REVIEW | Onimusha: Way of the Sword – Nostalgie: hersmeed en scherp geslepen

Twintig jaar, zo lang is het geleden dat Onimusha: Dawn of Dreams het toenmalige laatste nieuwe deel in Capcoms samurai-reeks werd. Sindsdien kregen we wel wat remasters, maar terwijl Resident Evil, Devil May Cry en zelfs Dragon’s Dogma opnieuw mochten schitteren, bleef Onimusha vooral iets waar veteran-gamers nostalgisch over deden. Way of the Sword maakt daar eindelijk komaf mee en doet dat gelukkig niet door simpelweg achter Dark Souls of Ghost of Tsushima aan te lopen. Dit is nog steeds Onimusha met demonen, historische figuren, zwaarden, bovennatuurlijke zaken en net genoeg campiness om eraan te herinneren dat deze reeks ooit op de PlayStation 2 groot werd.

Centraal staat deze keer de legendarische “Sword Saint” Miyamoto Musashi, voorzien van het gezicht van de al even legendarische Toshiro Mifune en vooral van een persoonlijkheid die gelukkig verder gaat dan “boze samoerai kijkt ernstig naar de horizon”. Musashi is arrogant, koppig, soms ronduit lomp en regelmatig grappig, maar de humor voelt zelden performatief. Personages staan niet iedere dertig seconden te wachten tot je klaar bent met lachen om hun zoveelste cringy Marvel-one-liner. Ze zijn gewoon expressief en soms een beetje vreemd, en dat past uitstekend bij een verhaal over historische samoerai die het tegen afzichtelijke Genma opnemen. Narratief springt Way of the Sword soms van de hak op de tak en niet iedere ontwikkeling krijgt evenveel tijd om te landen, maar saai wordt het vrijwel nooit.

Uitgebreide combat

Belangrijker is natuurlijk wat er gebeurt zodra iedereen eindelijk eventjes zwijgt en de katana’s uit de schede komen. Combat is verrassend uitgebreid zonder dat je vingers eerst een bacheloropleiding nodig hebben. Aanvallen, blokkeren, ontwijken, parries, deflects en natuurlijk de terugkerende Issen vormen samen een systeem dat gemakkelijk te begrijpen is, maar steeds meer mogelijkheden prijsgeeft naarmate je ermee leert werken. Omgevingen doen bovendien actief mee: objecten (hoofdzakelijk tafels) kunnen vijanden hinderen of verwonden en een goed uitgevoerde counter kan een gevecht in enkele seconden volledig omdraaien. Het resultaat zit ergens tussen ouderwetse Onimusha en moderne precision combat zonder volledig Sekiro te willen cosplayen.

Alleen heeft iemand bij Capcom tijdens het afstellen van de moeilijkheidsgraad af en toe met hun katana tegen de schuifregelaars geslagen. Gewone Genma zijn aanvankelijk behoorlijk vergevingsgezind (lees: heel makkelijk, 4-5 tegelijk is bijna een Diablo IV-mob), waarna kort daarop bepaalde encounters en vooral bosses plots verwachten dat je alle mechanics die je rustig zat uit te proberen onmiddellijk tot in de puntjes beheerst. Het eerste serieuze treffen met Ganryu Sasaki is daarvan het perfecte voorbeeld: plotseling verandert een relatief toegankelijke actiongame een tijdje in Dark Souls: Samurai Edition. Parry windows, positionering en herkennen van aanvalspatronen zijn niet langer leuke hulpmiddelen maar voorwaarden om niet binnen enkele ogenblikken tot samoeraisushi verwerkt te worden. Een stevige boss is geen probleem, integendeel, in de demo was hij veel te simpel. De sprong ernaartoe voelt echter alsof er ergens een tussenhoofdstuk ontbreekt.

Blijven proberen

Gelukkig is doodgaan minder souls-geïnspireerd: gewoon opnieuw proberen (wel elke boss terug vanaf het begin, iedere phase). De RE Engine blijft absurd goed in handen van Capcom en Way of the Sword is geregeld ronduit prachtig. Kyoto voelt kleurrijk, vuil en levendig tegelijk, terwijl de Genma designers blijkbaar toestemming kregen om iedere nachtmerrie die ze ooit gehad hebben gewoon in het spel te steken. Monsters kronkelen, vervormen en reageren overtuigend op iedere haal van Musashi’s zwaard. Ook de menselijke animaties verdienen aandacht: gezichten bewegen natuurlijk, personages gebruiken hun hele lichaam tijdens gesprekken en zelfs kleinere interacties hebben een fysieke expressiviteit die veel games uitsluitend voor hun grote cinematics bewaren. Het contrast tussen prachtige historische locaties en de groteske gedrochten die erin rondlopen blijft bovendien heerlijk Onimusha. Fun fact: het spel speelt zich ook in de Edo-periode in Japan af, waar een ander schitterend Samurai-spel van 2 jaar geleden zich afspeelt (Rise of the Ronin), maar iets historischer indien je wil vergelijken.

Goed tempo

Die aandacht voor detail helpt ook wanneer het avontuur even gas terugneemt. Verkennen, kleine puzzels en rustigere momenten tussen gevechten voorkomen dat Way of the Sword twintig uur lang één groot parry-examen wordt. Niet alles is even interessant en sommige locaties en activiteiten worden wat langer uitgeperst dan nodig, maar de game begrijpt doorgaans wanneer het tijd is voor een nieuw monster, personage of verfrissend absurde situatie. Dat het verhaal daarbij soms alle kanten tegelijk uit wil, nemen we er bijna graag bij. Het is moeilijk kwaad worden op een game die met zoveel overtuiging zijn eigen bizarre historische demonensoep serveert en terug eens wat dingen heruitvindt.

Way of the Sword is daardoor geen perfecte comeback, maar wel eentje die begrijpt waarom Onimusha überhaupt terug moest komen. Capcom heeft de combat grondig gemoderniseerd zonder er de zoveelste Soulslike van te maken, geeft Musashi en zijn kompanen daadwerkelijk persoonlijkheid en gebruikt twintig jaar technologische vooruitgang om de Genma grotesker en Kyoto mooier te maken dan ooit. De soms bizarre difficulty spikes en het wat springerige verhaal hadden nog een extra slijpbeurt kunnen gebruiken, maar het belangrijkste zit goed: na twee decennia voelt Onimusha niet als een franchise die uit nostalgie van onder het stof werd gehaald. Het voelt alsof ze al die tijd gewoon een nieuw zwaard aan het smeden waren.