REVIEW | Captain Tsubasa 2: World Fighters scoort geen wereldgoal

Wie voetbal vooral kent als buitenspel, tactische systemen en eindeloze discussies over handsballen, mag dat allemaal even vergeten. Captain Tsubasa 2: World Fighters heeft daar weinig boodschap aan. Hier worden spelers zonder pardon onderuit gehaald, vliegen ballen als kanonskogels richting doel en lijken sommige schoten eerder uit Dragon Ball dan uit een voetbalmatch te komen. Als opvolger van Rise of New Champions kiest World Fighters opnieuw resoluut voor arcadevoetbal. Dat levert geregeld spektakel op, maar ook een game die na verloop van tijd wat in herhaling valt.

Voetballen zonder regels

De basis is grotendeels hetzelfde gebleven. Je speelt elf tegen elf, past de bal, dribbelt, tackelt en probeert uiteraard te scoren. De normale regels gelden hier eerder als vrijblijvende suggesties. Overtredingen bestaan nauwelijks, tackles zijn regelmatig absurd hard en speciale technieken bepalen vaak het verloop van een wedstrijd. Spelers bouwen tijdens acties energie op waarmee ze krachtige bewegingen kunnen uitvoeren, gaande van spectaculaire dribbels en passes tot de bekende supershots waarmee Tsubasa en zijn collega’s een doelman bijna letterlijk met bal en al in het net kunnen schieten.

Het werkt vooral omdat Captain Tsubasa 2: World Fighters snelheid boven realisme plaatst. Wedstrijden zijn korter, er is weinig stilstand en je zit voortdurend in een duel. Een succesvolle dribbel of tackle voelt bovendien verrassend goed aan, zeker wanneer je daarna meteen kunt doorstoten richting doel. Ook keepers spelen een iets actievere rol. Bij bepaalde schoten moet je zelf reageren op de baan van de bal, terwijl hun energie geleidelijk afzwakt. Daardoor voelt een doelpunt vaak eerder als het langzaam neerhalen van een baas en dat past perfect bij Captain Tsubasa.

Het probleem is dat die formule niet eindeloos blijft verrassen. Na enkele uren merk je dat veel wedstrijden volgens hetzelfde patroon verlopen: bal heroveren, dribbel winnen, energie opbouwen en vervolgens een speciale techniek afvuren. World Fighters probeert extra variatie te creëren met nieuwe vaardigheden voor onder meer tackles, passes en het afblokken van de bal. Ook je eigen speler kan steeds meer technieken leren en aanpassen. Dat geeft je voldoende mogelijkheden om te experimenteren, maar verandert de basis van het spel niet fundamenteel.

Er zit wel iets meer diepgang in de teamopstelling dan je aanvankelijk zou verwachten. Je kunt formaties aanpassen, spelers verplaatsen en voor wedstrijden rekening houden met de sterke punten van de tegenstander. Het is dus absoluut meer dan simpelweg naar voren lopen en op de schietknop drukken. Toch blijft het verschil met een echte voetbalgame enorm en dat is ook duidelijk de bedoeling. 

Je eigen weg naar de top

De verhaalmodus pikt de draad op na Rise of New Champions en volgt onder meer Tsubasa’s volgende stappen richting het professionele voetbal. Tegelijk kun je opnieuw een eigen speler maken en die in het verhaal laten meedraaien. Je kunt het uiterlijk aanpassen, vaardigheden vrijspelen en relaties met bekende personages opbouwen. De campagne bevat bovendien verschillende nevenverhalen en enkele alternatieve scenario’s die niet rechtstreeks uit het bronmateriaal komen.

Voor fans is er daardoor behoorlijk wat te herkennen. World Fighters neemt zijn Captain Tsubasa-achtergrond duidelijk ernstig en wil zoveel mogelijk personages, rivaliteiten en beroemde technieken in de kijker zetten. Helaas wordt het verhaal bijzonder traag verteld. Gesprekken volgen elkaar soms eindeloos op en bestaan vaak uit statische personages die opnieuw uitleggen hoe belangrijk vriendschap, teamwork en nooit opgeven zijn. Dat hoort natuurlijk bij Captain Tsubasa, maar zelfs de meest enthousiaste spits wil op een bepaald moment gewoon nog eens tegen een bal trappen.

De vele laadschermen tussen korte scènes helpen daarbij niet. Zeker wanneer je na een reeks dialogen amper enkele minuten gameplay krijgt voordat het volgende gesprek begint, zakt het tempo stevig weg. Dat is jammer, want de campagne zelf bevat voldoende interessante elementen, waaronder extra scenario’s, persoonlijke ontwikkeling en momenten waarop je eigen speler meer technieken kan vrijspelen.

Veel spelers, weinig spelmodi

Qua selectie zit World Fighters ruim. Met meer dan honderd speelbare voetballers en ruim twintig nationale teams is er voor fans heel wat om uit te proberen. Bekende spelers hebben hun eigen technieken en animaties, waardoor wedstrijden tussen verschillende ploegen voldoende herkenbaar aanvoelen. Buiten de campagne blijft het aanbod echter vrij beperkt. Je kunt losse wedstrijden spelen tegen de AI, lokaal tegen vrienden of online tegen andere spelers. Er is ook een trainingmodus en je kunt personages en teams aanpassen.

Dat is allemaal functioneel, maar voor een sportgame voelt het niet bijzonder uitgebreid. Een toernooimodus of iets dat de singleplayer buiten het verhaal langer interessant houdt, had hier goed gepast. Vooral omdat de campagne zelf zo zwaar leunt op dialogen, zou een spelmodus waarin je gewoon een reeks wedstrijden speelt een welkome afwisseling zijn.

Visueel is World Fighters behoorlijk wisselvallig. Tijdens gewone gesprekken zijn personages vrij statisch en omgevingen ogen soms opvallend eenvoudig. Ook tijdens wedstrijden is het technisch niet bepaald een showcase. Zodra een speciale techniek wordt geactiveerd, verandert alles wel meteen. Dan vliegen de effecten over het scherm, trekken spelers absurde poses en lijkt de bal elk moment te kunnen ontploffen. Die animaties zijn zonder twijfel het visuele hoogtepunt en sluiten uitstekend aan bij de stijl van de anime.

Ook de audio doet wat hij moet doen. De muziek ondersteunt de wedstrijden goed en de Japanse stemmen geven fans precies de herkenbare sfeer waar ze op hopen. Het geheel voelt daardoor veel overtuigender wanneer World Fighters volop in zijn spektakel modus zit dan tijdens de rustigere momenten.