In een tijdperk waarin militaire online first-person-shooters met bosjes tegelijk gereleaset worden, hoeft het niet te verbazen dat het genre ook langs downloadbare kanalen probeert om marktaandeel te veroveren. Ondanks een eerdere poging van Blacklight: Tango Down, is het op dit moment toch nog steeds Battlefield 1943 dat de plak zwaait. Met Breach probeert Atomic Games om deze hegemonie te doorbreken met vernielbare omgevingen, een dekkingssysteem en de focus op teamwerk. Wij zochten voor je uit op XBLA of deze nieuwe shooter je centen waard is of dat je rustig kan blijven fraggen met wat je nu al in huis hebt.
Multiplayer only
Breach is een rasechte online multiplayer game, in de zin dat de ontwikkelaar het zelfs niet de moeite vond om bots toe te voegen of een split-screen spelmodus in de game te stoppen. Het risico met dergelijke games – en wees maar zeker dat dit ook relevant is voor Breach – is dat wanneer de servers binnen afzienbare tijd leeglopen omdat niemand de game nog speelt, je investering van 15 euro voorgoed verloren is. Breach probeert zich met enkele gimmicks een plaats te veroveren in het druk bezette fps-landschap, maar kan niet anders dan vaststellen dat quasi elk aspect van de game beter werd uitgevoerd door de originele games waar het idee van ‘geleend’ werd.
Een eerste feature waarmee de game zich probeert te profileren is het zaaien van complete vernieling. Atomic Games had namelijk met Breach een game beloofd die volledig gericht zou zijn op het opblazen van de spelomgeving. Voor een stuk heeft de ontwikkelaar dit kunnen waarmaken, maar de uitwerking is een stuk minder geslaagd dan bij andere games met dezelfde premisse zoals Red Faction of de Bad Company-games. Je kan bijvoorbeeld gaten schieten in een muur om die te gebruiken als sniperpositie, of simpelweg een heel gebouw platleggen wanneer je vermoedt dat een tegenstander net dat plannetje heeft opgevat. Vaak bevinden de vernietigbare elementen zich echter aan de zijkant van de map in de vorm van hangbruggen of gebouwen, waardoor hun impact op de gameplay meestal niet echt groot is.
Allesvernietigend…, maar met mate
Wat ook bijdraagt tot het niet zo overweldigend zijn van dit aspect is dat het meest vernietigende wapen in Breach, de bazooka, niet wordt meegegeven met één van de vier basisklassen waaruit je kan kiezen bij het aanvangen van een game. Je vindt het wapen enkel in zeer beperkte hoeveelheden verspreid over de maps, waardoor de allesvernietigende kracht weinig of niet te benutten is. Het is trouwens ook verre van zo dat álles kapot te krijgen is in Breach en soms sta je er echt van versteld welke onbenullige omgevingselementen een welgemikt schot van de bazooka moeiteloos kunnen overleven. Zo zullen bijvoorbeeld bomen geen krimp geven, zelfs bij een ‘full hit’ op de stam, wat de illusie van ultieme vernieling voor een stuk wegneemt.
Een tweede gimmick die Breach naar voren schuift is het dekkingssysteem, waardoor je met een druk op de rechter analoge stick overgaat van een first-person naar een third-person perspectief, vergelijkbaar met Rainbow Six: Vegas. Buiten het schudden van het scherm wanneer je blind schiet om in dekking te blijven, waardoor je nauwkeurigheid afneemt, is ook dit aspect van de game dus allerminst innovatief. Bovendien vonden we het ook weinig voordelen bieden, tenzij dan om ongemerkt te kunnen rondkijken achter hoekjes die je in first-person perspectief nooit zou kunnen zien. Ondanks het feit dat dit een normale feature is in third-person games, vinden we het in een fps toch nog altijd een beetje aanvoelen als cheaten.
