dan haat en woede, terwijl het eveneens de eerste game is in de reeks met een multiplayer. Twee keer onbekend terrein dus waar Sony Santa Monica Kratos een plaats moest zien te geven die hem eer aandoet, wat zeker geen makkelijke taak is wanneer velen onder ons zich de indrukwekkende scènes van God of War III nog herinneren alsof het gisteren was.
In God of War: Ascension heeft Kratos de oorlogsgod Ares de rug toegekeerd, iets waar hij, zoals je vermoedelijk wel weet wanneer je het verhaal van de reeks wat kent, alle reden toe heeft. Kratos besluit zijn "bloedeed" dus op te schorten, maar dat gaat niet zomaar. Wie een god van Olympus verraadt, wordt gestraft door de drie Furies, tenminste wanneer ze je te pakken krijgen. Ook Kratos blijkt niet meteen tegen hen opgewassen en het ziet ernaar uit dat hij een eeuwigheid van folteringen tegemoet gaat. Kratos zou Kratos echter niet zijn als hij niet wist te ontsnappen natuurlijk, waarna het zijn enige doel is om af te rekenen met de Furies zodat hij effectief verlost is van zijn eed tegenover Ares.
De actuele tijdspanne waarin God of War: Ascension zich afspeelt is eigenlijk redelijk kort. In wezen gaat het om Kratos die ontsnapt en in hun bastion de Furies een voor een tracht te doden. Tijdens die op zich redelijk korte tocht komt hij bepaalde zaken tegen die telkens een flashback oproepen, waarna je even terug gaat in de tijd om zo het pad te reconstrueren dat Kratos uiteindelijk in de handen van de Furies deed belanden.
De eerste flashback gaat drie weken terug, wat tot nu toe meteen het vroegste punt is in de God of War-reeks dat je effectief met Kratos speelt. De Spartaanse krijger is wat verward en lijkt aan geheugenverlies te lijden, niet wetende wat er met zijn gezin is gebeurd. Uit een mysterieuze hoek krijgt hij het advies om naar het Orakel van Delphi te gaan, dat hem kan helpen bij het zien van de "waarheid". Kratos wil weten wat hem onbewust dwarszit en dus begint hij zijn tocht naar het Orakel, hetgeen hem uiteindelijk naar een verschrikkelijke waarheid zal leiden.
Het verhaal van God of War: Ascension is op zich interessant, wat het jammer maakt dat het doorheen de game niet nadrukkelijker aanwezig is. Kratos wordt af en toe wel eens geconfronteerd met het verleden, iets wat zijn vijanden ook tegen hem gebruiken, en gedurende die momenten toont Kratos ook gevoelens als angst en verdriet, maar ze zijn eigenlijk te schaars om echt een impact te hebben. Voor een spel waarvan altijd gezegd werd dat we eindelijk een menselijke Kratos te zien zouden krijgen is dat een probleem.
Tijdens de brutale gevechten merk je uiteraard niets van die menselijkheid, waardoor de tedere emoties enkel tijdens bepaalde cutscènes tot uiting kunnen komen. Daar krijgen ze echter vaak te weinig tijd en worden ze snel weer afgebroken om terug over te schakelen naar de brutale sfeer die God of War typeert. Het lijkt bij momenten wel of de ontwikkelaar bang was om de gevoelige kant van Kratos te verkennen, waardoor alles wat oppervlakkig blijft. Wanneer je er dan ook nog eens het wat haperende tempo van de game bijtelt en het feit dat de epische schaal nooit het niveau van God of War III bereikt, dan kan je moeilijk anders besluiten dan dat God of War: Ascension op vlak van verhaal en presentatie niet is wat het had kunnen zijn.
Dat het verhaal niet echt uit de verf komt is des te jammer omdat het spel op andere vlakken wel degelijk stappen vooruit zet, al zijn die enigszins relatief omdat ze misschien niet ten volle zijn doorgetrokken in de hele game. De talloze gevechten zijn daar een voorbeeld van. Wie eerdere delen in de reeks heeft gespeeld zal zonder problemen aan de slag kunnen met het vechtsysteem van God of War: Ascension, dat in wezen hetzelfde is gebleven maar toch enkele nieuwigheden heeft gekregen om het het meest veelzijdige en dynamische tot nu toe te maken.
In het chronologische begin van de reeks heeft Kratos enkel de Blades of Chaos om zijn vijanden mee te lijf te gaan, hetgeen ook effectief zo is in God of War: Ascension, maar om toch wat variatie in het arsenaal te brengen zal je enkele elementaire krachten aan je Blades kunnen toevoegen, waaronder vuur, ijs en bliksem. Deze elementaire krachten laten je net iets anders vechten en je kan ze, net als je Blades of Chaos zelf, upgraden via het gekende systeem van de red orbs die je vergaart. Zo speel je niet alleen krachtigere combo's vrij, maar ook magische aanvallen die per elementaire kracht anders zijn. Deze magische aanvallen zijn erg krachtig en kunnen tijdens een gevecht het verschil maken, dus wijs omspringen met je magiemeter is de boodschap. Dat is overigens nog niet zo simpel, want sommige aanvallen zijn werkelijk een streling voor het oog om naar te kijken, waardoor je ze elke minuut zou willen gebruiken.
Verder zijn gevechten zelf ook iets dynamischer geworden. Waar je in voorgaande games gewoon bleef meppen tot je kon overschakelen naar het quick time event om het af te maken, krijg je nu bij bepaalde vijanden nog een soort laatste strijd voorgeschoteld. Dan krijg je een vijand wel op de grond en heb jij de bovenhand, maar de vijand in kwestie kan nog steeds uithalen en het is dan aan jou om op die aanvallen te anticiperen en ze tijdig te ontwijken. Pas als je dat gelukt is en wanneer je de vijand nog de nodige extra klappen hebt verkocht, kan je het effectief afmaken.
Nog meer dynamiek krijgen gevechten door het feit dat Kratos nu ook extra wapens, die hier en daar opduiken, kan gebruiken, hetgeen meteen ook een soort voorbereiding is op de multiplayer, waarover later meer. Het gaat dan om zwaarden, loodzware hamers en speren, die elk een iets andere uitwerking hebben en die je enkele keren kan gebruiken tot ze "op" zijn. Je kan er ook voor kiezen om meteen één krachtige aanval met ze uit te voeren, die dan meteen een hoop schade toebrengt.
Tot slot zijn er nog enkele subtiele nieuwigheden die gevechten al bij al toch een iets andere dimensie geven. Kratos kan vijanden, zeker de zwakkere, bijvoorbeeld erg makkelijk vastgrijpen, waardoor zijn Blades plots een grappling hook lijken. Dit opent op zich weer een hele reeks van aanvallen, maar je kan op die manier ook schilden van vijanden afnemen om ze vervolgens tegen hen te gebruiken. Ook is er een nieuwe meter die vol loopt en die je, eens gevuld, kan gebruiken voor een extra krachtige aanval. Het addertje hier is echter dat de meter enkel vult zolang jij vijanden onafgebroken schade toebrengt. Word je zelf geraakt, dan daalt de meterstand weer en ook wanneer de meter helemaal gevuld is en je beslist om de aanval niet te gebruiken, verdwijnt je kans daartoe.
Het jammere aan de gevechten in God of War: Ascension is dat ze, hoewel ze nog steeds erg bruut zijn, zo vertrouwd aanvoelen. In God of War III beklommen we reeds Olympus om haast iedere god vakkundig af te slachten, terwijl we onderweg geconfronteerd werden met een visuele presentatie van mythische wezens die onze mond deed openvallen. God of War: Ascension zou nog een stap verder moeten gaan om opnieuw indruk te kunnen maken, maar dat gebeurt niet. Echt nieuwe vijanden zijn schaars en het is ronduit teleurstellend om te merken dat heel wat vijanden uit voorgaande games werden geplukt, inclusief dezelfde animaties en aanvallen, maar met een wat ander kleurenpalet. Hierdoor krijgt alles meteen een "been there, done that"-sfeertje, waardoor de game eigenlijk zelden of nooit verrast, laat staan imponeert. De nieuwe vijanden die worden geïntroduceerd, mogen er weliswaar wezen, maar ze zullen je niet overrompelen en erg talrijk zijn ze evenmin. Zelfs eindbazen vallen wat magertjes uit. Ben je trouwens op zoek naar wat uitdaging, begin dan maar meteen op een hogere moeilijkheidsgraad, want op normal lijkt het niet meer dan een strandwandeling met onderweg enkele ongemakken.
