REVIEW | Doom: The Dark Ages – Revelations: slecht verhaal kan de pret niet bederven

Het avontuur van Doomguy in de Dark Ages zit er (nog) niet op! Nadat ‘DOOM: The Dark Ages’ ons vorig jaar wist te bekoren, komt ontwikkelaar id Software nu met een uitbreiding op de proppen. Wordt Doom: The Dark Ages – Revelations een triomftocht voor de studio, die onlangs een groot aantal medewerkers verloor tijdens een zoveelste ontslagronde bij moederbedrijf Microsoft?  

Voor de mensen die bij de woorden “uitbreiding” of “downloadbare content” onmiddellijk hun tenen voelen krullen: geen paniek. Doom: The Dark Ages – Revelations bevat bijna genoeg inhoud om een volledig nieuwe game te zijn. Je krijgt 5 grote levels waarin je demonen te lijf kan gaan, waaronder enkele nieuwe (en 1 terugkerende) soorten hellegebroed. Vooral de Archvile, 1 van de meest iconische duivels uit de DOOM-canon, zal bij veel spelers een belletje doen rinkelen (en vermoedelijk ook wat lichte transpiratie opwekken).

Nieuwe wapens

De grootste nieuwigheid in Doom: The Dark Ages – Revelations bevindt zich in je arsenaal. Het Chain Shield, de ingenieuze combinatie van schild en kettingzaag waarmee je de campaign van ‘The Dark Ages’ hebt doorstaan, verdwijnt hier (tijdelijk) in de vuilbak. In plaats daarvan trek je nu het slagveld op gewapend met de Chain Spear, een energiespeer met verschillende aanvalsvormen. Met je speer in de hand kan je onder andere dodgen, jezelf naar vijanden trekken, projectielen afblokken en zelfs een grote area of effect-aanval doen om hit points terug te krijgen. 

Fans van ‘DOOM Eternal’ zullen, na het lezen van de vorige alinea, waarschijnlijk al iets rechter in hun stoel zijn gaan zitten. Je leest het goed: Doom: The Dark Ages – Revelations brengt de snelheid en mobiliteit uit die game terug. De parry-mechanic uit de basisgame tekent ook opnieuw present, dus heb je nu een erg uitgebreid gamma aan wapentuig om mee ten strijde te trekken. Het duurt even vooraleer je aan de speer gewend bent, maar al snel zigzag je je een baan doorheen zwermen monsters terwijl je links en rechts aanvallen pareert, speersteken uitdeelt en je Super Shotgun in de smikkel van enkele demonen duwt. Zelfs met alle toevoegingen blijft in Doom: The Dark Ages – Revelations dat heerlijke gevoel van een onstopbare tank te zijn, helemaal intact.

Ga op onderzoek

Waar je in ‘The Dark Ages’ gemakkelijk alle upgrades en verzamelobjecten kon vinden tijdens je eerste playthrough, moedigt Revelations je aan om de levels wat beter te verkennen. Geheimen verschijnen niet onmiddellijk op je AutoMap. Sommige gebieden kun je zelfs niet betreden tot je het verhaal voor de eerste keer hebt uitgespeeld. Het is een ietwat artificieel aanvoelende manier om de campagne wat herspeelbaarheid te bezorgen, maar Revelations speelt gelukkig fijn genoeg dat de meeste spelers dit waarschijnlijk niet erg zullen vinden.

Zoals het alle recente DOOM-titels betaamt, houdt ook Revelations vast aan de verhaallijn die de schrijvers van id Software uit hun pen getoverd hebben. De achtergrond van Doomguy wordt wat uitgediept, maar de vraag is natuurlijk: wie zat daarop te wachten? Het verhaal alterneert tussen het voorstellen van Doomguy als een ontoombaar werktuig van vernietiging en het duiken in de man z’n psyche en herinneringen, waar ook de titulaire onthullingen plaatsvinden. De meeste spelers zullen deze waarschijnlijk begroeten met een schouderophaal en een wel getimede “meh”.