PREVIEW | The Legend of Zelda: Ocarina of Time laat een betoverende indruk na

Moet je even nagaan: de best beoordeelde game op Metacritic is nog steeds The Legend of Zelda: Ocarina of Time. Dat een game uit 1998 die status ruim een kwarteeuw later nog steeds weet vast te houden, is op zijn zachtst gezegd indrukwekkend te noemen. Of de Nintendo 64-klassieker daarmee ook de titel van ‘beste game aller tijden’ verdient? Tja, dat is voer voor discussie. Maar wat niemand kan ontkennen, is dat de game is uitgegroeid tot een ware klassieker die mee de blauwdruk legt voor moderne 3D-avonturenspellen. In de muziekwereld zou men bij zo’n statuut spreken van een heilig huisje, en daar blijf je absoluut van af. In de gamewereld ligt dat net iets anders, al blijft een remake van zo’n klassieker een gewaagde klus.

Bij Nintendo lijken ze alvast overtuigd van hun aanpak. Om te kijken of alles goed zit, mochten wij alvast aan de slag gaan met dé najaarsblockbuster voor de Switch 2. Terwijl we onze bevindingen hieronder neerpennen, genieten we nog volop na van onze terugkeer naar Hyrule.

Hey Link! Wake up!

Het eerste deel van de speelsessie begon vrijwel meteen bij de start van de game, waarbij een jonge Link ontwaakt en klaar is voor zijn grootse avontuur. Dat avontuur begint in Kokiri Forest, een vredelievend elfendorpje dat er op de Switch 2 sprookjesachtiger dan ooit uitziet. Want wat meteen duidelijk wordt: wat oogt alles mooi en levendig! Ook de hoeveelheid details die in Link zelf zijn verwerkt, is ronduit indrukwekkend: van het gedetailleerde breiwerk in zijn muts tot de boomschors die tot in de kleinste details zichtbaar is op zijn schild. Het geheel oogt alvast heerlijk modern, zonder aan charme en nostalgie in te boeten.

Wat ook meteen modern aanvoelt, is de besturing. Dat was nodig, want door de enkele joystick van de Nintendo 64-controller – en later zelfs bij de remake op de Nintendo 3DS – voelde de camerabesturing niet meer van deze tijd aan. Of beter gezegd: het gebrek aan camerabesturing. Dat is in deze Switch 2-remake voorgoed verleden tijd. Als speler kun je de camera nu soepel zelf besturen met de rechterstick. Dat klinkt vanzelfsprekend, maar voor wie het origineel fanatiek heeft gespeeld, is dat zeker niet zo.

In het verlengde van deze vanzelfsprekendheden: Link kan nu sprinten en springen. Dat springen kon hij voordien ook al, maar dat verliep automatisch wanneer dat nodig was. Nu is springen aan een knop gekoppeld, wat meer controle geeft. Dat is best even wennen. Zo belandden we een paar keer pardoes in het water omdat we vergaten dat we nu ook effectief móéten springen.

Bij het verlaten van Kokiri Forest en een korte glimp van de Deku Tree, de eerste dungeon die de game je voorschotelt, voelt het al veilig om te stellen dat zowel de look als de feel perfect zijn aangepast aan de hedendaagse standaarden.

Time to leave the forest behind

Na een korte flashforward is het tijd om de wijde wereld in te trekken en Hyrule Field te (her)ontdekken. Dat moment gaat niet onopgemerkt voorbij, maar wordt voorafgegaan door een emotioneel afscheid van Saria, een jeugdvriendinnetje van Link. Een momentje dat oprecht kippenvel bezorgde, mede dankzij de ijzersterke voice acting.

Ook andere personages komen in de cutscenes uitstekend tot hun recht dankzij de ingesproken dialogen, die doen denken aan de aanpak in moderne Zelda-games Breath of the Wild en Tears of the Kingdom. Van de Great Deku Tree, die je met wijze woorden op weg helpt tijdens je avontuur, tot de uil die je wegwijs maakt met een nieuwe functie die eenvoudig bijhoudt welke quests je momenteel kunt voltooien. Zelfs Links trouwe metgezel Navi heeft een fijn stemmetje gekregen en lijkt alvast een stuk minder storend te worden dan in het origineel.

Eenmaal aangekomen op Hyrule Field voelt alles vertrouwd en herkenbaar aan. Het is nog steeds die grote, open en vrij kale vlakte, en dat is prima. Het zou immers vreemd aanvoelen mocht het landschap plots volledig bebost of dichtbegroeid zijn. Dat wil niet zeggen dat er helemaal niets veranderd is. Op subtiele wijze heeft Nintendo extra vegetatie en andere details toegevoegd, zoals een kabbelend beekje of een korenveld in de buurt van Lon Lon Ranch.

De gebieden rond Hyrule Field houdt Nintendo voorlopig nog even geheim, met uitzondering van Castle Town Market. En wat was dat een fijn weerzien! Niet alleen is het leuk om oude bekenden tegen het lijf te lopen en een praatje te slaan, ook voelt de markt bijzonder levendig aan. Bovendien is het heerlijk om er nu vrij rond te kunnen lopen en de camera zelf te besturen. We namen een kijkje in de Temple of Time, waar de echo prachtiger klinkt dan ooit tevoren, gingen shoppen in de plaatselijke winkel en waagden ons aan een potje katapultschieten in de Shooting Gallery. Ons bezoek kwam ten einde toen we plots werden aangevallen door een bende agressieve kippen. Game over. Al weten doorgewinterde Zelda-spelers ongetwijfeld wat er hier voorafgaand is gebeurd.

Puzzelstukjes in elkaar

Als afsluiter van onze speelsessie kregen we de tijd om The Forest Temple van begin tot einde te verkennen. Onze focus verschoof daarbij van de visuals, besturing en aanpassingen naar het oplossen van een klassieke Zelda-dungeon, boordevol puzzels en het nodige denkwerk. Want vergis je niet: ook vandaag kunnen deze dungeons je behoorlijk op de proef stellen. Een sleutel over het hoofd gezien of een puzzel niet meteen doorgrond? Dan zit je al snel even vast. Tegelijkertijd is het net die uitdaging die het verkennen zo bevredigend maakt. The Forest Temple weet bovendien een bijzonder sfeervolle, bij momenten zelfs griezelige indruk na te laten.

Na het voltooien van de tempel – meteen ook het einde van onze speelsessie – kwam het besef waarom we het afgelopen uur helemaal in de game werden gezogen: alle puzzelstukjes vallen hier mooi samen. De betoverende graphics, moderne gameplay-elementen en meeslepende cutscenes maken van Ocarina of Time opnieuw een hedendaagse game waar ook nieuwe spelers ten volle van kunnen genieten. Voeg daar nog een flinke dosis nostalgie aan toe voor de (iets) oudere generatie en je hebt een game die eigenlijk voor iedereen verplichte kost is.

Er zou al een wonder moeten gebeuren moest deze jubileumeditie het origineel geen eer aandoen. Zet 5 november dus alvast in je agenda, want dan ligt de game in de (digitale) winkelrekken voor de Switch 2.