Warhammer 40.000 Space Marine slaat, om het op zijn zachtst uit te drukken, een heel andere weg in dan zijn voorganger Warhammer 40.000: Dawn of War II. Het real-time strategy-genre maakt namelijk plaats voor een third person shooter. We waren dan ook benieuwd toen we te horen kregen dat we het spel al eens konden testen.
Wie zich de allereerste Warhammer-game nog levendig herinnert, behoort ongetwijfeld tot de oudste groep gamers. Het spel verscheen immers eind jaren tachtig op de markt. Sindsdien zijn heel wat Warhammer-titels, de een al wat beter dan de ander, de revue gepasseerd. De laatste telg uit de reeks, Warhammer 40.000: Dawn of War II, was voor ontwikkelaar Vigil Games en uitgever THQ echter een schot in de roos. Het spel werd warm onthaald door zowel pers als publiek. Het was dan ook verwonderlijk dat voor zijn opvolger, Space Marine, een heel andere genre gekozen werd.
Weinig diepgang
De eerste voorbeschouwingen op Warhammer 40.000: Space Marine leerden ons dat het verhaal maar weinig diepgang zou kennen. De focus zou vooral gelegd worden op het actiegedeelte, terwijl het relaas – waarin de strijd tussen Space Marines en Orks wordt verteld – op de achtergrond zou worden gehouden. Mede hierdoor legt het spel zichzelf automatisch meer druk op. Het verplicht zichzelf namelijk om uit te blinken op het gebied van actie om zich zo van de rest te kunnen onderscheiden. Wel, die indruk kregen we tijdens onze speelsessie – waarin we de multiplayer konden uittesten – jammer genoeg niet.
We kregen de mogelijkheid om twee spelmodes, Annihilation en Seize Ground, aan de tand te voelen. Op het eerste zicht klinken deze modi vernieuwend, maar dat zijn ze niet. Annihilation betekent zoveel als Team Deathmatch, terwijl Seize Ground een synoniem is voor Domination. Deze vaststelling was voor ons een kleine teleurstelling, aangezien we verwacht hadden dat de multiplayer van Warhammer 40.000: Space Marine wel wat verrassingen in petto zou hebben. Voorlopig bleven we dus op onze honger zitten.
Onjuiste balans
Toegegeven, Annihilation is niet Team Deathmatch pur sang. In deze spelmode worden spelers onderverdeeld in twee teams en het kamp dat als eerste 41 kills kan maken, wint de wedstrijd. Iedere speler kan voor aanvang van deze wedstrijd kiezen tussen drie verschillende speelbare klassen: Assault, Devastator en Tactical. Iedere klasse heeft zijn eigen vaardigheden. Zo kan het ene personage rollen, terwijl het andere dan weer kan vliegen. De balans zit echter niet bijster goed, aangezien het vliegtype té krachtig is om er als tegenstander iets tegen te beginnen. Dat was niet alleen onze vaststelling, maar zowat elke aanwezige persmedewerker deelde deze mening.
Elk personage heeft daarnaast zijn eigen standaardwapens. Die wapens, gaande van een Bolter tot een Plasma Gun, zijn elk verschillend. Zo brengt een Bolter enorm veel schade toe aan het harnas van een vijand, maar is hij bijzonder zwak om tegenstanders in de verte te raken. Minder sterke wapens kan je wel upgraden door Perks in te schakelen, een feature die ook in Call of Duty aanwezig is. Door punten te verdienen tijdens het spelen, door onder meer vijanden te doden of punten te veroveren op de map, stijg je in level. Hierdoor speel je verschillende zaken vrij, waaronder Tactical Insertion en Weapon Versatility, waardoor jouw personage beter voor de dag zal komen. Jammer genoeg valt ook hier weer weinig vernieuwing te bespeuren, en dat geldt eigenlijk voor alle zaken in deze titel.
Te middelmatig
Uiteraard is niet alles wat Warhammer 40.000: Space Marine te bieden heeft kommer en kwel. Het geheel dat je voorgeschoteld krijgt zit al bij al behoorlijk in elkaar, maar toch weet de titel op geen enkel punt echt te schitteren. Grafisch lijkt Warhammer 40.000: Space Marine al wat gedateerd en ook het gemis aan een diepgaand verhaal roept wat vraagtekens op. Bovendien leerde deze hands on ons dat de multiplayer alvast geen onvergetelijke indruk op ons nalaat. Dat heeft te vooral te maken met het gebrek aan originaliteit: verouderde spelmodes en een achterhaald Perk- en levelmechanisme. We hebben het allemaal al in dozijnen shooters zien opduiken. Wie zich daaraan niet stoort, haalt met Space Marine een titel in huis die noch snel zal vervelen, maar noch hard zal weten te boeien.
