REVIEW | The Blood of Dawnwalker bijt zich stevig vast in het RPG-genre

Een voormalige ontwikkelaar van The Witcher 3 die een nieuwe donkere fantasy-RPG maakt met een getekende held, zwaarden, magie en monsters: je hoeft geen detective te zijn om de vergelijking te zien. The Blood of Dawnwalker draagt behoorlijk wat CD Projekt Red-DNA met zich mee. Toch zou het zonde zijn om de eerste game van Rebel Wolves simpelweg als “The Witcher met vampieren” weg te zetten. Vooral omdat de game op enkele belangrijke vlakken net dingen probeert waar veel andere RPG’s met een open wereld al jaren omheen draaien.

Gevecht tegen de tijd

Je speelt als Coen, een jonge man uit de fictieve Karpatische vallei Vale Sangora in de vijftiende eeuw. Vampieren hebben de macht gegrepen en onder leiding van Brencis het bestaande bestuur vervangen door hun eigen weinig gezellige regime. Wanneer Brencis ook Coens familie gevangen neemt en aankondigt dat ze tijdens zijn kroning zullen sterven, begint de klok te tikken. Letterlijk, want je krijgt dertig dagen (en nachten) om daar iets aan te doen.

Alleen is Coen ondertussen zelf niet volledig mens meer. Overdag loopt hij als mens rond en gebruikt hij zwaarden en hekserij, ’s nachts verandert hij in een vampier met klauwen, bovennatuurlijke krachten en een nogal bloeddorstige manier om zijn levensbalk aan te vullen.

Tijd is belangrijker dan geld

Dat dag- en nachtsysteem vormt samen met de dertig dagen meteen het interessantste idee van Dawnwalker. Tijd loopt gelukkig niet voortdurend verder. Je kunt uren door de wereld wandelen zonder plots vast te stellen dat je familie ondertussen al geëxecuteerd is. In plaats daarvan kost bijna iedere betekenisvolle actie een bepaalde hoeveelheid tijd. Een quest helpen afronden, een vaardigheid trainen of iemand uit een werkkamp redden betekent dus telkens dat je iets anders mogelijk niet meer kunt doen. Daardoor krijgt een eenvoudige sidequest plots een heel andere betekenis. Natuurlijk wil je die boer helpen die zijn broer kwijt is, maar is dat echt belangrijker dan het spoor volgen dat je misschien dichter bij Brencis brengt?

Het slimme is dat Rebel Wolves je geen duidelijk juist antwoord geeft. Sommige schijnbaar kleine opdrachten groeien uit tot uitgebreide verhalen, leveren belangrijke bondgenoten op of openen later compleet nieuwe mogelijkheden. Andere dingen kun je gewoon missen. Zelfs niets doen kan gevolgen hebben. Daarmee slaagt Dawnwalker erin iets te doen wat veel games met een open wereld beloven maar zelden echt waarmaken: je keuzes voelen daadwerkelijk als keuzes, omdat je onmogelijk alles kunt afvinken.

Ook je reputatie speelt mee. Hoe harder je tegen het bewind van Brencis ingaat, hoe meer hij je begint op te merken. Je kunt gevangenen bevrijden, militaire installaties saboteren en lokale machthebbers tegenwerken, maar iedere actie kan nieuwe tegenreacties veroorzaken. Het maakt Vale Sangora veel meer dan een kaart vol icoontjes die geduldig wachten tot je langskomt.

Mens bij dag, monster bij nacht

Ook mechanisch maakt het verschil tussen dag en nacht veel uit. Als mens vecht Coen vooral met zijn zwaard, aangevuld met magie. Het gevechtssysteem werkt directioneel: vijanden vallen vanuit verschillende richtingen aan en je moet je verdediging daarop aanpassen. Gewoon blokkeren kan, maar kost stamina. Een aanval correct afweren levert daarentegen een opening op om terug te slaan. Dat vraagt in het begin wat gewenning. Vooral wanneer meerdere vijanden tegelijk rond je staan, kan het behoorlijk chaotisch worden. Maar zodra het systeem klikt, ontstaat er een aangenaam ritme waarbij aanvallen, pareren en counteren bijna een soort dans worden. Grote bazen trekken dat systeem nog verder open en dwingen je om echt op animaties en timing te letten.

’s Nachts speelt Coen merkbaar anders. Zijn zwaard maakt plaats voor klauwen, hij kan zich door schaduwen verplaatsen, muren beklimmen en bloed drinken om gezondheid terug te krijgen. Vampier-Coen voelt sneller, agressiever en gewoon gevaarlijker. Het interessante is dat de game je daar tegelijkertijd ongemakkelijk bij probeert te laten voelen. Coen wil zijn menselijkheid behouden, terwijl jij als speler al snel ontdekt dat vampier zijn eigenlijk bijzonder handig is.

Bloed drinken kan bovendien je corruptie verhogen en bepaalt mee welke vaardigheden je ontwikkelt. Honger kan zelfs tijdens dialogen gevolgen hebben. Ben je zwaargewond en loop je vervolgens een belangrijk personage tegen het lijf, dan bestaat het risico dat Coens innerlijke vampier het gesprek in een nogal andere richting uitstuurt. Hier komen verhaal en gameplay mooi samen. De progressie zelf is iets minder elegant. Heel wat vaardigheden moet je eerst via boeken of andere ontdekkingen vrijspelen, waardoor builds soms trager op gang komen dan je zou willen. Ook crafting en loot zijn aanwezig, maar blijven vrij conventioneel en behoren zeker niet tot de onderdelen die Dawnwalker memorabel maken.

Een wereld waarin afleiding gevaarlijk is

Vale Sangora is geen gigantische open wereld, maar voelt wel dicht genoeg gevuld. Dorpen, bossen, verlaten gebouwen en donkere grotten vertellen hun eigen verhaal en sidequests zijn vaak verrassend uitgebreid. Een simpele ontmoeting met iemand die door wachters wordt mishandeld kan bijvoorbeeld leiden naar een groter mysterie waar je ook heel wat tijd aan moet spenderen.

De schrijfkwaliteit helpt enorm. Personages voelen zelden alsof ze alleen bestaan om Coen een opdracht te geven. Bondgenoten, rebellen en zelfs sommige vampieren hebben geloofwaardige motivaties en de game durft regelmatig voldoende grijze zones op te zoeken. Niet iedere vampier is simpelweg een monster en ook de mensen die tegen hen vechten zijn niet noodzakelijk sympathiek.

De keuzevrijheid zorgt bovendien voor stevige herspeelbaarheid. Verschillende bondgenoten, quests en zelfs stukken van het verhaal kunnen tijdens één playthrough volledig aan je voorbijgaan. Ook het einde hangt af van wie je ontmoet, wat je doet en waar je kostbare tijd aan besteedt. Voor een RPG die tientallen uren duurt, is het opvallend hoe sterk Dawnwalker je uitnodigt om opnieuw te beginnen. Audiovisueel zit het eveneens goed. Vale Sangora kan soms wat bruin en grauw ogen, maar de art direction weet de middeleeuwse setting regelmatig erg mooi neer te zetten. Vooral ’s nachts en tijdens grote verhaal momenten komt de game sterk voor de dag. De soundtrack, met onder meer donkere koren en strijkers, ondersteunt de sfeer uitstekend.

Technisch zijn er wel ruwe kantjes. De animaties van de personages kunnen wat houterig zijn, textures laden niet altijd even scherp in en vooral bij verticale verplaatsingen gedraagt Coen zich soms minder elegant dan een bovennatuurlijke vampier waarschijnlijk zou willen. Ook camera en lock-on kunnen tijdens gevechten lastig doen.